Kur u fliste turmave, Jezusi shpesh i mësonte përmes shëmbëlltyrave—rrëfime në dukje të thjeshta, të ndërtuara mbi ngjarje dhe përvoja të përditshme, me të cilat njerëzit mund të identifikoheshin lehtë. Pas tregimit, Ai shpesh jepte edhe shpjegimin e tij, qoftë për turmën apo vetëm për dishepujt. Edhe pse shëmbëlltyrat përmbanin shembuj të njohur për dëgjuesit, kuptimi i tyre i thellë nuk ishte gjithmonë i lehtë për t’u kapur.
Shëmbëlltyra e Mbjellësit është një nga të paktat që është regjistruar në tre Ungjijtë: tek Mateu 13, Marku 4 dhe Luka 8. Ajo zbulon katër mënyra të ndryshme se si njerëzit e pranojnë ose reagojnë ndaj mesazhit të ungjillit.
“Një bujk doli për të mbjellë farën e tij. Ndërsa po e shpërndante farën,
(1) një pjesë ra pranë rrugës, dhe zogjtë e qiellit erdhën dhe e ngrinë.
(2) Një pjesë tjetër ra në vende shkëmbore, ku toka ishte e cekët. Fara mbinë shpejt, sepse toka nuk kishte thellësi, por kur doli dielli, u dogj dhe u tha, pasi nuk kishte rrënjë.
(3) Një pjesë tjetër ra midis ferrave, të cilat u rritën dhe e mbytën bimën, kështu që nuk dha fryt.
(4) Ndërsa fara e mbetur ra në tokë të mirë, mbinë, u rrit dhe dha të korra—disa tridhjetë, disa gjashtëdhjetë e disa njëqind fish.”
Jezusi e përmbylli tregimin duke thënë: “Kush ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë” (Marku 4:2-9 NIV).
Pas këtij tregimi, Jezusi ua shpjegoi kuptimin dishepujve të Tij, të cilët nuk e kishin kuptuar. Ai tha:
“Ky është kuptimi i shëmbëlltyrës: fara është fjala e Zotit. Ata që janë pranë rrugës janë ata që e dëgjojnë, por më pas djalli vjen dhe ua merr fjalën nga zemra, që të mos besojnë e të mos shpëtohen” (Luka 8:11-12 NIV).
Kur fara e fjalës jetëdhënëse të Zotit bie në këtë lloj toke të ashpër dhe të papranueshme, Satani e rrëmben përpara se ajo të kuptohet e të lëshojë rrënjë në jetë. Bibla na thotë se “besimi vjen nga dëgjimi i fjalës së Zotit” (Romakëve 10:17 NKJV), por “perëndia e këtij shekulli ua ka verbuar mendjet jobesimtarëve, që të mos shohin dritën e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëlltyra e Zotit” (2 Korintasve 4:3-4 NIV).
Për tokën e dytë, Jezusi thotë:
“Ata që janë mbi shkëmb janë ata që e dëgjojnë fjalën me gëzim, por nuk kanë rrënjë në vetvete. Besojnë për ca kohë, por kur vjen koha e sprovës, bien” (Luka 8:13 NIV).
Këta janë ata që fillimisht e presin me gëzim fjalën e Zotit, por kur vjen periudha e vështirësive apo e sprovave, gëzimi shuhen, besimi thahet. Ata “nuk kanë rrënjë brenda vetes” dhe për këtë arsye nuk rriten e nuk bëhen frytdhënës. Mungesa e themelit shpirtëror i bën të dobët, dhe kur vjen koha e sprovës, ata largohen. Nuk e kanë lejuar fjalën e Zotit të depërtojë thellë në zemrën e tyre e të lëshojë rrënjë të forta.
Në shpjegimin për tokën e tretë, Jezusi thotë:
“Të tjerët janë si fara e mbjellë midis ferrave: dëgjojnë fjalën, por shqetësimet e kësaj jete, mashtrueshmëria e pasurisë dhe dëshirat për gjëra të tjera e mbytin fjalën, duke e bërë të pafrytshme” (Marku 4:18-19 NIV).
Kjo tokë e mbuluar me ferra përfaqëson ata që e dëgjojnë fjalën, por e lejojnë që ajo të mbytet nga brengat, pasuritë dhe dëshirat e kësaj bote kalimtare. Çështjet e kësaj bote u marrin kohën, energjinë dhe përqendrimin, duke penguar rritjen e tyre shpirtërore. Dhe kështu, ferrat e botës mbytin frytin që Zoti dëshiron të prodhojë në ta.
Në fund, toka e katërt që përshkruan Jezusi tregon rrugën drejt një jete me rritje të qëndrueshme dhe frytdhënësi të vërtetë:
“Fara që ra në tokë të mirë përfaqëson ata që dëgjojnë dhe e kuptojnë fjalën e Zotit dhe japin një të korrë, tridhjetë, gjashtëdhjetë, madje edhe njëqind herë më shumë nga ajo që u mbjell” (Mateu 13:23 NLT).
Ndryshe nga tokat e tjera të pafrytshme, kjo tokë e mirë e dëgjon, e pranon dhe e kupton fjalën e Zotit, duke qëndruar me durim deri sa besimi i saj piqet dhe jep fryt për lavdinë e Zotit. Të krishterët frytdhënës janë ata që e lejojnë fjalën e Zotit të transformojë mendjen, zemrën dhe jetën e tyre. Si rezultat, ajo jep fryte në jetën e tyre dhe në jetët e të tjerëve, duke përmbushur qëllimin dhe vullnetin e Tij (Isaia 55:11).
Urojmë që jetët tona të jenë një shembull i gjallë i “tokës së mirë” në Shëmbëlltyrën e Mbjellësit.