Si nënë që tashmë i kam rritur fëmijët dhe ata janë larguar nga shtëpia, kam zbuluar se vitet e muzgut të jetës kanë një qetësi krejt të veçantë. Shtëpia ime, që dikur gumëzhinte nga jeta, tani është mbushur me heshtje dhe zërat e fëmijëve të mi janë shndërruar në kujtime. Në periudha të tilla, vetmia mund të ndihet si një peshë e rëndë. Megjithatë, për ne që jemi të krishterë, kjo stinë e jetës nuk është një rënie drejt izolimit, por një ftesë për të hyrë në një marrëdhënie më të thellë dhe më intime me Jezusin.

E vërteta më e thellë pas së cilës mund të mbahemi ndërsa plakemi është se dashuria e Zotit nuk ndryshon kurrë. Ai nuk largohet prej nesh vetëm sepse forcat tona pakësohen ose sepse vlera jonë e dukshme duket sikur zvogëlohet. Përkundrazi, Ai na premton: “Edhe në pleqërinë tuaj, edhe kur flokët t’ju zbardhen, unë do të jem Ai që do t’ju mbaj” (Isaia 46:4). Zoti është i pranishëm në çdo etapë të jetës sonë, në çdo ndryshim dhe në çdo sfidë me të cilën përballemi, përfshirë edhe kalimin në pleqëri. Kur shtëpia duket tepër e heshtur, Ai është “zëri i qetë dhe i ëmbël” që pret të dëgjohet. Kur netët duken të gjata, Ai është Bariu që as dremit dhe as fle.

Të qëndrosh në praninë e Tij kërkon që me vetëdije t’i kushtojmë kohë Atij. Kur bota përreth nesh duket sikur mbyllet, mund t’i hapim dritaret e shpirtit përmes praktikave shpirtërore. Pavarësisht moshës sonë, mënyra për t’u bërë thellësisht të vetëdijshëm për praninë e Jezusit është t’i japim përparësi Fjalës së Zotit, mirënjohjes, lutjes dhe shërbimit ndaj të tjerëve.

Muzika dhe lavdërimi: Çdo ditë e nis me muzikë dhe lavdërim për Jezusin. Kjo ma mbush zemrën dhe më çon në praninë e Tij. Muzika ka një mënyrë të veçantë për të prekur dhe zgjuar shpirtin. Qofshin himnet e vjetra klasike, siç preferoj unë, apo meloditë e adhurimit bashkëkohor, kur marrim kohë ta nisim ditën me këngë lavdërimi, e ftojmë Frymën e Shenjtë në jetën tonë.

Fjala e Zotit: Pas kësaj, marr kohë të lexoj Biblën. Në fund të fundit, Shkrimi është mënyra kryesore përmes së cilës Zoti na flet. Leximi i një psalmi ose i një kapitulli nga Ungjijtë mund ta shndërrojë një mëngjes që përndryshe do të ishte i vetmuar në një bisedë me Jezusin.

Mirënjohja dhe lutja: Mbaj një ditar mirënjohjeje dhe shkruaj në të ndërsa pi kafenë e mëngjesit. Dikur e kisha të vështirë të gjeja pesë gjëra për të cilat isha mirënjohëse, por tani shpesh vazhdoj të shkruaj derisa arrij në 15 ose më shumë gjëra për të cilat jam mirënjohëse. Kam mësuar gjithashtu ta ndryshoj këndvështrimin tim për lutjen, duke kaluar nga një renditje e njëanshme e nevojave dhe dëshirave të mia në një bisedë intime me Zotin. Mali i pengesave që duket se ngrihet përpara meje zvogëlohet dhe merr përmasat e tij të vërteta kur flas me Zotin në lutje. Kur ia besojmë Atij rrugët tona, Ai nuk mungon kurrë së udhëzuari mendimet tona dhe së vendosuri këmbët tona në një shteg të qartë (Fjalët e Urta 16:3).

Ndërtimi i marrëdhënieve: Pas kohës së lavdërimit dhe lutjes së mëngjesit, marr gjithashtu kohë të përgatitem për t’u investuar në marrëdhëniet e mia me të tjerët. Marrëdhënia jonë me Zotin është themeli ynë, por Ai na krijoi gjithashtu për lidhje me njerëzit. Të ndihesh i përfshirë dhe i dobishëm është thelbësore për shëndetin e shpirtit. Kam mësuar se nuk kam pse të ndihem e papërshtatshme ose e skualifikuar vetëm sepse jam 76 vjeçe. Në fakt, për Zotin nuk është kurrë vonë që të na përdorë. Thjesht duhet të jemi të gatshëm t’i vëmë veten në dispozicion të Tij. Kush e di? Ndoshta pikërisht sot është dita për të nisur diçka të re. Nëse ndihesh i lënë mënjanë, ja disa mënyra praktike për t’u përfshirë:

Lutja për të tjerët: Edhe nëse lëvizshmëria jonë fizike është e kufizuar, Bibla na mëson se “lutja e të drejtit ka fuqi të madhe dhe është e efektshme” (Jakobi 5:16). Të jesh një ndërmjetësues i përkushtuar në lutje është një rol i rëndësishëm në mbretërinë e Zotit.

Shërbesa e inkurajimit: Urtësia dhe këndvështrimi që kemi si “njerëz të moshuar” janë thesare për të cilat brezi i ri ka shumë nevojë. Një shënim i thjeshtë i shkruar me dorë, një mesazh ose një telefonatë për një nip apo mbesë që po kalon vështirësi mund të jetë një fije shpëtimi.

Vullnetarizmi: Kërko mundësi për të shërbyer si vullnetar në komunitetin tënd. Shpesh ka jetimore, shtëpi të moshuarish ose qendra për kujdesin ndaj fëmijëve që i mirëpresin ata që dëshirojnë t’u kushtojnë kohë dhe dashuri fëmijëve ose të moshuarve, qoftë përmes lojërave, muzikës, veprimtarive edukative apo punimeve artizanale.

Mbaje mend se pleqëria nuk është një dhomë pritjeje për fundin; ajo është veranda përpara përjetësisë. Edhe pse njerëzit tanë të dashur mund të jenë larguar nga jeta jonë, ne nuk jemi kurrë vërtet vetëm. Zoti është gjithmonë me ne dhe Ai premton të na ripërtërijë forcën. “Por ata që shpresojnë te Zoti do të përtërijnë forcën e tyre” (Isaia 40:31). Duke marrë kohë për Fjalën e Zotit dhe duke u shtrirë drejt atyre që kanë nevojë, do të zbulojmë se qëllimi i jetës sonë nuk skadon, ai thjesht merr një formë të re. Ne jemi të parë, jemi të dashur dhe, në sytë e Atit tonë qiellor, jemi jashtëzakonisht të nevojshëm.