Ditën tjetër, ndërsa po vizitoja një mike të moshuar në një qendër rezidenciale për të moshuarit që kanë nevojë për përkujdesje, nisa një bisedë me drejtuesen e qendrës, Sein. Ajo më tregoi se ishte me origjinë nga Birmania (sot Mianmari). I shpjegova se gjatë viteve 1990 kisha jetuar për dhjetë vjet në Tajlandë dhe se disa herë kisha vizituar refugjatët karenë që jetonin në xhungël, pranë kufirit tajlandez.
Për habinë time, ajo thirri e emocionuar: “Edhe unë kam qenë refugjate karene! A ishe me ata njerëz që na sillnin dhurata dhe këndonin këngë me ne?” Kur i thashë se po, ajo më përqafoi fort, me sytë që i mbusheshin me lot.
Ajo më tregoi se si ishte arratisur bashkë me familjen, duke ecur në këmbë përmes xhunglës, me vete vetëm aq sa mund të mbanin, për t’u shpëtuar forcave birmaneze. Më tha se vizita jonë kishte pasur një rëndësi të jashtëzakonshme për ta. I kujtohej qartë se si ishin rreshtuar për të zgjedhur nga një veshje mes rrobave që kishim sjellë. Kampit të tyre mund t’i afroheshim vetëm me varka të gjata, gjë që na kufizonte sasinë e sendeve që mund të transportonim. Megjithëse përpjekjet tona na dukeshin si një pikë e vetme uji në një oqean të pafund nevojash, fjalët e saj plot mirënjohje më prekën thellë.
Sein më tregoi se, pas njëfarë kohe, familja e saj arriti të siguronte leje qëndrimi dhe u shpërngul në Bangkok, ku nisi procedurat për të marrë viza për në Shtetet e Bashkuara. Pas shumë vitesh qëndrimi këtu, ajo u diplomua në universitet, u martua me një tjetër refugjat karen dhe së bashku patën një djalë. Ata janë shumë të lumtur dhe mirënjohës që jetojnë këtu, ndonëse kujtimet e arratisjes nga vendlindja vazhdojnë t’i shoqërojnë.
Ajo më tregoi edhe për frikën që kishte pasur se mos mbetej pa këpucë, pasi, kur ishte adoleshente, kishte ecur zbathur në kampin e refugjatëve. Më shpjegoi se shtati i saj i imët dhe trupi i hollë ishin pasojë e kequshqyerjes që kishin përjetuar. I tregova për përpjekjet tona për të mbledhur ndihma dhe se si ia dorëzonim ato një pastori, i cili udhëtonte rregullisht me makinë drejt Bangkokut për të marrë gjithçka që kishim grumbulluar. E habitur, ajo më zbuloi se pikërisht ai pastor ishte mik i familjes së saj dhe se vajza e tij kishte qenë shoqja e saj më e ngushtë.
Më vonë, ajo më tregoi se, sipas saj dhe familjes së saj, takimi ynë këtu, pas më shumë se tridhjetë vjetësh, nuk mund të ishte gjë tjetër veçse një mrekulli e kurdisur nga Zoti. Tani, sa herë që shkoj të vizitoj mikeshën time të moshuar, Sein më pret gjithmonë te dera. Prania e saj më kujton se çdo vepër mirësie, sado e vogël të duket, bën ndryshimin e vet. Edhe kur na duket si një pikë ujë në një oqean të pafund nevojash, ajo ka rëndësi për dikë.
“Lëshoje bukën tënde mbi ujërat, sepse pas shumë ditësh do ta gjesh përsëri.” — Predikuesi 11:1