A ke përballuar ndonjëherë në jetë diçka që të është dukur krejtësisht e pashpresë, deri në atë pikë sa të është dukur sikur nuk kishte asnjë rrugëdalje nga vështirësitë e tua dhe gjithçka kishte humbur? Ose ndoshta tani ndodhesh në një situatë ku gjithçka duket e pamundur dhe nuk sheh asnjë shpresë përpara. Ndoshta pyet veten nëse Zoti po i dëgjon lutjet e tua, sepse nuk po e ndien sigurinë dhe ngushëllimin e pranisë së Tij, dhe nuk po sheh se si rrethanat e tua mund të ndryshojnë.

Në momente të tilla mund të tundohesh të mendosh se askush tjetër nuk po përjeton vështirësi kaq të mëdha dhe sfiduese. Por është e rëndësishme që në këto çaste t’ia kujtojmë vetes premtimet e Biblës për shpresën që kemi si të krishterë. Bibla e quan Zotin Perëndinë e çdo shprese. “Dhe Perëndia i shpresës ju mbushtë me gjithë gëzim dhe paqe në besim, që të keni bollëk shprese me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë” (Romakëve 15:13).

Fjala “shpresë” në Bibël ka një kuptim të ndryshëm nga mënyra se si përdoret sot. Në ditët e sotme, kur njerëzit thonë se shpresojnë për diçka, shpesh nënkupton se ata dëshirojnë që diçka të ndodhë, por nuk janë të sigurt nëse do të ndodhë vërtet. Por kur Bibla flet për shpresën, ajo lidhet me besimin tonë, me sigurinë tonë, se gjërat që Zoti ka premtuar në Fjalën e Tij do të përmbushen.

Hebrenjve 11:1 na jep një përkufizim të besimit biblik: “Dhe besimi është siguria e gjërave që shpresohen, bindja për gjërat që nuk shihen.” Besimi është siguri, është bindje e plotë, dhe ai është i rrënjosur në jetën, vdekjen dhe ringjalljen e Jezusit, i cili bleu shpëtimin tonë përmes vuajtjeve të Tij dhe tani mbretëron përgjithmonë. Kjo na jep besimin për të përballuar vështirësitë, sfidat dhe tragjeditë me të cilat përballemi në këtë jetë, ndërsa jemi “duke pritur shpresën e lume dhe shfaqjen e lavdisë së Perëndisë së madh dhe të Shpëtimtarit tonë, Jezu Krishtit” (Titit 2:13).

Besimi ynë mund të forcohet gjithashtu kur i kujtojmë vetes se disa figura të rëndësishme biblike kanë kaluar përmes fatkeqësive të mëdha dhe kur mendojmë se si ata dolën nga “lugina e hijes së vdekjes” në ditët më të errëta të jetës së tyre (Psalmi 23:4). Ata nuk kaluan nëpër ato kohë pa u prekur, me zemra plot gëzim të pandërprerë dhe fitore të vazhdueshme, por megjithatë ata u kapën pas shpresës dhe nuk pranuan të dorëzoheshin.

Ja disa shembuj të burrave në Bibël që u përballën me sfida jashtëzakonisht të mëdha. Përmes historive të tyre mund të gjejmë shpresë. “Sepse të gjitha ato që u shkruan më parë, u shkruan për mësimin tonë, që nëpërmjet qëndresës dhe ngushëllimit të Shkrimeve të kemi shpresë” (Romakëve 15:4).

Historia e Jobit në Dhiatën e Vjetër është një histori e njohur për shumë njerëz. Bibla na jep një përshkrim shumë të gjallë të gjithçkaje që ai kaloi, pasi u vu rëndë në provë dhe humbi familjen, pasurinë dhe shëndetin e tij. Ai përjetoi aq shumë ankth dhe dhimbje, saqë mallkoi edhe ditën e lindjes së tij (Jobi 3:1-3) dhe iu lut Zotit që t’i jepte fund jetës së tij (Jobi 6:8-9). Por edhe ndërsa përpiqej të kuptonte përse po përjetonte sprova të tilla, ai mbajti një qëndrim besimi dhe shpalli: “Edhe sikur të më vrasë, unë do të shpresoj tek Ai” (Jobi 13:15). Më vonë, Jobi përjetoi përsëri bekimet e Zotit në jetën e tij, së bashku me një kuptim shumë më të thellë të Zotit dhe dashurisë së Tij.

Mbreti David humbi disa nga bijtë e tij, mbretërinë dhe shëndetin e tij, si dhe pësoi një varg humbjesh në betejat kundër armiqve të tij. Është e vështirë të imagjinojmë dhimbjen dhe traumën që ai duhet të ketë përjetuar në ato kohë. Ndjenjat e tij të dëshpërimit dhe vuajtjes u shfaqën në shkrimet e tij te Psalmet. “A do të na hedhë poshtë Zoti përjetë? A nuk do të na tregojë më mirësi? A ka marrë fund përgjithmonë dashamirësia e Tij?” (Shih Psalmi 77:7-9.)

Duket sikur Davidi kishte arritur në fund të fuqive të tij në atë kohë, e megjithatë ai u kap fort pas shpresës, siç e lexojmë gjatë gjithë Psalmeve. “Pse je i dëshpëruar, shpirti im, dhe pse je i trazuar brenda meje? Shpreso te Zoti, sepse unë do ta lëvdoj përsëri, Shpëtimtarin tim dhe Perëndinë tim” (Psalm 43:5).

Mund vetëm të përfytyrojmë dëshpërimin dhe shkurajimin që Pjetri duhet të ketë përjetuar pasi e mohoi Jezusin para kryqëzimit të Tij (Mateu 26:69–75). Pasi kishte mohuar se e njihte Shpëtimtarin e tij, jo një herë, por tri herë, si mund të dilte përsëri para njerëzve, e aq më pak të pranohej si një udhëheqës i kishës së hershme? E megjithatë, vetëm disa ditë më vonë, Pjetri u ngrit me guxim në sheshin publik, duke shpallur Jezusin, duke udhëhequr mijëra njerëz drejt Krishtit dhe duke u arrestuar për këtë. (Shih Veprat 2 dhe 3.) Pjetri vazhdoi të shpallte: “Sipas mëshirës së Tij të madhe, [Zoti] na bëri të rilindim për një shpresë të gjallë nëpërmjet ringjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish” (1 Pjetrit 1:3).

Edhe apostulli Pal, i cili luajti një rol kaq të rëndësishëm në kishën e hershme dhe u dha kaq shumë inkurajim kishave, pati momente kur u ndje pa shpresë dhe i dëshpëruar. Ai e shprehu këtë kur shkroi: “Nuk duam që ju të mos dini, vëllezër e motra, për vështirësitë që përjetuam në krahinën e Azisë. U rënduam jashtë mase, përtej fuqive tona, aq sa humbëm çdo shpresë edhe për vetë jetën” (2 Korintasve 1:8). E megjithatë, në të gjitha letrat e tij, Pali thekson vazhdimisht shpresën që kemi në Krishtin dhe na nxit “të mburremi me shpresën e lavdisë së Perëndisë” (Romakëve 5:2). Ne ende mund të kemi besim te Jezusi dhe të mbahemi fort pas shpresës, edhe kur rrethanat me të cilat përballemi duken të vështira, pa shpresë dhe madje të pamundura.

Nëse këta njerëz, të cilët janë ndër shërbëtorët më të mëdhenj të Zotit, përjetuan momente të tilla ankthi shpirtëror, humbjeje dhe tragjedie në jetën e tyre, a duhet të na duket e çuditshme që edhe ne, si fëmijë të Zotit sot, kalojmë periudha shkretimi dhe madje dëshpërimi? Në momente të tilla, jo gjithmonë mund t’i shohim shpërblimet e besnikërisë sonë apo përmbushjen e premtimeve të Tij. Por Bibla na tregon se kur besimi ynë vihet në provë, ne mund të “gëzohemi, për aq sa marrim pjesë në vuajtjet e Krishtit, që të mund të gëzohemi jashtë mase kur të zbulohet lavdia e Tij” (1 Pjetrit 4:12–13).

Çdo njeri kalon nëpër lugina të errëta në jetë në njëfarë momenti. Një psalm e përshkruan një vend të tillë si “Lugina e Baka-s”, një vend vajtimi dhe lotësh. Por psalmisti flet gjithashtu për shpresën e atyre që kalojnë nëpër këto lugina dhe forcohen gjatë këtij udhëtimi. “Kur kalojnë nëpër luginën e Bakas, e bëjnë atë vend burimesh… Ata shkojnë nga forca në forcë, derisa secili të dalë para Zotit në Sion” (Psalm 84:6–7).

Çfarë pamjeje dhe premtimi i bukur! Çelësi është se ne kalojmë përmes luginës dhe, ndërsa e bëjmë këtë, mund “ta shndërrojmë atë në një vend burimesh”. Një luginë e thatë shkretimi mund të bëhet një vend freskimi, dhe besimi ynë mund të forcohet gjatë këtij procesi.

Një gjë që këta njerëz të besimit në Bibël e kanë të përbashkët është se ata vazhduan ta lavdëronin Zotin edhe në luginat e tyre më të errëta, në kohët e dëshpërimit dhe vuajtjes (Psalm 84:4–5). Prandaj, ndërsa kalojmë nëpër luginën e lotëve, të vuajtjes apo të vështirësive, nëse vazhdojmë ta lavdërojmë Atë, mund ta shndërrojmë atë luginë të shkretë në një burim freskimi. Udhëtimi ynë i jetës mund të kthehet në një udhëtim gëzimi; zia jonë mund të kthehet në vallëzim, ndërsa Ai na vesh me gëzim dhe na jep forcën e gëzimit të Tij (Psalm 30:11).

Pasi të kemi kaluar përmes luginës, mund të shohim pas me mirënjohje dhe të kuptojmë se përvojat e vështira që kemi përballuar kanë sjellë pasuri dhe rritje shpirtërore në jetën tonë. Zoti do të na ketë mbuluar me dashurinë e Tij dhe do të na ketë dhënë bekimin e paçmuar të një kuptimi më të thellë të Tij, si dhe një zemër që i ngjan gjithnjë e më shumë zemrës së Tij (2 Korintasve 3:18).