Në Ungjijtë e Mateut, Markut dhe Lukës lexojmë për një takim që Jezusi pati me një njohës të Ligjit hebre, i cili e pyeti: “Mësues, cili është urdhërimi më i madh në Ligj?” Jezusi iu përgjigj: “‘Duaje Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde.’ Ky është urdhërimi i parë dhe më i madh. Dhe i dyti është i ngjashëm me të: ‘Duaje të afërmin tënd porsi vetveten’” (Mateu 22:35–40).

Urdhërimi për ta dashur Zotin me gjithë zemrën, shpirtin dhe mendjen, që Jezusi citon këtu, gjendet te Ligji i Përtërirë 6,5 dhe përmbledh idenë e një përkushtimi të plotë ndaj Zotit. Rrëfimet e këtij takimi te Ungjilli i Markut dhe i Lukës shtojnë edhe një dimension tjetër: ta duam Zotin me gjithë forcën tonë. Marku përfundon duke thënë: “Nuk ka urdhërim tjetër më të madh se këta” (Marku 12:30–31).

Nga këto pasazhe shohim se dashuria për Zotin dhe dashuria për të tjerët—urdhërimet më të mëdha nga të gjitha—janë të destinuara të orientojnë jetën tonë, përparësitë, marrëdhëniet, vendimet dhe veprimet tona. Një vështrim më i thellë në secilin prej këtyre dy urdhërimeve na ndihmon të rritemi në kuptimin e këtyre themeleve të besimit tonë.

Dashuria për Zotin

Si të krishterë, jemi thirrur ta duam Zotin me gjithë qenien tonë—zemër, shpirt, mendje dhe forcë—dhe të “kërkojmë së pari Mbretërinë e Zotit dhe drejtësinë e Tij” (Mateu 6:33). Ne kemi privilegjin të jemi thirrur në një marrëdhënie të ngushtë personale me Zotin, i cili vetë është një Zot marrëdhëniesh. Bibla na kujton se “Ai na deshi i pari” (1 Gjoni 4:19). Kjo është një thirrje për t’iu përgjigjur me një dashuri të plotë, një dashuri që e do Zotin me gjithçka që kemi.

Në të gjithë Biblën shohim dëshirën e Zotit për marrëdhënie me krijesat e Tij njerëzore, nga kapitulli i parë i Zanafillës deri te kapitulli i fundit i Zbulesës. Në Zanafille mësojmë se marrëdhënia e bukur që Zoti kishte me Adamin dhe Evën në Kopshtin e Edenit u dëmtua për shkak të zgjedhjes së tyre për të mos iu bindur Atij dhe për të mëkatuar, gjë që solli Rënien (Zanafilla 3:1–19). Zoti është i shenjtë, dhe pasi mëkati hyri në botë, Ai nuk mund ta kishte më të njëjtën marrëdhënie personale me njerëzit.

Në dashurinë e Tij të madhe për njerëzimin, Zoti kishte një plan për të riparuar marrëdhënien që mëkati kishte thyer dhe për të na sjellë sërish pranë Vetvetes. Aq e madhe ishte dashuria e Tij për çdo njeri që ka krijuar ndonjëherë, sa dërgoi Birin e Tij të vetëm, Jezusin, që të jepte jetën e Tij në mënyrë sakrifikuese përmes vdekjes në kryq, për të ndërtuar urën midis Tij dhe njerëzimit (Gjoni 3:16).

Për të shprehur dashurinë e Tij të thellë për ne, Zoti përdor në Bibël gjuhë dhe figura që na përshkruajnë si të martuar me Të. Ai thotë: “Krijuesi yt është bashkëshorti yt, Zoti i ushtrive është emri i Tij” (Isaia 54,5), dhe “ashtu si dhëndri gëzohet për nusen, kështu Zoti yt do të gëzohet për ty” (Isaia 62,5). Këto metafora martesore përshkruajnë bashkimin e zemrës, mendjes dhe shpirtit që Ai dëshiron të ketë me secilin prej nesh. Nga ana jonë, jemi thirrur ta duam Atë me gjithë qenien tonë dhe ta vendosim në qendër të jetës sonë.

Dashuria jonë për Zotin dhe mirënjohja për sakrificën që Jezusi bëri për shpëtimin tonë të përjetshëm duhet të na shtyjnë t’i afrohemi Atij (Jakobi 4:8) dhe të përqendrohemi në forcimin e marrëdhënies sonë me Të. Disa nga mënyrat se si e bëjmë këtë janë: t’i kushtojmë kohë komunikimit me Të përmes lutjes, lavdërimit dhe adhurimit; të lexojmë dhe studiojmë me përkushtim Fjalën e Tij; dhe të përpiqemi ta modelojmë jetën tonë sipas vullnetit të Tij dhe parimeve të Fjalës së Tij. Si të krishterë, kërkojmë të rritemi në dashurinë për Të—me zemër, shpirt, mendje dhe forcë.

Dashuria për të afërmin

Urdhërimi për ta dashur të afërmin porsi vetveten e ka origjinën në Dhiatën e Vjetër, te Levitiku 19,18. Në Ungjillin e Lukës lexojmë se, pasi Jezusi shpalli dashurinë për të afërmin si një nga urdhërimet më të mëdha, një ligjvënës e sfidoi me pyetjen: “Po kush është i afërmi im?” Jezusi tregoi historinë e Samaritanit të Mirë për të ilustruar qartë se dashuria për të afërmin shkon shumë përtej miqve tanë dhe komunitetit lokal, duke përfshirë edhe të huajt e të panjohurit, dhe nënkupton të tregojmë dhembshuri dhe kujdes për ata që janë në nevojë (Luka 10:25–35).

Themeli i dashurisë sonë për të afërmin, si të krishterë, është kuptimi se çdo njeri është i çmuar për Zotin, pavarësisht moshës, përkatësisë etnike, gjinisë, kombësisë, gjendjes ekonomike, besimit fetar, bindjeve politike apo çdo dallimi tjetër. Zoti i do të gjithë. Ai është i hirshëm, plot dhembshuri dhe dashuri që nuk mungon kurrë; Ai është i mirë me të gjithë (Psalmi 145:8–9).

Nga ana jonë, jemi thirrur t’i shohim njerëzit që Ai ka krijuar përmes syve të Tij të dashurisë. Kjo do të thotë t’i shohim të tjerët pa paragjykime, paanshmëri, kritika apo mendime të parapërgatitura. Dashuria e pakushtëzuar e Zotit nuk njeh kufij statusi, race apo besimi, dhe duhet të udhëheqë qëndrimet tona ndaj të tjerëve. Misioni ynë si ndjekës të Tij është t’u tregojmë të tjerëve të njëjtën dashuri që Jezusi na tregoi neve.

Jezusi e ngriti edhe më lart standardin e dashurisë në Predikimin në Mal, kur i udhëzoi ndjekësit e Tij të duan edhe armiqtë e tyre (Mateu 5:43–45). Ai vazhdoi duke thënë: “Nëse u bëni mirë atyre që ju bëjnë mirë, çfarë merite keni? Sepse edhe mëkatarët bëjnë po njësoj” (Luka 6,33). Jezusi thekson se, nëse dashuria jonë na shtyn të bëjmë mirë vetëm për ata që mund të na kthejnë të mirën, atëherë ajo nuk ndryshon nga dashuria që tregojnë shumica e njerëzve.

Jezusi na thërret në një dashuri që shkon përtej asaj natyrore. Ai na thërret në një dashuri më të madhe, të jashtëzakonshme. Dashuria që Jezusi shpalli dhe demonstroi është dashuria që ne, të falur për mëkatet tona, jemi thirrur ta jetojmë—një dashuri e butë, bujare, e mëshirshme, sakrifikuese dhe falëse. Siç shkroi apostulli Pal: “Zoti e tregon dashurinë e Tij për ne në atë që, kur ishim ende mëkatarë, Krishti vdiq për ne” (Romakëve 5:8).

Askush nuk përjashtohet nga urdhërimi i Zotit për të dashur të tjerët—pavarësisht se ku ndodhen në jetë apo sa larg mund të jenë prej Tij. Nuk është e nevojshme të na pëlqejë apo të pajtohemi me bindjet, stilin e jetesës apo zgjedhjet e çdo njeriu. Ata mund të jetojnë pa marrë parasysh standardet morale të Zotit ose në mëkate të rënda, por sido që të jetë gjendja e tyre, Zoti i do, dhe ne jemi thirrur t’i duam. Shkrimi i Shenjtë na mëson se çdo qenie njerëzore është krijuar sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Zotit, se dashuria vjen nga Zoti dhe se Zoti është dashuri (1 Gjoni 4:7–8).

Urdhërimet për ta dashur Zotin dhe të afërmin janë themele të dishepullimit tonë. Si të krishterë, së pari jemi thirrur ta duam Zotin me gjithçka që jemi dhe ta vendosim Atë në qendër të jetës, vendimeve dhe veprimeve tona. Studimi i Fjalës së Tij na udhëzon në vendimet tona dhe në ecjen tonë me Zotin, dhe na ndihmon të rritemi në besim. Dashuria jonë për Krishtin—i cili dha jetën për ne—na shtyn ta duam dhe ta adhurojmë Atë me zjarr, me gjithë zemrën tonë, dhe të kultivojmë një marrëdhënie të ngushtë me Të.

Si ndjekës të Jezusit, jemi thirrur të imitojmë shembullin që Ai na la të dashurisë, dhembshurisë dhe mëshirës për të tjerët, gjë që është gjithashtu thelbësore për dëshminë tonë ndaj atyre që ende nuk e kanë njohur Atë si Shpëtimtar. Le të marrim një angazhim që çdo ditë, në çdo mënyrë të mundshme, ta duam të afërmin dhe të jemi shembuj të gjallë të dashurisë së Zotit për njerëzit që Ai vendos në rrugën tonë.

Le të na shtyjë dashuria e Krishtit në gjithçka që bëjmë, “sepse jemi të bindur … se Ai vdiq për të gjithë, që ata që jetojnë të mos jetojnë më për veten e tyre, por për Atë që vdiq dhe u ringjall për ta” (2 Korintasve 5:14–15).