U linda në verën e vitit 1955, në një qytet prodhues çeliku në rajonin industrial të Gjermanisë, në një familje punëtorësh. Në vitet e trazuara ’60, isha një vajzë e vogël, e gëzuar dhe pa shqetësime, derisa një problem serioz shëndetësor më ndryshoi thellësisht mënyrën si e shihja jetën. Gjendja ime fizike dhe përballja me një prognozë të zymtë më tronditën, ndoshta duke ndezur edhe prirjen time ndaj rebelimit.

Kur erdhën vitet ’70, era e lëvizjes hipi u përhap me shpejtësi në mbarë Evropën dhe përfshiu edhe fshatin tonë. Përreth shihja shenja të një stili të ri jete, të mbushur me gjallëri dhe frymë liberalizmi. Kisha nëntëmbëdhjetë vjeç kur ndërpreva papritur kursin për infermiere, për shkak të përkeqësimit të skoliozës me të cilën isha përballur që në adoleshencë.

Në mes të turbullirave emocionale të moshës së rinisë, ndjeva një dëshirë të fortë të largohesha nga shtëpia për të gjetur rrugën time. Në fillim endesha pa drejtim, duke u futur në lëvizjen kundërkulturore. Për të përballuar zhgënjimet, iu drejtova drogës si një arratisje nga presioni dhe kritikat.

Sapo kisha mbushur të njëzetat, kur bashkë me të dashurin tim u nisëm në një udhëtim të paharrueshëm me një furgon të vjetër të riparuar. Kërkimi ynë për vlera më të larta dhe kuptim më të thellë na çoi mbi 20,000 kilometra, nëpër Evropë, Lindjen e Mesme, e më tej, në një lloj pelegrinazhi për paqe dhe qëllim. Ishte një aventurë që shpesh na çoi në kufijtë e mundësive, ku përjetuam humbje, sëmundje dhe rreziqe që lanë gjurmë të thella në zemrat tona.

Gjatë kësaj rruge, herë pas here më vinin ndër mend mësimet fetare të vitit tim të fundit në shkollë dhe një këngë që e çmoja shumë: “Zoti është fortesë e fuqishme” nga Martin Luteri. Sa herë e këndoja, zemra më ngrohej dhe shpirti më ngrihej lart. Zoti po trokiste në derën e zemrës sime. Më kujtohej dita e konfirmimit tim, si adoleshente në kapelën e vjetër prej guri, kur e pranova Jezusin në zemër dhe premtova të ndiqja parimet e Tij. Por, mes etjes për liri dhe moskonformizëm, ky premtim u zbeh dhe u harrua.

Pas dy vitesh udhëtimesh, ende me një boshllëk të brendshëm dhe një etje për diçka përtej të zakonshmes, ndihesha e lodhur, e zhgënjyer dhe e konsumuar nga përdorimi i drogës. Kuptova se nuk mund të vazhdoja më gjatë atë stil jete pa drejtim.

Ishte viti 1978, kur pas një udhëtimi të gjatë nga kufiri i Nepalit, u ndalëm për të pushuar në një hostel të vogël. Jeta ime ishte gati të ndryshonte. Kur hyra në mensë, pashë se mysafirët e vetëm ishin një grup misionarësh që po hanin mëngjes. Ishte e rrallë të takoje të huaj në një qytet të largët në veri të Indisë, ndaj biseda nisi shpejt dhe me gjallëri. Shpirtrat e tyre të dashur dhe shpjegimet e thjeshta të vargjeve biblike më çuan drejt një vendimi jetik: ia kushtova jetën time Jezusit. Ky ishte fillimi i ri që shpirti im i shqetësuar e kishte kërkuar prej kohësh.

Disa vite më vonë vendosa të bëhem misionare, dhe gjeta kënaqësi të thellë duke shërbyer në komunitete të varfra në vende të ndryshme në zhvillim. Ky drejtim që mora ishte fryt i dhembshurisë dhe përkushtimit të atyre misionarëve që kisha takuar në udhëtimin tim të paharrueshëm në Indi.

Gjatë më shumë se 40 viteve shërbim në terren, përfshirë tre dekada në Kenia, kam përjetuar ndihmë në çastet e duhura, mbrojtje përballë rrezikut dhe hirin, dashurinë e Jezusit dhe forcën e Tij në kohë vështirësie. Si misionare dhe nënë e shtatë fëmijëve, kam mësuar – dhe ende mësoj – të mbështetem te forca e Zotit dhe jo te e imja. Që prej ditës kur njoha Jezusin, jam bërë më e vetëdijshme se çdo detyrë, sfidë, vështirësi dhe përvojë janë si gurë kalimi që më formojnë në personin që jam thirrur të jem.

Kur kthehem pas dhe shoh gjithçka që ka ndodhur, e kuptoj se prania e Zotit ka qenë e endur në pëlhurën e jetës sime që në fillim. Ndonjëherë fijet ishin të fshehta dhe të padukshme, derisa erdhi momenti kur praninë e Tij e pashë qartë dhe gjeta qëllimin tim.