Kultura bashkëkohore shpesh e paraqet individualizmin dhe mbështetjen vetëm te vetja si virtyte që duhen kultivuar. Por Bibla na mëson se jemi krijuar për të jetuar në bashkësi me të tjerët. Jeta e krishterë nuk ishte menduar kurrë të jetohej në izolim. Ajo është thirrur të ndahet me të tjerët në dashuri, në unitet dhe në përbashkësi, si edhe të shtrihet te ata që ende nuk janë pjesë e bashkësisë sonë të besimit. Zoti nuk na krijoi që secili të përballonte jetën i vetëm.

Vetë Zoti na zbulohet në Shkrimet e Shenjta si një bashkësi e përsosur trinitare: një qenie e vetme hyjnore në tre Persona të dallueshëm, Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë, të cilët ekzistojnë përjetësisht në një marrëdhënie të përkryer dashurie. Ai i krijoi njerëzit sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Tij, si qenie të krijuara për marrëdhënie (Zanafilla 1:26). Pasi krijoi Adamin, njeriun e parë, Zoti tha: «Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm; do t’i bëj një ndihmëse që t’i përshtatet» (Zanafilla 2:18).

Që në fillim, qëllimi i Zotit ishte që njeriu të jetonte në marrëdhënie me Të dhe me të tjerët. Kur Adami dhe Eva nuk iu bindën Zotit, bashkësia që kishin me Të u ndërpre dhe si pasojë njerëzimi ra në mëkat. (Shih Zanafilla 3.) Por Zoti hapi një rrugë për ta rivendosur këtë marrëdhënie përmes flijimit të Jezusit në kryq. Pas vdekjes, ringjalljes dhe ngjitjes së Krishtit në qiell, u formua kisha si bashkësi e besimtarëve, e quajtur në Bibël trupi i Krishtit. «Ju jeni trupi i Krishtit dhe secili veçmas jeni gjymtyrë të tij» (1 Korintasve 12:27).

Ne nuk jemi krijuar për ta jetuar jetën vetëm. Siç është shprehur autori Paul Tripp: «Ne nuk u krijuam për të qenë të pavarur, autonomë apo të vetë-mjaftueshëm. U krijuam për të jetuar në një varësi të përulur, plot adhurim dhe dashuri ndaj Zotit, si edhe në një ndërvarësi të dashur e të përulur me njëri-tjetrin. Jetët tona janë projektuar të ndërtohen në bashkësi.»

Vetë natyra e jetës në bashkësi me të tjerët, puna, bashkëveprimi dhe bashkëpunimi me njerëz që kanë personalitete të ndryshme nga tonat, gatishmëria për të dhënë nga vetja dhe për të mësuar si të lidhemi me të tjerët, na ndihmojnë të zhvillojmë cilësitë që Jezusi dëshiron të formojë tek ne. Marrëdhëniet tona me të tjerët na ndihmojnë të rritemi në ngjashmëri me Krishtin dhe na përgatisin më mirë për t’u shtrirë drejt njerëzve, duke ndarë me ta dashurinë e Zotit dhe duke qenë një pasqyrim i gjallë i saj në komunitetin që na rrethon.

Zoti dëshiron që të jetojmë në marrëdhënie me njerëzit e tjerë, sepse kështu na ka krijuar. Jezusi mësoi se dashuria për të afërmin është urdhërimi i dytë më i madh, menjëherë pas dashurisë për Zotin (Mateu 22:39). Familja jonë, miqtë, bashkëpunëtorët, fqinjët dhe njerëzit e komunitetit tonë janë vendosur në jetën tonë nga Zoti, që ne t’i duam dhe t’u tregojmë kujdesin e Tij. Siç shkruan John Ortberg:

Çdo ditë, çdo njeri që njeh përballet me jetën duke pasur përjetësinë përpara, dhe jeta shpesh i rëndon njerëzit. Çdo njeri ka nevojë për dikë që ta inkurajojë. Çdo njeri ka nevojë për një shpatull ku të mbështetet herë pas here. Çdo njeri ka nevojë për një lutje që ta ngrejë përpara Zotit. Çdo njeri ka nevojë për një përqafim në çaste të caktuara. Çdo njeri ka nevojë të dëgjojë një zë që i thotë: «Mos u dorëzo.»

Bashkësia e krishterë

Zoti dëshiron që ta duam gjithë njerëzimin dhe të pasqyrojmë karakterin e Tij tek ata që takojmë çdo ditë. Ai dëshiron gjithashtu që të tregojmë dashuri ndaj vëllezërve dhe motrave tona në Krishtin. Pikërisht për këtë lloj dashurie foli Jezusi kur tha:

«Po ju jap një urdhërim të ri: ta doni njëri-tjetrin. Ashtu si Unë ju kam dashur, edhe ju ta doni njëri-tjetrin. Nga kjo të gjithë do ta kuptojnë se jeni dishepujt e Mi, nëse keni dashuri për njëri-tjetrin» (Gjoni 13:34–35).

Vetëm pak orë para se të arrestohej, Jezusi iu lut Atit që dishepujt e Tij, si ata që ishin pranë Tij atëherë, ashtu edhe të gjithë ata që do ta ndiqnin më pas, të ishin një, ashtu si Ai dhe Ati janë një, «që bota të besojë se Ti më ke dërguar dhe i ke dashur ata ashtu si më ke dashur Mua» (Gjoni 17:20–23). Jezusi u lut që të gjithë dishepujt e Tij të ishin një: një trup, i lidhur së bashku në dashuri; një në besim, një në mision dhe një në mendjen e Krishtit.

Kur jemi të bashkuar dhe mblidhemi në emrin e Tij, Ai është i pranishëm mes nesh. «Sepse aty ku janë mbledhur dy a tre në emrin Tim, jam edhe Unë në mes tyre» (Mateu 18:20). Prania e Krishtit mes nesh na ndihmon ta përjetojmë afërsinë e Tij, ndërsa gëzimi dhe dashuria i afrojnë zemrat tona si me Të, ashtu edhe me njëri-tjetrin. Kur të krishterët mblidhen për bashkësi, ata marrin forcë. Lutja, adhurimi, kremtimi i Darkës së Zotit, bisedat e thella dhe gëzimi i kohës së kaluar së bashku krijojnë një atmosferë të bukur që i forcon dhe i inkurajon të gjithë pjesëmarrësit.

Fjala që përdoret në Besëlidhjen e Re për të përshkruar natyrën e marrëdhënieve tona me të krishterët e tjerë është koinonia, një fjalë greke që përkthehet si bashkësi, përbashkësi, pjesëmarrje ose lidhje e ngushtë. Si pjesëtarë të kishës së Tij, trupit të Krishtit (Kolosianëve 1:24), ne kemi bashkësi me Krishtin dhe marrim pjesë në jetën dhe misionin e Tij. Po kështu kemi bashkësi edhe me njëri-tjetrin dhe marrim pjesë së bashku në jetën dhe misionin që Ai na ka besuar.

Ne nuk jemi krijuar të jetojmë si ishuj të veçuar. Kemi nevojë për njëri-tjetrin. Vetëm Zoti e di sa herë veprat e mëdha që burra dhe gra të Zotit kanë bërë gjatë shekujve janë bërë të mundura falë një besimtari tjetër, i cili ka shërbyer me inkurajim dhe lutje. Siç ka shkruar Rick Warren: «Ne jemi krijuar për bashkësi, formuar për përbashkësi dhe bërë pjesë e një familjeje. Askush prej nesh nuk mund ta përmbushë i vetëm qëllimin e Zotit.»

Pjesëmarrja në bashkësinë e krishterë nuk kufizohet vetëm te mbledhja me besimtarët e tjerë. Ajo përfshin edhe pjesëmarrjen tonë në ndarjen e ungjillit dhe në çdo formë shërbimi që çon përpara misionin e Krishtit. Është të bashkëpunosh me Zotin dhe me të tjerët në përmbushjen e Porosisë së Madhe, duke shpallur lajmin e mirë për të gjithë, duke i udhëhequr njerëzit drejt njohjes shpëtuese të Krishtit dhe duke i ndihmuar të rriten si dishepuj të Tij (Mateu 28:18–20). Duke e parë kuptimin e plotë të fjalës greke në kontekstin e saj, bashkësia e krishterë mund të kuptohet si pjesëmarrje në të gjithë jetën e besimit. Ajo përfshin marrëdhënien tonë me Zotin, marrëdhëniet me besimtarët e tjerë dhe përpjekjen tonë të përbashkët për të jetuar Porosinë e Madhe, duke qenë kripa e tokës dhe drita e botës në kulturën e kohës sonë.

Ndërtimi i bashkësisë

Në botën moderne, ku puna jonë dhe komunikimi me të tjerët shpesh ndërmjetësohen nga teknologjia dhe rrjetet sociale, ndërtimi i marrëdhënieve domethënëse ballë për ballë kërkon kohë dhe përkushtim. Në disa etapa të jetës mund të na duhet të kërkojmë mënyra të reja për të ndërtuar bashkësi, sidomos kur kemi nevojë të krijojmë rrethe të reja miqësie. Ka shumë mundësi për të gjetur bashkësi dhe miqësi të krishterë, si për shembull duke u bërë pjesë e një kishe lokale ose grupi lutjeje, apo duke marrë pjesë në nisma bamirësie ose grupe miqësore.

Një mënyrë tjetër e bukur për të ndërtuar bashkësi është shërbimi vullnetar. Kur bashkohemi me të tjerët për një kauzë të përbashkët, krijohen lidhje të forta miqësie. Mund të përfshihemi në nisma të komunitetit tonë lokal dhe të kujdesemi për fqinjët tanë. Gjithashtu mund të ndërtojmë marrëdhënie duke iu bashkuar një klubi ose grupi njerëzish që ndajnë të njëjtat interesa. Këto marrëdhënie mund të hapin natyrshëm dyert për të ndarë lajmin e mirë të ungjillit.

Si të krishterë, kemi privilegjin dhe përgjegjësinë ta shfaqim dashurinë e Zotit ndaj njerëzve në komunitetin tonë. Jemi thirrur ta duam gjithë njerëzimin dhe, në mënyrë të veçantë, ata që janë pjesë e familjes së besimit (Galatasve 6:10). Prandaj, ndërsa përpiqemi të ndërtojmë marrëdhënie me të tjerët dhe të krijojmë një ndjenjë përkatësie, miqësie dhe bashkimi, e bëjmë këtë përmes dashurisë së Krishtit, me dashurinë e Krishtit dhe të shtyrë prej saj (2 Korintasve 5:14). Duke jetuar në këtë mënyrë, ne jemi kisha e Tij, trupi i besimtarëve, bashkësia e Tij.