Gjithmonë e kam parë veten si një person mjaft të rregullt, dikë që i pëlqen të mbajë gjithçka përreth të pastër, të vlertë dhe të organizuar. Kam dëgjuar shpesh shprehjen “pastërtia është pranë shenjtërisë” dhe në përgjithësi jam dakord me të. Të jesh i pastër është një zakon i mirë për t’u ndjekur. Mjediset e rrëmujshme dhe të pakujdesshme mund të jenë dëshpëruese dhe nuk e nderojnë Zotin.
Ndërsa Bibla flet për rëndësinë e sjelljes dhe qëndrimeve të jashtme, ajo i jep edhe më shumë vlerë jetës sonë të brendshme, shpirtit dhe gjendjes së zemrës, prej nga burojnë të gjitha veprimet tona (Luka 16:15, Hebrenjve 4:12). Disa herë, disa farisenj dhe skribë i kërkuan Jezusit të shpjegonte pse dishepujt e tij nuk lanin duart përpara se të hanin (Mateu 15:1–2). Pyetja e tyre nuk ishte vetëm çështje higjiene; ata donin të nxirrnin në pah se dishepujt nuk ishin mjaftueshëm “shpirtërorë” sepse nuk ishin të pastër fizikisht. Jezusi iu përgjigj duke thënë se ajo që vërtet e ndot njeriun nuk vjen nga jashtë, por nga brenda, nga zemra (Mateu 15:18–20).
Është e mundur që një person të duket mirë nga jashtë, por të neglizhojë krejtësisht jetën e tij të brendshme. Në qortimin që u bëri farisenjve, Jezusi foli për mënyrën si ata i jepnin rëndësi ligjit në ato pika që kishin të bënin me veprimet e jashtme, si për shembull dhënia e të dhjetave për Zotin, ndërkohë që linin pas dore pjesët më të rëndësishme që kanë të bëjnë me drejtësinë, mëshirën dhe besnikërinë—gjëra që fillojnë nga zemra (Mateu 23:23). Ai tha se ata pastronin vetëm anën e jashtme të kupës, ndërkohë që brenda ishin plot të këqija të ndryshme. I inkurajoi që së pari të pastrojnë jetën e brendshme, e më pas edhe ajo e jashtme do të jetë e pastër (Mateu 23:25–26).
Në shëmbëlltyrën e Birit Plangprishës kemi një shembull klasik të dikujt që, së jashtmi, bënte gjithçka siç duhet, por zemra i digjej nga zilia dhe vetëdrejtësia. Vëllai i madh mund të thuhej se nuk kishte shkelur asnjëherë urdhërat e të atit, por kur pa gëzimin e të atit për rikthimin e vëllait të vogël, u ndje xheloz dhe i hidhëruar. Edhe pse një ditë do të trashëgonte gjithçka nga babai, ai u shqetësua thjesht për një darkë që shërbeu për të kremtuar kthimin e vëllait të humbur. (Shih Luka 15:11–32.)
Shkrimi na këshillon të ushtrojmë veten për përshpirtshmëri, sepse kjo sjell përfitime si për jetën e tanishme, ashtu edhe për atë që vjen (1 Timoteut 4:7–8). Një përshpirtshmëri e tillë lind nga një devotshmëri e vërtetë ndaj Zotit, e cila na udhëheq drejt rritjes shpirtërore, ndërsa i mësojmë zemrat tona sipas Fjalës së Zotit dhe jetojmë një jetë që i pëlqen Atij.