Vetmia është një dhimbje që digjet ngadalë, ndërsa dita pas dite jeton pa lidhjet dhe afërsinë që të nevojiten për t’u ndier vërtet plotësisht i gjallë. Ndryshimet që ka pësuar shoqëria gjatë dekadave të fundit kanë bërë që më shumë njerëz se kurrë të ndihen të shkëputur nga të tjerët. Për shembull, lexova se 30% e të rriturve përjetojnë vetmi çdo javë, madje edhe çdo ditë, se një në katër të rritur nuk do të martohet kurrë dhe se të paktën 12% e njerëzve thonë se nuk kanë asnjë miqësi të rëndësishme.

Ka shumë teori për mënyrën se si arritëm deri këtu, por teknologjia dhe dobësimi i familjes si njësi janë ndër shkaqet kryesore.

Vetmia është ndryshe për dikë që ka një marrëdhënie me Jezusin, krahasuar me dikë që nuk e ka. Jezusi ka premtuar se nuk do të na lërë kurrë dhe nuk do të na braktisë (Hebrenjve 13:5). Ai është gjithmonë me ne dhe, nëse i afrohemi Atij, edhe Ai do të na afrohet (Jakobi 4:8). Të kujtuarit e kësaj ndryshon gjithçka kur bëhet fjalë për përballimin e vetmisë, por kjo nuk do të thotë se është e lehtë.

Vendi ku duhet të fillojmë është të pranojmë se jemi të vetmuar dhe se kjo na dhemb. Në vend që të luftosh kundër saj, përpiqu ta përjetosh me vetëdije dhe të hysh më thellë në të. Isaia 45:3 thotë: “Do të të jap thesare të fshehura në errësirë, pasuri të fshehta. Do ta bëj këtë që të dish se unë jam Zoti, Perëndia i Izraelit, ai që të thërret me emër” (NLT).

A mos vallë vetmia është një ftesë e çmuar për ta njohur Zotin më mirë? Zoti na krijoi që të jetojmë në bashkësi, të lidhemi me njerëz të tjerë, por ndonjëherë kalojmë periudha vetmie dhe pikërisht aty ka diçka për t’u zbuluar: një afërsi më e thellë me Jezusin dhe paqja që vjen kur e di se Ai nuk do të të braktisë kurrë.

Pasi ta kesh përqafuar vetminë dhe ta kesh lejuar atë ta thellojë marrëdhënien tënde me Jezusin, mund të jetë gjithashtu e dobishme të kërkosh gjëra konkrete që mund të bësh për të krijuar lidhje me të tjerët dhe për të ndërtuar një rreth bashkësie. Po, kjo do të kërkojë kohë dhe mund të të nxjerrë përtej zonës së rehatisë, por ia vlen. Dhe, nëse marrëdhënia jote me Zotin është e qëndrueshme, do të jesh në gjendje të përballosh njerëzit që hyjnë e dalin nga jeta jote, derisa të gjesh ata njerëz të çmuar që do të qëndrojnë pranë teje.

Këto pak fjalë nuk mund ta përmbledhin gjithë këtë udhëtim, por ajo që dua të them është kjo: nëse je i vetmuar, mos u frikëso. Nëse ke Jezusin, nuk je vetëm. Dhe në qetësinë e vetmisë ka një dhuratë që pret të zbulohet.