Kohët e fundit kam reflektuar shumë mbi rritjen personale dhe kam dëgjuar fjalime frymëzuese që flasin për rëndësinë e pjekurisë shpirtërore dhe zhvillimit të karakterit. Jam shumë mirënjohës për mëshirën dhe hirin e pafund të Zotit, pasi shpesh ndjej se mbetem pas standardit që na është vënë në Bibël. Teksa mendoja për fushat në të cilat më duhet të rritem, më erdhi ndër mend një nga përvojat më sfiduese të pjekurisë sime si i rritur. Ia vlen të tregoj se si ndodhi:
Isha 35 vjeç dhe kisha kaluar gjithë jetën time në punë vullnetare misionare, fillimisht me prindërit, e më vonë me familjen time. Kisha mësuar dhe munduar të bëja atë që pritej nga unë, si në sjellje dhe shembull, ashtu edhe në punë e shërbesë. Për vite me radhë kam punuar me adoleshentë si këshilltar dhe udhëheqës rinor, dhe shumë njerëz kishin vënë në pah talentin tim në këtë fushë. Por gjithçka ndryshoi kur fëmijët e mi filluan të futeshin në adoleshencë.
Në të njëjtën kohë, disa kolegë të mi u larguan, dhe kjo ishte një periudhë plot vështirësi dhe përshtatje për mua. Po përpiqesha të mbaja të gjithë punën që më parë ndahej mes më shumë njerëzish. Tre nga fëmijët e mi kishin hyrë në fazën e adoleshencës dhe po përballeshin me sfidat që sjell kjo moshë. Vura re se fillova të nervozohesha shpesh me ta. Ndryshe nga ana ime publike në shërbesë, ku shquhesha për dashamirësi dhe durim, në shtëpi isha i irrituar dhe ndonjëherë i ashpër. Pas ditëve të mbushura me aktivitete për të varfrit, vizita tek mbështetësit e shërbesës sonë, apo studime biblike, sapo kthehesha në shtëpi, më mjaftonte ndonjë gje e vogël që të humbisja durimin – jo vetëm me adoleshentët, por dhe me fëmijët më të vegjël e bashkëshorten time.
Një ditë, kur ndihesha tepër i mbingarkuar, iu luta Zotit që të më ndihmonte. E ndjeva se Zoti po më fliste në zemër lidhur me sjelljen time. M’u duk e trishtueshme të shihja veten si dikush që duhej të ishte shërbëtor i Krishtit, ndërkohë që sillja deri diku një lojë – tregoja një fytyrë në shërbesë dhe një tjetër krejt tjetër në familje. E ndjeva si paralajmërim nga Zoti se, nëse vazhdoja kështu, fëmijët e mi do të më shihnin si hipokrit, dhe përgjegjësia më e madhe që kisha ishte të isha shembull i dashurisë së Jezusit, pikërisht për familjen time. Kjo ishte një ndërgjegjësim i vështirë për t’u pranuar.
Nuk mund të them se i ndryshova të gjitha menjëherë, por hoqa dorë nga ndarja mes “punës” dhe “jetës personale”. Kuptova se duhej të isha i qëndrueshëm në fjalë dhe në vepra, pavarësisht vendit apo rrethanave. Kërkoi shumë mund, lutje dhe vetëdije, por hapa nga pak e hapa nga pak, fillova të shihja ndryshimet. Ishte një mësim përulësie për mua – më bëri të kuptoj sa shumë më duhej të ndryshoja dhe sa shpesh kisha dështuar, edhe pse mendoja se po bëja gjithçka mjaft mirë.
Tani, pesëmbëdhjetë vite më vonë, ende nuk mund të them se kam arritur aty ku dua. Fëmijët e mi më të vegjël tani janë në adoleshencë dhe vazhdoj të sfidohem në këto fusha. Por, falë hirit të Zotit, jam i vendosur që të vazhdoj përpara dhe të qëndroj sa më afër Krishtit, duke u përulur e duke mësuar çdo ditë.