Isha ulur në pjesën e pasme të një salle konferencash, duke vëzhguar një takim lamtumire që po zhvillohej në pjesën e përparme. Një kompani po i jepte lamtumirën një anëtareje të ekipit të saj. Kur drejtuesi u kërkoi të pranishmëve të ndanin disa fjalë të mira për personin që po largohej, askush, përveç koleges që kishte punuar drejtpërdrejt me të, nuk kishte ndonjë gjë domethënëse për të thënë. Disa u ngritën në këmbë dhe u përpoqën të thoshin disa fjalë lamtumire. “Gjithmonë dukej shumë e sjellshme.” “Edhe pse nuk kemi biseduar kurrë, puna e saj dukej gjithmonë e rregullt dhe e përgatitur mirë.”

Teksa dola nga salla, e gjithë ajo skenë më mbushi me trishtim. Kishte punuar për vite me radhë me ata njerëz, por në të vërtetë vetëm një person e kishte njohur mirë. Ishte pak e mundshme që ekipi ta ndiente mungesën e saj si diçka vërtet të veçantë dhe të pazëvendësueshme.

Kjo më bëri të mendohem seriozisht. Mendova për marrëdhëniet e mia me njerëzit me të cilët punoj dhe pyeta veten: A do të ndodhte e njëjta gjë edhe me mua? Apo do të më kujtonin jo thjesht si një person që ishte aty, por si Amy-n, për atë që jam, për atë që mendoj dhe për mënyrën se si i bëra të ndiheshin? Shumë pjesë të punës sime përfshijnë marrëdhënie të afërta me njerëzit: mësimdhënie, këshillim, organizim, planifikim dhe ushtrime. Fillova të pyes veten nëse po bëja një përpjekje të vetëdijshme për ta bërë jetën e të tjerëve më të mirë. Si do të më kujtonin?

Kjo krizë e vogël e brendshme më shtyu të vëzhgoja njerëzit me të cilët punoja. Mendova se cilët prej kolegëve të mi mund të thosha se i njihja me të vërtetë. Dhe vura re diçka interesante. Ata që njiheshin më mirë nga të tjerët ishin pikërisht ata që përpiqeshin të njihnin të gjithë. Flisnin me secilin në takimet shoqërore, kujdeseshin të përshëndesnin edhe kolegun që të tjerët mund ta konsideronin “më pak të rëndësishëm” dhe tregonin interes për projektet e të tjerëve. Me pak fjalë, ata që i shihnin të tjerët, edhe vetë shiheshin. Ata që e kishin vëmendjen të përqendruar te njerëzit përreth, frymëzonin natyrshëm të tjerët të interesoheshin edhe për ta. Ata që ushtronin ndikimin më të madh e bënin këtë sepse kujdeseshin sinqerisht për të tjerët, dhe si rrjedhojë, edhe të tjerët kujdeseshin për ta.

M’u duk se të lësh gjurmë në jetën e njerëzve dhe të ndërtosh një komunitet fillon me dashurinë. Me dashurinë për njerëzit, aq sa të investohesh në jetën e çdo personi. Me vlerësimin e lidhjeve njerëzore dhe kultivimin e tyre.

Siç shkroi Pali te Romakët 14:7, askush nuk duhet të jetojë (ose të vdesë) vetëm për veten. Dhe Jezusi tha se dashuria më e madhe është të japësh jetën tënde, duke lënë mënjanë rëndësinë personale, egoizmin dhe pavarësinë tënde, për hir të të tjerëve (Gjoni 15:13). Në këtë kohë, kur kaq shumë njerëz vuajnë nga izolimi dhe vetmia, të krijosh lidhje me ata që të rrethojnë dhe t’i duash është një përgjegjësi thelbësore për çdo të krishterë. Besoj se ky është një synim që do ta gëzonte zemrën e Jezusit.