Kur mendoj për dashurinë e pashpjegueshme të Zotit ndaj nesh, më mbetet pa fjalë!
Jezusi la shtëpinë e Tij qiellore për të ardhur në tokë, për të vuajtur dhe për të vdekur për ne. Pasi u tradhtua nga një prej ndjekësve të Tij, Ai u dënua me një vdekje të tmerrshme. U rrah, u fshikullua, u tall, u pështy dhe iu vu një kurorë me gjemba mbi kokë.

Pastaj e çuan përgjatë Via Dolorosës së ngushtë e me gurë, që shpesh përkthehet si Rruga e Vuajtjes. Ndërsa mbante kryqin, një turmë e madhe njerëzish e ndiqnin. Kur arritën në një vend të quajtur Golgota, Atë e kryqëzuan atje, bashkë me dy kriminelë, njërin në të djathtë dhe tjetrin në të majtë. Ja çfarë ndodhi më pas:

“Njëri nga kriminelët që ishin varur e fyente duke thënë: ‘A nuk je ti Krishti? Shpëto veten dhe ne!’ Por tjetri e qortoi duke thënë: ‘A nuk ke frikë nga Zoti, kur je nën të njëjtin dënim? Ne me të vërtetë po marrim atë që meritojnë veprat tona, por ky njeri nuk ka bërë asgjë të keqe.’ Dhe i tha: ‘Jezus, më kujto kur të vish në mbretërinë tënde.’ Dhe Jezusi i tha: ‘Në të vërtetë po të them, sot do të jesh me mua në parajsë’” (Luka 23:39–43).

Edhe në çastet e fundit të jetës së Tij, Jezusi e vuri re hajdutin e penduar pranë Tij. Ai iu drejtua me dashuri dhe dhembshuri, duke i ofruar shpresë edhe në atë moment të errët.

“Kur Jezusi mori uthullën, tha: ‘U krye’, pastaj uli kokën dhe dha frymën” (Gjoni 19:30). Kur Jezusi mori frymën e fundit në këtë tokë, misioni i Tij këtu ishte përmbushur. Gjithçka ishte kryer. Por për ne, kjo nuk ishte fundi, përkundrazi, ishte vetëm fillimi, sepse Ai kishte hapur portat e qiellit për të gjithë ata që besojnë.

“Me të vërtetë, Ai mori mbi vete dhimbjet tona dhe mbarti vuajtjet tona, por ne e konsideruam të ndëshkuar nga Zoti, të goditur dhe të përulur prej Tij. Ai u shpuar për shkeljet tona, u thërrmua për paudhësitë tona. Ndëshkimi që na solli paqe ra mbi Të dhe me plagët e Tij ne u shëruam” (Isaia 53:4–5).

Në ditën e tretë, Jezusi u ringjall fitimtar, ashtu siç kishte paralajmëruar. Përmes vdekjes së Tij në kryq, Jezusi e bleu shpëtimin tonë me gjakun e Vet.

Ku do të ishim sot po të mos kishte bërë Jezusi sakrificën më të madhe? Për shkak të mëkatit të Adamit, parajsa u humb përgjithmonë. Por në dashurinë e Tij të pafund për ne, Zoti dërgoi Birin e Tij të vetëm, i cili vdiq për ne, që ne të mund të shpëtohemi (Gjoni 3:16).