“Ti je i denjë, o Zoti ynë dhe Perëndia ynë, të marrësh lavdinë, nderin dhe fuqinë, sepse ti i krijove të gjitha gjërat dhe për shkak të vullnetit tënd ato ekzistojnë dhe u krijuan.” (Zbulesa 4:11)

Si të krishterë, jemi thirrur të jetojmë një jetë adhurimi dhe lavdërimi. Gjatë gjithë Biblës na kujtohet rëndësia që kanë lavdërimi dhe adhurimi në marrëdhënien tonë me Zotin. Fjala e Tij na fton të hyjmë në “portat e tij me falënderim dhe në oborret e tij me lavdërim”, si dhe të “falënderojmë dhe të bekojmë emrin e tij”, për shkak të mirësisë, dashurisë së Tij të pashtershme dhe besnikërisë së Tij brez pas brezi (Psalmi 100:4–5).

Adhurimi është një pjesë thelbësore e përmbushjes së urdhërimit të parë dhe më të madh: ta duam Zotin me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe forcën tonë (Mateu 22:36–38; Marku 12:29–30). Ky është një thirrje për një dashuri të pasur, të thellë dhe të plotë, një dashuri që i kushton Zotit gjithçka që kemi. Është përgjigjja që vjen nga thellësia e zemrës sonë ndaj ftesës së Tij për të hyrë në një marrëdhënie të ngushtë me Të.

Ati dëshiron me aq zjarr të ketë një marrëdhënie me ne, saqë dërgoi Birin e Tij të vetëm, Jezusin, për të ndërtuar urën që do të kapërcente ndarjen mes Tij dhe njerëzimit (Gjoni 3:16). Kaq shumë na do Ai! Dhe edhe ne jemi thirrur ta duam me të njëjtën dashuri në marrëdhënien tonë me Të (1 Gjonit 4:19).

Dashuria jonë për Zotin zgjon tek ne dëshirën për t’iu afruar Atij (Jakobi 4:8), për të ndërtuar një marrëdhënie të thellë me Të dhe për t’u bërë gjithnjë e më shumë si Ai (2 Korintasve 3:18). Për këtë arsye, vendosim t’i kushtojmë rregullisht kohë bashkësisë me Të, përmes lutjes dhe leximit të Fjalës së Tij. Dashurinë dhe mirënjohjen tonë ia shprehim nëpërmjet adhurimit dhe lavdërimit, si edhe duke jetuar në një mënyrë që e nderon dhe e lartëson Atë dhe emrin e Tij (Psalmi 34:3).

Kur po bisedonte me gruan samaritane pranë pusit, Jezusi i tha: “Por po vjen ora, madje ajo ka ardhur, kur adhuruesit e vërtetë do ta adhurojnë Atin në frymë dhe në të vërtetë, sepse Ati kërkon të tillë që ta adhurojnë” (Gjoni 4:23–24). Nga këto fjalë mësojmë se Zoti, i cili është Frymë, kërkon njerëz që do ta adhurojnë në frymë dhe në të vërtetë. Ne që e duam Zotin dhe dëshirojmë t’i pëlqejmë Atij, do të kërkojmë ta adhurojmë me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe forcën tonë, sepse kjo është ajo që Ai dëshiron prej nesh.

Vetëm Zoti është i denjë për adhurimin tonë. Ta adhurosh Atë do të thotë ta nderosh dhe t’i japësh vlerën që meriton. Do të thotë të pranosh, të shprehësh dhe të nderosh madhështinë dhe përsosmërinë e Tij të pakrahasueshme. “Jepini Zotit lavdinë që i takon emrit të tij; adhuroni Zotin në shkëlqimin e shenjtërisë” (Psalmi 29:1–2).

Vlera e pakrahasueshme e Zotit buron nga natyra dhe karakteri i Tij, nga vetë ajo që Ai është. Ai është Krijuesi i gjithçkaje, të dukshme dhe të padukshme (Kolosianëve 1:16). Ai është i gjithëfuqishëm, i gjithëdijshëm, i pandryshueshëm, i pafundmë, i përjetshëm dhe i pranishëm kudo. Ai është urtësia, e vërteta, besnikëria, mirësia, dashuria, mëshira, hiri, durimi, shenjtëria, drejtësia dhe shumë më tepër. Edhe pse ne, si qenie të krijuara sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Zotit, pasqyrojmë në një masë të vogël disa prej këtyre cilësive, Zoti vetë është mishërimi i përsosur i tyre. Ai është pafundësisht më i madh se ne dhe, për këtë arsye, meriton të adhurohet. “Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjërat. Atij i qoftë lavdia përjetë!” (Romakëve 11:36).

Përveçse Krijuesi ynë, Ai është edhe Shpenguesi ynë. Ai hapi një rrugë që ne, ndonëse mëkatarë, të mund të pajtoheshim me Të. Përmes vdekjes flijuese të Jezusit në kryq, Ai bëri të mundur shpëtimin e të gjithë atyre që besojnë tek Ai dhe e pranojnë si Shpenguesin e tyre. Ai na çliron nga mëkati dhe vdekja (Romakëve 5:10–11). Falë vdekjes dhe ringjalljes së Jezusit, tani kemi privilegjin dhe nderin të hyjmë drejtpërdrejt në praninë e Zotit përmes lutjes, lavdërimit dhe adhurimit.

Sa më shumë e njohim Zotin dhe kuptojmë dashurinë dhe fuqinë e Tij, gjithçka që ka bërë dhe vazhdon të bëjë për ne, aq më qartë e kuptojmë se përgjigjja jonë ndaj Tij duhet të jetë lavdërimi dhe adhurimi.

Si ta shprehim adhurimin tonë

Të krishterët janë thirrur ta adhurojnë Zotin si në mënyrë individuale, ashtu edhe së bashku me besimtarët e tjerë. Pritet që herë pas here të mblidhemi për ta adhuruar së bashku (Hebrenjve 10:24–25), duke “kënduar psalme, himne dhe këngë frymërore, me mirënjohje në zemrat tuaja ndaj Perëndisë” (Kolosianëve 3:16). Kur mblidhemi me të tjerët për të lavdëruar Zotin dhe për t’u lutur së bashku, Jezusi na ka premtuar: “Sepse, kudo që dy a tre janë bashkuar në emrin tim, unë jam në mes të tyre” (Mateu 18:20).

Megjithatë, adhurimi në bashkësi nuk mjafton. Jemi thirrur ta adhurojmë Zotin edhe individualisht. Në Ungjij lexojmë se Jezusi shpesh ngrihej herët në mëngjes dhe largohej në një vend të veçuar për të kaluar kohë në bashkësi me Atin e Tij (Marku 1:35; Luka 6:12). Që të kemi një marrëdhënie të afërt me Zotin, duhet të kalojmë kohë me Të në adhurim dhe lutje; t’i përgjigjemi me dashuri, nderim dhe përulësi; ta lavdërojmë dhe ta falënderojmë; dhe të gjejmë kënaqësinë tonë tek Ai (Psalmi 37:4).

Adhurimi është shumë më tepër sesa një rutinë lutjesh, lavdërimesh dhe këngësh. Ai është hyrja jonë shpirtërore në praninë e Zotit. Lavdërimi është themeli i adhurimit tonë dhe duhet të përshkojë qëndrimet, këndvështrimet dhe mendimet tona (Filipianëve 4:8). Libri i Psalmeve është plot me fjalë lavdërimi, të cilat mund t’i përsërisim edhe ne gjatë kohës që kalojmë në bashkësi me Zotin.

Edhe falënderimi është një pjesë e pandashme e adhurimit, sepse përmes tij shprehim mirënjohjen tonë dhe e falënderojmë Zotin për mirësinë dhe bekimet e shumta që na jep. Në fakt, Fjala e Tij na mëson ta falënderojmë gjithmonë Zotin për gjithçka dhe në çdo rrethanë (Efesianëve 5:20; 1 Thesalonikasve 5:18). Jeta jonë duhet të jetë “e mbushur me falënderim” (Kolosianëve 2:7). Ka pafund arsye për të qenë mirënjohës. Kur i dallojmë qëllimisht bekimet që marrim dhe ia shprehim Zotit mirënjohjen tonë për to, falënderimi bëhet pjesë e vetë qenies sonë.

Adhurimi duhet të jetë pjesë e bisedës sonë të përditshme me Zotin, gjatë gjithë ditës. Kur sodisim krijimin e Tij, mund t’i japim Zotit nderim, lavdërim dhe falënderim për dashurinë e Tij të pashtershme dhe veprat e Tij të mrekullueshme (Psalmi 107:8). Kur meditojmë mbi Fjalën e Tij, kur mendojmë për bekimet që na ka dhuruar, për mëshirën që na ka treguar dhe për hirin që na e ka falur kaq bujarisht, të gjitha këto janë çaste kur mund ta adhurojmë Atë (Psalmi 8:3–5).

Kur e lavdërojmë për fuqinë, praninë dhe gjithëdijen e Tij, kujtojmë se Ai është gjithmonë pranë nesh, se di gjithçka për ne, se Ai na ka krijuar dhe njeh mendimet dhe qëllimet më të thella të zemrës sonë. Kjo na ndihmon të forcojmë vendosmërinë për të bërë më të mirën që mundemi, për të jetuar sipas Fjalës së Tij, për t’i trajtuar të tjerët me dashuri dhe për t’u bërë të tjerëve atë që do të dëshironim të na bënin ata neve (Luka 6:31).

Një mënyrë e rëndësishme për ta adhuruar Zotin është duke i shërbyer Atij dhe njerëzve përreth nesh. Apostulli Pal i përshkroi flijime të tilla si “të shenjta dhe të pëlqyeshme për Perëndinë” dhe si “adhurimi juaj i vërtetë dhe i arsyeshëm” (Romakëve 12:1). Në një vend tjetër, Pali shkroi: “Kjo shërbesë që ju kryeni … bën që të shtohen shumë falënderimet ndaj Perëndisë” (2 Korintasve 9:12). Jezusi na ka thirrur ta lëmë dritën tonë të shkëlqejë para njerëzve, që ata të shohin veprat tona të mira dhe t’i japin lavdi Atit tonë që është në qiell (Mateu 5:16).

Adhurimi nuk është thjesht një veprimtari, por një mënyrë jetese, e mbushur me dashuri për Zotin, shërbim ndaj Tij dhe lavdërim të emrit të Tij, duke pasqyruar dashurinë dhe të vërtetën e Tij për të tjerët. Kur vijmë para Tij me zemra mirënjohëse dhe plot lavdërim, kur i shprehim dashurinë tonë të thellë, kur e nderojmë dhe e respektojmë dhe jetojmë në një mënyrë që i jep lavdi Atij, ne e adhurojmë Zotin ashtu siç dëshiron Ai, në frymë dhe në të vërtetë.

Sa më shumë flasim për atë që është Zoti dhe për gjithçka që ka bërë për ne, aq më e prekshme bëhet prania e Tij në jetën tonë të përditshme. Njëkohësisht, rritemi gjithnjë e më shumë në kuptimin e gjerësisë, gjatësisë dhe thellësisë së dashurisë së Tij të pashtershme për ne (Efesianëve 3:18–19).