Bibla na mëson se Zoti e krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së Tij, dhe duke bërë këtë, Ai na krijoi për marrëdhënie (Zanafilla 1:27). Vetë Ai ekziston përjetësisht në marrëdhënie — Zoti Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë. Si qenie të krijuara në shëmbëlltyrën e Tij, ne kemi natyrshëm nevojë për lidhje, miqësi dhe bashkësi.

Zoti nuk e kishte qëllimin që njerëzit të përballeshin me jetën vetëm apo të jetonin të izoluar nga të tjerët; Ai dëshiroi që njerëzit të jetonin, të donin dhe të ndanin jetën me njëri-tjetrin (Hebrenjve 10:24–25). Fatkeqësisht, fragmentimi i madh i jetës familjare dhe komunitare që ka ndodhur në kulturën moderne ka sjellë atë që shpesh quhet “epidemia e vetmisë”.

Në botën e sotme, vetë-mjaftueshmëria dhe pavarësia janë ngritur lart si virtyte. Mesazhet popullore në media, rrjete sociale dhe reklama na thonë se individi duhet të kujdeset mbi të gjitha për veten dhe të kërkojë vetë-realizimin.
Megjithatë, e shohim se vetmia dhe izolimi janë ndër plagët më të mëdha të kohës sonë. Ato përbëjnë një rrezik më të madh për mirëqenien njerëzore sesa në periudhat e mëparshme, kur bashkëvarësia dhe jeta komunitare ishin thelbi i shoqërisë. Por Krishtërimi na mëson një rrugë më të mirë.

Kur e pranojmë Jezusin si Zotin dhe Shpëtimtarin tonë, ne adoptohemi në familjen e Zotit si bijtë e Tij përjetësisht (Efesianëve 2:19–22). Zoti është Ati ynë dhe Jezusi na ka quajtur miqtë e Tij (Gjoni 15:15). Ne i përkasim kishës së Tij, trupit të besimtarëve (Romakëve 12:5). Këto të vërteta nuk ndryshojnë kurrë, edhe kur për një kohë përballemi me vetmi dhe ndarje. Shpresa jonë nuk është në këtë botë, por në qiell, ku do të jemi pjesë e bashkësisë më të mrekullueshme të imagjinueshme (Hebrenjve 12:22–24)!

Është e natyrshme të ndiejmë trishtim apo dëshpërim kur mendojmë se jemi vetëm dhe se askush nuk kujdeset për ne apo nuk do të ishte aty në kohë nevoje. Edhe Davidi në Bibël përjetoi ndjenja të thella vetmie dhe iu lut Zotit në dëshpërimin e tij: “Kthehu nga unë dhe më ki mëshirë, sepse jam i vetmuar dhe i munduar” (Psalmi 25:16). Më vonë, ai shpall: “Ati i bonjakëve dhe mbrojtësi i vejave është Zoti në banesën e tij të shenjtë. Zoti vendos të vetmuarit në një shtëpi” (Psalmi 68:5–6).

Zoti dëshiron që ne të jemi në marrëdhënie me njerëzit e tjerë — kështu na ka krijuar Ai. Jezusi na mësoi sa e rëndësishme është të duam të afërmin tonë, por vendi i parë në zemrën dhe jetën tonë duhet t’i përkasë Atij (Marku 12:28–31). Vetëm Jezusi mund të ngopë shpirtin tonë; Ai nuk do të na braktisë kurrë, dhe asgjë nuk mund të na ndajë nga dashuria e Tij (Romakëve 8:38–39).

Ka raste kur Zoti na lejon të përjetojmë vetminë për një periudhë, dhe Ai na kupton plotësisht në ato momente (Hebrenjve 4:15). Nganjëherë Ai na lejon të ndiejmë vetmi që të forcojmë marrëdhënien me Të dhe të përqendrohemi më shumë në përjetësinë që na pret bashkë me Të. Siç shprehet një këngë e vjetër ungjillore: “Kjo botë nuk është shtëpia ime, unë jam vetëm kalimtar.”

Një histori që e ilustron këtë është ajo e autorit të këngëve të krishtera George Matheson (1842–1906). Ai ishte thellësisht i dashuruar dhe gati për martesë, kur mjeku i tregoi se do të humbiste shikimin brenda gjashtë muajve. Zemra iu thye, por ai ndjeu se ishte e drejtë t’i tregonte të fejuarës së tij të vërtetën dhe t’i jepte mundësinë të zgjidhte nëse do të vazhdonte martesën.

Kur ia tha lajmin se do të ishte i verbër ditën e dasmës, ai ndjeu dorën e saj të dridhej e të zbutet. Ajo shpërtheu në lot dhe i tha: “Më vjen shumë keq, George, por nuk mund të të marr për burrë!” I shkatërruar dhe i dëshpëruar, ai u kthye në shtëpi, duke ndier se gjithçka që i kishte mbetur në jetë ishte Jezusi. Atëherë mori një copë letër dhe një penë të vjetër dhe shkroi një himn që më pas u bë ngushëllim për miliona njerëz:

O dashuri që nuk më lë të largohem,
Në ty e gjej pushimin e shpirtit tim të lodhur.
Të rikthej ty jetën që të përkas,
Që në thellësitë e oqeanit tënd
rrjedha e saj të jetë më e pasur, më e plotë.

O gëzim që më kërkon përmes dhimbjes,
Nuk mund ta mbyll zemrën time për ty.
E ndjek ylberin përmes shiut
dhe ndiej se premtimi yt nuk është i kotë —
do të vijë një mëngjes pa lot.

Bukuria e të qenit i krishterë është se nuk do të jesh kurrë plotësisht vetëm — çfarëdo që të përballesh në këtë botë — sepse gjithmonë ke Jezusin. Edhe kur gjithçka tjetër zhduket, do të kesh ende Jezusin. Kur të tjerët të lënë ose të dashurit të shkojnë nga kjo jetë, Jezusi do të jetë me ty. Ai premtoi: “Unë jam me ju përherë, deri në mbarim të botës” (Mateu 28:20). Edhe kur duket se s’ka mbetur më asgjë për ty në këtë botë, do të kesh ende Jezusin — dhe Ai mjafton.

Një arsye tjetër pse Zoti lejon që të krishterët të përjetojnë vetmi herë pas here është që ata të shtrijnë dorën e dashurisë së Tij ndaj të tjerëve. Ka shumë njerëz që kanë nevojë për dashurinë e Zotit, ashtu si dikur edhe ne, para se të adoptoheshim në familjen e Tij. Mund të marrësh guximin e besimit dhe t’i flasësh dikujt sot për Jezusin, duke e ndihmuar të gjejë gëzimin e përjetshëm — jo vetëm miqësi apo shoqëri, por dashurinë e Zotit që plotëson nevojën më të thellë të shpirtit (1 Gjonit 4:8). Kur tregojmë dashuri dhe kujdes për të tjerët dhe “duam të afërmin si vetveten” (Galatasve 5:14), ne vetë gjejmë paqe, gëzim dhe përmbushje në jetën tonë.

Pra, nëse po kalon një periudhë vetmie, kërko mënyra për t’u afruar me njerëzit në nevojë. Vullnetarizo në një strehë, spital, shkollë, apo kudo ku ka mungesë ndihme. Vizito një fqinj të moshuar apo dikë që po kalon vështirësi, ndihmo një të ri me studimet, apo ndihmo një emigrant të ri të mësojë gjuhën vendase. Zoti ka premtuar se kur japim dhe ndajmë me të tjerët, Ai do të na bekojë përsëri: “Jepni dhe do t’ju jepet; masa juaj do t’ju kthehet e plotë — shtypur, tundur, derdhur me tepri në prehërin tuaj” (Luka 6:38).

Çdo i krishterë ka shumë mundësi gjatë jetës për të bekuar të tjerët. Dhe mrekullia është se Zoti kurrë nuk mbetet borxhli — ti nuk mund ta tejkalosh Atë në dhënie!

Kur përjetojmë një kohë vetmie, si të krishterë e dimë se vetëm Jezusi mund të plotësojë etjen më të thellë të zemrës sonë për dashuri, miqësi dhe bashkësi. Vetëm Ai mund të mbushë boshllëkun dhe vetminë që të gjithë e ndiejmë në momente të caktuara të jetës. Dhe kur kujtojmë premtimet e mrekullueshme të Fjalës së Tij për gjithçka që na pret në qiell, na kujtohet se sprovat dhe sfidat e kësaj jete nuk krahasohen me lavdinë që na është premtuar në Krishtin Jezus (Romakëve 8:18).