Jeta shpesh është një përpjekje e vazhdueshme. Ka stinë gëzimi dhe drite, por ka edhe kohë pasigurie dhe dhimbjeje.

Burri im ndërroi jetë papritur në moshën 42‑vjeçare. Unë isha 37 vjeçe dhe kisha shtatë fëmijë për të rritur, nga tetë muajsh deri në 13 vjeç. Dhimbja dhe hutimi që ndjeva ishin dërrmuese. Vetëm besimi im te Zoti dhe dëshira për të mos i zhgënjyer fëmijët e mi më dhanë forcën të vazhdoja përpara.

Ndërsa udhëtoja drejt Argjentinës për varrimin e burrit tim në qytetin e tij të lindjes, u ula pranë një gruaje të moshuar. Nisëm të bisedonim dhe unë i tregova historinë time. Ajo më tha se djali i saj kishte ndërruar jetë nga një atak në zemër, ndërsa festonte me miqtë fitoren e Argjentinës në Kupën e Botës. Pastaj më kapi dorën dhe të dyja shpërthyem në lot. Ishte një moment i shenjtë, kur dy të panjohura u bashkuan nga dhimbja. Disi, ato lot sollën ngushëllim në zemrat tona.

Në aeroportin e Buenos Airesit, një zonjë tjetër më pyeti çfarë më kishte sjellë në Argjentinë. Kur i tregova arsyen, ajo u lut për mua dhe më tha: “Mos u shqetëso. Jezusi do të jetë gjithmonë pranë teje për të të ndihmuar dhe gjithçka do të shkojë mirë.” Këto fjalë mbetën me mua për shumë vite.

Disa ditë më vonë, lexova një tregim aziatik për një grua që kishte humbur një njeri të dashur. Ajo shkoi të ankohej te Sulltani, sepse mendonte se ai nuk po kujdesej për të siç duhej. Ai i tha të nisej në një udhëtim nëpër vend. Çdo ditë duhej të qëndronte në një shtëpi të ndryshme dhe të dëgjonte historitë e tyre. Ajo zbuloi se çdo familje kishte dhimbjen e vet. Atëherë kuptoi se nuk ishte e vetme në pikëllimin e saj dhe se, edhe në mes të dhimbjes, mund të sillte ngushëllim për të tjerët. Kjo histori më preku thellë në kohën time të zisë.

Me kalimin e kohës, pikëllimi im u zbut, por kujtimet e bukura mbetën. Jam mirënjohëse për vitet e gëzimit që Zoti më dhuroi me bashkëshortin tim të dashur. Sot e kuptoj se një nga gjërat që kemi më shumë nevojë në jetë është paqja. Paqe për të përballuar çdo vështirësi duke ditur se Zoti është me ne. Paqe për t’ia çuar çdo barrë Atij në lutje dhe për të besuar se Ai kurrë nuk do të na lërë e as do të na braktisë (Hebrenjve 13:5).

Siç shkruan Pali te Filipianëve 4:6–7:
“Mos u shqetësoni për asgjë, por në çdo gjë, me anë të lutjes dhe përgjërimit, me falënderim, paraqitini kërkesat tuaja para Zotit. Dhe paqja e Zotit, që tejkalon çdo kuptim, do të ruajë zemrat dhe mendjet tuaja në Krishtin Jezus.”