“Lindi. Foshnja lindi!”
Oh, sa gëzim ndjemë! Lindja kishte shkuar mirë, pa asnjë ndërlikim. Po ktheheshim në shtëpi për të shijuar jetën e re që na priste. I buzëqesha gruas sime dhe ajo ma ktheu buzëqeshjen. Ishte sikur qielli kishte zbritur mbi ne.
Kjo ishte dita.
Telefonata erdhi ndërsa isha në një udhëtim. Djali ynë ishte tashmë tre vjeç dhe nuk isha aspak i përgatitur për lajmin.
“Duhet të kthehesh menjëherë në shtëpi. Djali është i sëmurë.”
“Çfarë ka? Pse duhet të vij patjetër? A nuk ka mjekimi një zgjidhje?”
“Nuk po e kupton.” Gruaja ime ishte e dërrmuar. “Ka leuçemi.”
Kjo ishte nata.
Muaj të tërë në spital. Muaj me mjekë, gjilpëra, ilaçe dhe ankth. Infermiere të përkushtuara dhe të tjera më pak të gatshme. Ushqim me nxitim. Lutje dhe shqetësime, miq dhe shenja mirësie. Dhe më në fund, mjeku tha ato fjalë të mrekullueshme: “Është shëruar. Leuçemia është zhdukur.”
I buzëqesha gruas sime dhe ajo ma ktheu buzëqeshjen. Qielli kishte zbritur sërish.
Kjo ishte dita.
Djali ynë ishte shtatë vjeç kur u shpërngulëm në Botsvana, një vend i largët me mundësi të arta për misionin tonë. Sa të lumtur ishim që po lininim Evropën pas, që po lininim pas edhe leuçeminë, për t’i dhënë djalit tonë një fillim të ri. Do të ishte e mrekullueshme. Për këtë ishim të sigurt…
Por pse ishte sërish kaq i zbehtë? Pse ishte kaq i lodhur, aq shumë i lodhur?
Dhe pastaj e kuptuam. Mjeku e konfirmoi. Leuçemia ishte kthyer.
Kjo ishte nata.
Si janë spitalet në Afrikë? Të frikshme. Të rrëmujshme, të errëta, të nxehta dhe jo të pastra. Buburreca? Po, plot, madje edhe në dhomën e vizitave. Por duart ishin të buta e miqësore, dhe po ashtu ishte edhe Zoti.
Dhe pas gjashtë muajsh, mjeku buzëqeshi dhe ne dëgjuam sërish ato fjalë të mrekullueshme: “Është shëruar. Leuçemia është zhdukur.”
I buzëqesha gruas sime dhe ajo ma ktheu buzëqeshjen.
Kjo ishte dita.
Djali ynë ishte rritur. Tashmë ishte dhjetë vjeç. A e kishte harruar leuçeminë? Sigurisht që jo, dhe as ne. Prandaj e kuptuam menjëherë kur pamë shenjat e para.
“Jo, o Zot… jo! Jo përsëri!” Si t’ia thuash djalit se leuçemia është kthyer për herë të tretë?
Psherëtimë, lutje, lot. “O Zot, nuk do të dyshojmë. Ti je i dashur dhe je i mirë. Ne të besojmë.” Por nuk buzëqeshëm.
Kjo ishte nata.
Ndoshta tani mund ta merrni me mend vazhdimin. Po, u kthyem sërish në betejë. Tashmë i dinim përmendësh emrat e vështirë të ilaçeve. E dinim kur do t’i vinte për të vjellë. Mësuam të ishim këmbëngulës me mjekët që nuk pranonin të lanin duart para se të hynin në dhomën e vizitave. Shumicën e infermiereve i donim, disa jo. Bëmë miq dhe u lutëm.
Pastaj mjeku tha se këtë herë vetëm një transplant i palcës së kockës mund ta shëronte. Ku të gjeje një dhurues të përshtatshëm? E pamundur?
Jo për Zotin. Ai e dinte. Ai tregoi nga djali ynë më i vogël. Ai përputhej.
I buzëqesha gruas sime dhe ajo ma ktheu buzëqeshjen.
Kjo ishte dita.
Po nata tjetër?
Në këtë rast, ajo nuk erdhi. Transplanti i palcës së kockës ishte i suksesshëm. Vallëzuam dhe u gëzuam, jo vetëm sepse djali ynë ishte shëruar, por sepse Zoti është i mirë. Ai është gjithmonë i mirë. Në ditë, por edhe në natë. Ndoshta sidomos në errësirë.
Që atëherë, shumë net të tjera kanë mbuluar jetën tonë. Por ato gjithmonë kanë marrë fund. Nata gjithmonë i lë vendin ditës. Disa net duken më të gjata se të tjerat, por kështu ndodh edhe me ditët. Cikli është gjithmonë aty.
Ditën dhe natën, Zoti i krijoi që në fillim. Ai e krijoi botën në gjashtë ditë dhe pastaj pushoi në të shtatën. (Shih Zanafilla 1–2:4.)
Por së shpejti cikli do të ndalet. Së shpejti do të pushojmë të gjithë me Të. Së shpejti do të bashkohemi me Të në qiell, kur trupat tanë tokësorë t’ua lënë vendin atyre qiellorë. Atëherë ditët dhe netët tona do të marrin fund. Përgjithmonë do të jemi me Zotin, atje ku nuk ka më dhimbje dhe ku çdo lot do të fshihet nga sytë tanë (Zbulesa 21:4).
Së shpejti, në ditën e shtatë…