Henri Nouwen shkroi: “Kur e pyesim sinqerisht veten se cili person në jetën tonë ka më shumë rëndësi për ne, shpesh zbulojmë se janë ata që, në vend që të japin këshilla, zgjidhje apo kura, kanë zgjedhur më tepër të ndajnë dhimbjen tonë dhe t’i prekin plagët tona me një dorë të ngrohtë e të dhembshur. Miku që mund të heshtë bashkë me ne në një çast dëshpërimi ose hutimi, që mund të qëndrojë pranë nesh në një orë pikëllimi dhe humbjeje, që mund të pranojë se nuk di, se nuk mund të gjejë një zgjidhje apo të shërojë, dhe që përballet bashkë me ne me realitetin e pafuqisë sonë, është një mik që kujdeset vërtet.”

U hutova kur lexova këtë citat. Mendoja se miqësia e vërtetë ishte shumë më tepër se kaq, sigurisht shumë më tepër veprim! Pas vitesh të përfshirë në punë humanitare, prirja ime e natyrshme është të ndërhyj në mënyrë praktike sa herë përballem me një situatë ku dikush ka nevojë për ndihmë. Kam trajnuar pa fund vullnetarë, kam organizuar seminare dhe kam dërguar letra e materiale, duke theksuar gjithmonë vlerën e të dhënit dhe të vepruarit. Dashuri në veprim!

M’u desh pak kohë që më në fund ta kuptoja se çfarë donte të thoshte Henri Nouwen. M’u kujtua udhëtimi im i parë në Mostar, një qytet i shkatërruar nga lufta. Dija vetëm disa fjalë në gjuhën vendase, ndaj u bashkova me disa vullnetarë me përvojë ndërsa shpërndanin ushqime. Hymë në shumë shtëpi ku njerëzit ishin prekur thellë nga dhimbja dhe humbja. U trondita, sepse ishte hera e parë që vizitoja një vend të shkatërruar nga lufta. Një mik më përkthente me dashamirësi, aty për aty, bisedat që zhvilloheshin.

Isha në prag të lotëve kur një grua e moshuar, këmbët e së cilës ishin plagosur nga copëzat e predhave, më kapi duart dhe filloi të më tregonte hallet e saj. Fliste e fliste. Unë vetëm e dëgjoja. Nuk kuptoja asgjë, sepse përkthyesi im ishte i zënë diku tjetër. Në fund, ajo më falënderoi me gjithë zemër, pastaj u përqafuam dhe të dyja qamë.

Ishte një përvojë që nuk do ta harroj kurrë, dhe nuk ishte e vetmja e këtij lloji.

Të rinjtë që trajnoj përballen me të njëjtën vështirësi që pata unë gjatë asaj vizite të parë në Mostar. Ata nuk e dinë gjuhën, ndihen të pafuqishëm dhe në siklet, dhe unë u them: “Mos u shqetësoni, thjesht qëndroni pranë tyre. Mbajuni dorën, shikojeni personin me dashuri dhe dhembshuri dhe dëgjojeni. Dëgjoni dhe qani bashkë me ta.”

Tani e flas gjuhën vendase dhe ndihmoj në mënyra të ndryshme. Por gjithçka filloi në atë mënyrë të thjeshtë, e cila vazhdon të jetë po aq e efektshme edhe sot. Javën e kaluar, kur gruaja e një miku të dashur vdiq papritur në një aksident automobilistik, i thashë: “Nuk kam fjalë. Thjesht po qaj bashkë me ty. Eja. Shtëpia ime është edhe shtëpia jote.”