Kur jeta është e bukur, zogjtë këndojnë dhe dielli shkëlqen, është krejt e natyrshme të lavdërojmë Zotin. Në momente të tilla, lavdërimi buron vetvetiu nga zemra. Por, a duhet ta lavdërojmë Zotin vetëm kur gjithçka shkon mirë?

Bibla thotë: “Falënderoni për çdo gjë, sepse ky është vullneti i Perëndisë në Krishtin Jezus për ju” (1 Thesalonikasve 5:18).

Ndoshta mund të duket e tepruar të mendojmë se duhet ta lavdërojmë Zotin “për çdo gjë”, madje edhe në kohë të vështira. Por, nëse “të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë” (Romakëve 8:28), atëherë mund ta falënderojmë Atë për gjithçka që vjen në jetën tonë.

Bibla na tregon shumë shembuj njerëzish që iu drejtuan Zotit me zërin e tyre edhe në çastet më të errëta të jetës. Historitë e tyre na kujtojnë se lavdërimi nuk është vetëm një reagim pas fitores, por shpeshherë është pikërisht rruga që na çon drejt saj.

Davidi ndiqej vazhdimisht nga mbreti Saul, i cili kërkonte ta vriste. Kishte raste kur Davidi ndihej i shkurajuar dhe, në një moment, arriti deri aty sa të shprehej: “Një ditë do të vdes nga dora e Saulit” (1 Samuelit 27:1). Megjithatë, ai nuk mbeti i zhytur në dëshpërim. Shkrimet e tij janë plot lavdërime dhe falënderime për Zotin. Te Psalmi 42:11 ai shkroi: “Pse je e dëshpëruar, shpirti im? Pse je e trazuar brenda meje? Ki shpresë te Perëndia, sepse unë do ta lavdëroj përsëri Atë, Shpëtimtarin tim dhe Perëndinë tim” (NIV).

Jobi humbi pasurinë dhe fëmijët e tij brenda një dite të vetme. Megjithatë, edhe në pikëllimin e tij, ai kujtoi Zotin dhe shpalli: “Zoti ka dhënë dhe Zoti ka marrë. Qoftë i bekuar emri i Zotit!” (Jobi 1:21). Dhe në fund, Zoti ia ktheu gjithçka që kishte humbur, madje i dha dyfishin e asaj që kishte pasur më parë.

Pali dhe Sila u burgosën ngaqë predikonin në emër të Jezusit. Ata u rrahën, u hodhën në pjesën më të thellë të burgut dhe këmbët iu vunë në pranga. Megjithatë, pavarësisht rrethanave të tyre të tmerrshme, Bibla na tregon se “rreth mesnatës Pali dhe Sila po luteshin dhe i këndonin himne Perëndisë” (Veprat 16:25). Ata e lavdëronin Zotin në errësirë, edhe pse po vuanin dhe kishin dhimbje.

Ajo që ndodhi më pas ishte një mrekulli e vërtetë! Një tërmet i fuqishëm tronditi burgun dhe hapi jo vetëm dyert e qelive, por edhe prangat e të burgosurve! E megjithatë, asnjë nga të burgosurit nuk u arratis. Të gjithë qëndruan aty. Si rezultat, rojtari i burgut dhe e gjithë familja e tij besuan në Jezu Krishtin dhe u pagëzuan. (Shih Veprat 16:25–34.)

Lavdërimi është si një qiri që ndriçon errësirën tonë. Ai na jep forcë shpirtërore, e fton Zotin të jetë pranë nesh dhe shpall me besim se Ai është më i madh se çdo sfidë me të cilën mund të përballemi ndonjëherë.