Të gjithë e dimë se është mirë të jemi mirënjohës, të ruajmë një qëndrim pozitiv dhe të shprehim vlerësim për njerëzit që na rrethojnë. Kjo nuk është edhe aq e vështirë kur gjithçka po ecën mirë, ose kur zgjohesh nga cicërimat e zogjve dhe sodit një lindje dielli mahnitëse, siç më ndodhi mua këtë mëngjes.

Por çfarë ndodh kur gjërat shkojnë keq dhe gjithçka duket sikur është përmbysur? Kur kalon një zhgënjim të thellë, një thyerje zemre, një sëmundje ose një përvojë traumatike?

Vetëm para pak ditësh po bisedoja me një mik shumë të dashur për këtë temë dhe e pyeta se si përballet ai me anën më të errët të jetës. Përgjigjja e tij ishte e thjeshtë, por jashtëzakonisht domethënëse:

“E dua dimrin po aq sa e dua verën.”

Sa pak fjalë, por sa shumë kuptim!

Në të vërtetë, edhe gjërat më të bukura kanë hijen e tyre. Përndryshe nuk do të ishin të vërteta. Çasti më i errët i ditës, ai pak para lindjes së diellit, mbart në vetvete farat e një jete të re dhe të një fillimi të ri.

Nuk mund të them me sinqeritet se gëzohem kur gjërat shkojnë keq, edhe pse nga jashtë mund të dukem e qetë. Më duhet kohë që të arrij të vlerësoj çastet e errëta, dimrat dhe zhgënjimet. Do të doja që gjithçka të ishte gjithmonë e kthjellët dhe me diell, për mua, për njerëzit që dua dhe për mbarë njerëzimin. Por shpesh harroj se edhe retë i shtojnë bukuri një qielli krejtësisht blu.

Poeti Percy Bysshe Shelley ka shkruar: “Këngët tona më të ëmbla janë ato që rrëfejnë mendimet më të trishta.” Me të vërtetë, shumë këngë të paharrueshme dhe prekëse janë shkruar gjatë ose pas periudhave të vuajtjes. Kryevepra janë pikturuar mes lotësh dhe poezi të panumërta na prekin zemrën përmes mesazheve dhe ndjenjave të tyre njëkohësisht të ëmbla dhe të hidhura.

Për mua, kjo flet shumë për rëndësinë dhe frytet e “dimrave” të jetës. Dhe gjej ngushëllim të madh në këto premtime të bukura nga Bibla:

“Konsiderojeni si gëzim të madh, vëllezërit e motrat e mia, kur përballeni me sprova nga më të ndryshmet, sepse e dini se sprova e besimit tuaj sjell qëndrueshmëri. Dhe le të bëjë qëndrueshmëria veprën e saj të plotë, që të jeni të pjekur e të plotë, pa ju munguar asgjë.” (Jakobi 1:2–4)

“Zoti i çdo hiri, që ju thirri në lavdinë e Tij të përjetshme në Krishtin, pasi të keni vuajtur për një kohë të shkurtër, Ai vetë do t’ju përtërijë, do t’ju bëjë të fortë, të palëkundur dhe të qëndrueshëm.” (1 Pjetrit 5:10)

Çdo stinë e jetës ka bukurinë dhe vlerën e saj. Gjithçka varet nga ne, nëse zgjedhim ta shohim dhe ta vlerësojmë.