Rrënjët

Si një kopshtar entuziast, e di sa të rëndësishme janë rrënjët për bimët. Kur marr një degëz dhe e vendos drejtpërdrejt në tokë, rrallëherë mbin; zakonisht vyshket shpejt. Por nëse degëzën e vendos në ujë, brenda pak ditësh fillojnë të formohen rrënjë në kërcell. Pastaj, kur e mbjell në tokë, ajo zë vend dhe rritet. Rrënjët bëjnë dallimin mes jetës dhe vdekjes.

Bibla flet për rrënjët përmes krahasimesh të ndryshme. Pasi e pranojmë Jezusin si Shpëtimtarin tonë, jemi thirrur të qëndrojmë të rrënjosur në Të, të ndërtuar mbi Të dhe të vendosur fort në besim (Kolosianët 2:6–7). Të qëndrosh i rrënjosur në Jezus do të thotë të qëndrosh në Fjalën e Tij, sepse Jezusi është Fjala (Gjoni 1:1). Ai që gjen kënaqësi në Fjalën e Zotit krahasohet me një pemë të mbjellë pranë rrjedhave të ujit, me rrënjë në tokë pjellore, që jep fryt në stinën e vet (Psalmi 1:2–3). Të japësh fryt të mirë do të thotë si të shfaqësh karakterin e perëndishëm në jetën tënde (Galatasve 5:22–23), ashtu edhe të çosh të tjerë te Jezusi (Fjalët e Urta 11:30).

Në shëmbëlltyrën e Mbjellësit, Jezusi flet për farat që ranë në tokë shkëmbore dhe mbinë shpejt, sepse toka ishte e cekët. Por kur doli dielli, ato u dogjën dhe u thanë, sepse nuk kishin rrënjë. Toka e cekët simbolizon zemrat e atyre që nuk lejojnë Fjalën e Zotit të zërë rrënjë në jetën e tyre dhe, për këtë arsye, bien gjatë kohëve të provës. Toka e mirë simbolizon zemrat e besimtarëve që e pranojnë Fjalën e Zotit dhe e lejojnë atë të rrënjoset thellë në jetën e tyre. Ata sjellin fryt të bollshëm për lavdinë e Zotit (Mateu 13:3–8; 18–23).

Mënyra më e sigurt për ta hequr plotësisht një bimë nga toka është ta shkulësh nga rrënjët. Në shëmbëlltyrën e Egjrave, Jezusi tregon për një bujk që mbolli farë të mirë në arën e tij. Por një armik erdhi dhe mbolli egjra mes grurit. Me kalimin e kohës, ndërsa bimët u rritën, u shfaqën edhe egjrat. Kur rriten, gruri dhe egjrat duken shumë të ngjashëm. Prandaj bujku vendosi t’i linte të rriteshin së bashku deri në korrje, kur do të ishte e lehtë t’i ndante.

Jezusi e shpjegon shëmbëlltyrën duke thënë se Ai i ka mbjellë fëmijët e Tij në arën e botës. Edhe djalli ka mbjellë fëmijët e tij mes tyre. Në kohën e korrjes—në kthimin e Jezusit, në fund të epokës—Ai do t’u urdhërojë engjëjve të Tij të shkulen nga bota të gjithë ata që bëjnë të keqen. Atëherë fëmijët e Zotit do të shkëlqejnë në mbretërinë e Atit të tyre (Mateu 13:24–30; 37–43).

Le të japim secili fryt në pjesën tonë të arës së botës, aty ku Zoti na ka mbjellë.