Shumë artikuj lajmesh po na paralajmërojnë se një plagë më e rëndë se COVID-i po përfshin vende anembanë botës, një plagë me simptoma të heshtura, por me pasoja vdekjeprurëse. Disa e kanë quajtur globalizimin e vetmisë, një lloj epidemie që po përhapet në mbarë botën me pasoja shkatërruese.

Shumë njerëz bëjnë jetë të izoluara, të mbyllura dhe të tërhequra nga të tjerët. Jetojmë në një det vetmie, ku teknologjia e prekjes ka zëvendësuar prekjen njerëzore.

“Vetmia është një plagë e hapur e kohës sonë”, thotë gazetari dhe kolumnisti kilian Cristián Warnken. Ai shton: “Jemi shumë të shqetësuar për ndryshimet klimatike, por flasim pak dhe bëjmë edhe më pak për shkretëtirën që po zgjerohet gjithnjë e më shumë në marrëdhëniet njerëzore.”

“Vetmia mund ta shkurtojë fjalë për fjalë jetën tonë”, shprehet Michel Poulain, demograf belg i specializuar në studimet mbi jetëgjatësinë. Ai është personi që solli në përdorim konceptin e zonave blu, rajone të botës ku njerëzit jetojnë jashtëzakonisht gjatë. Ai thotë se “në zonat blu, njerëzit u japin përparësi marrëdhënieve shoqërore, mblidhen në sheshe, flasin në kafene dhe luajnë së bashku. Kontakti shoqëror është vërtet një parim thelbësor. Në këto komunitete, marrëdhëniet ndërpersonale janë në qendër të jetës së përditshme.” Këshilla e tij për ne është që “të përpiqemi të flasim me dy ose tre persona gjatë ditës”.

Edhe shumë të rinj vuajnë nga kjo mungesë shoqërie njerëzore. Fëmijët nuk arrijnë të kenë kontakte domethënëse me të tjerët dhe janë të prirur ndaj depresionit ose mendimeve vetëvrasëse. A është zgjidhja vetëm mjekësore? Ta trajtosh këtë çështje vetëm nga këndvështrimi mjekësor do të ishte një qasje tepër e thjeshtë dhe joefektive, sepse kjo është njëkohësisht edhe një çështje shoqërore dhe shpirtërore.

A mund të bëjmë ne, si të krishterë, diçka për ta lehtësuar këtë sëmundje? Patjetër që po, sepse kemi një thesar të tërë burimesh! Fryma e Zotit mund të na japë fuqi dhe të na tregojë mënyra krijuese për të ndihmuar. Nëse njohim një person të vetmuar, ai mund të gëzohet nga një telefonatë. Nëse vërejmë se njerëzit rrallë shkojnë për vizitë te një fqinj, mund të kalojmë për t’i thënë përshëndetje dhe për ta pyetur nëse ka nevojë për diçka. Nëse dikush fillon të tregojë një histori të gjatë dhe të hollësishme, shpesh një shenjë se nuk ka askënd me të cilin të flasë, mund ta dëgjojmë me durim. Mund t’u bëjmë të ditur njerëzve që duken të izoluar se jemi aty për ta. Këto sakrifica i pëlqejnë Zotit (Hebrenjve 13:16).

Siç thotë Rick Warren, ne jemi “krijuar për bashkësi”. Duke pasur kujdes për njëri-tjetrin dhe duke e dashur të afërmin tonë si veten (Marku 12:30–31), mund të ndihmojmë për ta shëruar këtë sëmundje, qoftë edhe vetëm në cepin tonë të botës. Dhe ndërsa shkojmë drejt të tjerëve, edhe ne vetë e lehtësojmë vetminë tonë. Bëhemi njëkohësisht ngushëllues dhe të ngushëlluar. Vullnetarizmi është një mënyrë për t’iu afruar të tjerëve dhe, në të njëjtën kohë, për të plotësuar nevojën tonë për shoqëri. Kjo i bën mrekulli shpirtit tonë dhe na ndihmon të qëndrojmë të lidhur me të tjerët, të dobishëm dhe aktivë.

Si të krishterë, mund të kërkojmë gjithashtu bashkësi duke u bashkuar me një kishë lokale, një grup studimi biblik, një grup lutjeje, një grup WhatsApp-i etj. Kur krijohet një mundësi, ia vlen të bëjmë një përpjekje për të kapërcyer ndrojtjen, t’i afrohemi dikujt dhe të fillojmë një bisedë. Do të habiteni se sa shumë njerëz interesantë, miqësorë dhe të dhembshur do të takoni, të cilët janë të gatshëm të bisedojnë.

Pra, nga njëra anë, si të krishterë, ne jemi shërbestarë të shpresës për ata që kanë nevojë, ndërsa nga ana tjetër, nëse edhe ne vetë ndihemi të vetëm dhe të izoluar, mund të kërkojmë bashkësi përmes mënyrave të ndryshme.

Kjo është ana shoqërore. Nga ana shpirtërore, çelësi është t’i kujtojmë vetes dashurinë e pakushtëzuar të Zotit për secilin prej nesh, si birin ose bijën e Tij të çmuar, dhe të dimë se Jezusi kujdeset për ne dhe dëshiron të jetë miku ynë më i mirë.

Prandaj, nëse po kalon nëpër luginat e errëta të vetmisë, mos e humb zemrën. Kujto se Zoti do të jetë me ty dhe do të të ngushëllojë (Psalmi 23:4), dhe nuk do të të lërë e as nuk do të të braktisë (Ligji i Përtërirë 31:6). “Edhe sikur babai dhe nëna ime të më linin krejt vetëm, Zoti do të më merrte pranë vetes” (Psalmi 27:10, CEV). Shkrimi na siguron gjithashtu se Jezusi nuk do të na lërë jetimë (Gjoni 14:18). Për ata që e kanë humbur ndjenjën e përkatësisë, një nga shkaqet kryesore të vetmisë, ose ndoshta nuk e kanë pasur kurrë atë, thuhet: “Ati i jetimëve dhe mbrojtësi i vejushave është Zoti në banesën e tij të shenjtë. Zoti i vendos të vetmuarit në një familje” (Psalmi 68:5–6).

A ndihesh ndonjëherë sikur nuk ka “as edhe një dorë mike”, siç e shprehu poeti i famshëm francez Arthur Rimbaud? Shtrije dorën drejt Zotit dhe Ai do të jetë dora jote ndihmëse. A je i vetëm dhe i braktisur dhe mendon se askush nuk të dëgjon? Zoti do ta dëgjojë britmën tënde kur ecën pa shpresë në shkretëtirën e vetmisë, ashtu siç dëgjoi britmën e Hagarit (Zanafilla 21:14–21) dhe përgjërimin e dëshpëruar të psalmistit (Psalmi 18:6). Nëse nuk ke askënd tjetër të cilit t’ia shprehësh dhimbjet dhe ankthin tënd, Zoti është gjithmonë gati të të dëgjojë.

Dhe, mbi të gjitha, mund të jemi të qetë për të ardhmen tonë, sepse Jezusi premtoi se do të jetë me ne çdo ditë, deri në fund. “Unë jam me ju gjithmonë, deri në mbarim të botës” (Mateu 28:20, KJV).