A ke ecur ndonjëherë pranë një liqeni aq të qetë, sa në sipërfaqen e tij pasqyroheshin malet dhe pemët përreth? Është një nga pamjet më të bukura dhe më paqësore që mund të shohësh. Mua më lë pa frymë kur shoh gjithë atë bukuri të pasqyruar në ujë.
“Ai më çon pranë ujërave të qeta. Ai ma përtërin shpirtin” (Psalm 23:2–3).
Shpesh, shpirti ynë përtërihet kur soditim krijimin e Zotit. Është si një dritare e vogël drejt zemrës së Tij, që na ndihmon të kuptojmë të vërteta më të thella shpirtërore. Liqeni, në qetësinë e vet, pasqyron qiellin.
Por në jetën time, ujërat shpesh janë të trazuara. Valët më shtyjnë përpara, më çojnë diku. Rrymat përhapen në të gjitha drejtimet. Era fryn, unë vihem në lëvizje dhe gjërat kryhen.
Mund të kërkoj ujëra të qeta, por të gjej përrenj të rrëmbyeshëm dhe rryma të tërbuara. Mund të përpiqem të ndal batarenë, por të zbuloj se më duhet të vrapoj drejt një vendi më të lartë.
Si dishepujt në barkë me Jezusin, në mes të stuhisë në Galile, më kap paniku. Pastaj Jezusi thotë thjesht: “Paqe! Hesht!” dhe edhe era e deti i binden Atij, dhe gjithçka qetësohet përsëri. (Shih Marku 4:35–41.)
Kam nevojë për atë kohë qetësie përpara se të jem gati të përballem me sfidën tjetër, përpara se të kuptoj pse duhet të shkoj atje ku Ai më çon. Ndonjëherë kaloj nëpër lugina të errëta që e vënë në provë besimin tim. Ndonjëherë më duhet të përballem me armiqtë e mi. Por edhe në këto situata të vështira, me Zotin pranë meje, ndiej se mbushem plot me mirësinë dhe dashurinë e Tij (Psalm 23:3–5).
Zoti është Bariu im. Asgjë nuk më mungon (Psalm 23:1). Ai më jep pushim. Më udhëheq pranë ujërave të qeta dhe ma përtërin shpirtin. Pastaj jam gati për çdo gjë. Kam hir për vendet e errëta, për t’u përballur me frikën, për të triumfuar me mirënjohje. Sepse kam kaluar kohë pranë ujërave të qeta, gjithçka merr kuptimin e duhur. Qielli pasqyrohet në jetën time dhe e di se, çfarëdo që të ndodhë, do të jem me Zotin përgjithmonë (Psalm 23:6).