Ajo që përkujton Krishtlindja është thelbësore për besimin të krishterë. Por nuk është vetëm për të krishterët. Ajo prek çdo njeri, dhe kuptimi i saj mund t’ju ndryshojë jetën thellësisht.

Historia fillon kur Zoti krijoi gjithçka. Bibla thotë se Ai krijoi tokën, bimët, pemët, diellin dhe hënën, kafshët dhe njerëzit (Zanafilla 1). Ai krijoi edhe engjëjt, qenie qiellore që kryejnë vullnetin e Tij në botën e padukshme shpirtërore (Kolosianëve 1:15–16). Gjithçka ishte e përsosur. Askush nuk mëkatonte dhe askush nuk bënte të keqen.

Por një nga engjëjt që Zoti kishte krijuar u rebelua sepse donte të bëhej vetë Zot (Isaia 14:12–14 NKJV). Ai u bë Djalli, i njohur edhe si Satani, dhe nisi të përmbyste planin e Zotit. Ai i mashtroi njerëzit e parë, Adamin dhe Evën, duke sjellë mëkatin në botë — ngjarje e njohur si Rënia. Njeriu dhe madje edhe gjithë krijimi u ndryshuan. Midis Zotit dhe njerëzimit u krijua një ndarje, sepse Zoti është i përsosur ndërsa njerëzit u bënë të rënë. Megjithatë, Zoti e dinte që kjo do të ndodhte. Edhe pse i ndëshkoi Adamin dhe Evën për mosbindjen e tyre, Ai premtoi se një ditë do të vinte një Shpëtimtar që do t’i prishte pasojat e asaj që kishte ndodhur (Zanafilla 3).

Mijëra vjet më vonë, Zoti i foli një njeriu të quajtur Abraham dhe e thirri atë dhe pasardhësit e tij të adhuronin vetëm Atë. Ishte një ide krejt e pazakontë në një botë ku njerëzit nderonin gjithçka, të gjallë e të pajetë. Por Abrahami mbeti besnik ndaj Zotit të vetëm. Pasardhësit e tij, izraelitët, u vendosën në vendin që sot quhet Izrael. (Shih Zanafilla 11:27–25:11.)

Izraelitët ruajtën shënimet e mesazheve të Zotit të dhëna përmes profetëve, njerëz të mbushur me Frymën e Zotit që shkruanin atë që Ai u zbulonte. Këto mesazhe përfshinin edhe shenja për ardhjen e Shpëtimtarit. Një profet paralajmëroi se Ai do të lindte në Betlehem, një qytet i vogël në Izrael (Mikah 5:2). Një tjetër tha se nëna e Tij do të ishte e virgjër (Isaia 7:14), dhe se Ai do t’u sillte lajmin e mirë të varfërve, do të lironte ata që ishin të robëruar dhe do të shëronte të sëmurët (Isaia 61:1).

Rreth vitit 4 para erës sonë, Zoti nisi të realizonte planin e Tij. Ai dërgoi një engjëll tek një e re me emrin Maria. Ajo ishte e virgjër dhe e fejuar me një burrë të quajtur Jozef. Engjëlli i tha se ajo do të mbetej shtatzënë dhe do të lindte një djalë. Dhe ky djalë, Jezusi, do të ishte Biri i Zotit dhe do të shpëtonte njerëzit nga mëkatet e tyre. Jozefi u trondit kur mori vesh se Maria ishte shtatzënë, por Zoti i dërgoi edhe atij një engjëll për t’i treguar se fëmija ishte ngjizur nga Zoti. Jozefi veproi siç iu urdhërua dhe u martua me Marinë. (Shih Luka 1:26–35; Mateu 1:18–25.)

Jozefi dhe Maria jetonin në Nazaret, në veri të Izraelit, por familja e tij rridhte nga Betlehemi. Kur perandori urdhëroi regjistrimin e popullsisë dhe të gjithë duhej të ktheheshin në vendlindje, Jozefi u nis për në Betlehem me Marinë, pak para se të vinte koha që të lindte Jezusi. Fatkeqësisht, nuk gjetën vend ku të strehoheshin. Sipas tregimeve popullore, ata u kthyen mbrapsht nga bujtinat dhe përfunduan në një stallë të largët, por Betlehemi ishte shumë i vogël për të pasur bujtina. Ka shumë gjasa që vendi ku lindi Jezusi të ketë qenë një kasolle e vogël e bashkangjitur me shtëpinë e të afërmve.

Bibla tregon se menjëherë pas lindjes së Jezusit, një engjëll iu shfaq disa barinjve që ruanin kopenë në një kodër aty pranë. Engjëlli u tha të mos frikësoheshin dhe u tregoi si dhe ku ta gjenin Fëmijën. Kur e gjetën, e adhuruan dhe pastaj i treguan të gjithë qytetit atë që kishin parë dhe dëgjuar atë natë (Luka 2:1–20).

Një grup tjetër burrash, këtë herë nga vende jashtë Izraelit, e vizituan Jezusin pas lindjes. Bibla thotë se ata panë një yll të pazakontë në qiell në çastin e lindjes së Tij. Ashtu si njerëzit e asaj kohe, ata besonin se një shenjë e tillë në qiell lajmëronte diçka të madhe — në këtë rast, lindjen e një mbreti të ri të Izraelit. Kështu, ata u nisën në udhëtim për ta gjetur. Në një moment, ndoshta gjatë udhës ose edhe më herët, ata kuptuan se nuk po shkonin thjesht të shihnin një mbret tokësor. Bibla tregon se kur e panë Jezusin, ata jo vetëm i dhuruan dhurata, por edhe e adhuruan (Mateu 2:1–12).

Në historinë e Krishtlindjes ka shumë gjëra që mund të duken të jashtëzakonshme. Engjëj, një yll i pazakontë, dhe një e virgjër që lind një fëmijë — këto nuk janë gjëra të zakonshme. Por dëshmi historike jashtë Biblës tregojnë se Jezusi ka qenë një person real që ka jetuar në shekullin e parë. Dhe misioni i Tij bëhet i kuptueshëm kur e shohim në kontekstin e duhur.

Zoti është i drejtë, i shenjtë dhe i përsosur, por edhe plot mëshirë. Bibla thotë se Ai është vetë dashuria (1 Gjonit 4:8). Ai nuk mund të pranojë mëkatin në praninë e Tij, por dëshiron të na afrohet. Ai nuk dëshiron që ne të vuajmë ndëshkimin që meritojmë për mëkatet tona. Kjo është arsyeja pse Jezusi erdhi në tokë. Ai jetoi një jetë të përsosur dhe vdekja e Tij pagoi çmimin për mëkatet tona. Prandaj miliarda njerëz në mbarë botën, më 25 dhjetor, festojnë faktin se “na lindi një fëmijë… dhe emri i tij do të quhet Këshilltar i Mrekullueshëm, Zot i Fuqishëm, At i Përjetshëm, Princ i Paqes” (Isaia 9:6).