Afrimi i Pashkës është një kohë e mrekullueshme për t’u kthyer sërish te rrëfimet e ringjalljes së Jezusit dhe për të medituar mbi shpengimin e përjetshëm që Ai fitoi për ne përmes vdekjes së Tij flijuese në kryq (Efesianët 1:7; Hebrenjtë 9:12). Kur ndalemi e reflektojmë mbi ringjalljen e Tij të lavdishme si Zoti dhe Shpëtimtari ynë, zemrat tona bashkohen natyrshëm me përshëndetjen e lashtë të krishterë: “Ai u ringjall me të vërtetë!”

Në secilin nga katër Ungjijtë lexojmë se si Jezusi iu shfaq dishepujve të Tij, si grave ashtu edhe burrave, pas ringjalljes. Sipas Mateut, disa nga gratë dishepuj shkuan te varri për të vajosur trupin e Jezusit, por e gjetën varrin bosh. Aty i takoi një engjëll, i cili u tha të shkonin te apostujt dhe t’u njoftonin se Jezusi ishte gjallë dhe se do të shkonte në Galile, ku ata do ta shihnin (Mateu 28:6–7).

Ndërsa vraponin për t’ua çuar këtë lajm dishepujve, vetë Jezusi i ringjallur i takoi në rrugë.

“Dhe ja, Jezusi u doli përpara dhe u tha: ‘Tungjatjeta!’ Ato iu afruan, i ranë ndër këmbë dhe e adhuruan. Atëherë Jezusi u tha: ‘Mos kini frikë; shkoni dhe u thoni vëllezërve të mi të shkojnë në Galile, dhe atje do të më shohin’” (Mateu 28:9–10).

Është e vështirë ta përfytyrojmë gëzimin dhe mahnitjen që mbushën zemrat e tyre kur panë Jezusin e ringjallur. Duke rënë në këmbët e Tij dhe duke e adhuruar, ato treguan se e kishin kuptuar se Ai ishte më shumë se një njeri i zakonshëm. Ai është hyjnor.

Ungjilli i Lukës na tregon për shfaqjen e Jezusit para dy dishepujve, të cilët nuk ishin nga njëmbëdhjetë apostujt, ndërsa po udhëtonin drejt një fshati të quajtur Emaus. Ndërsa ecnin dhe bisedonin për gjithçka që kishte ndodhur, vetë Jezusi iu afrua dhe nisi të fliste me ta, por sytë e tyre u mbajtën që të mos e njihnin.

“Ai u tha atyre: ‘Ç’janë këto biseda që po bëni me njëri‑tjetrin ndërsa ecni?’ Ata u ndalën, të trishtuar. Njëri prej tyre, që quhej Kleopa, iu përgjigj: ‘A je ti i vetmi vizitor në Jerusalem që nuk di ç’ka ndodhur këto ditë?’” (Luka 24:17–18).

Kleopa u habit nga pyetja e Jezusit. Ishte e vështirë për të të besonte se dikush që vinte nga Jerusalemi të mos dinte për ngjarjet e fundit, pasi gjyqi dhe kryqëzimi i Jezusit kishin qenë publike. Kur Jezusi i pyeti se për cilat gjëra po flisnin, ata u përgjigjën:

“Për Jezusin nga Nazareti, që ishte profet i fuqishëm në vepra dhe në fjalë para Zotit dhe para gjithë popullit, dhe se si krerët e priftërinjve dhe udhëheqësit tanë e dorëzuan për t’u dënuar me vdekje dhe e kryqëzuan. Por ne shpresonim se Ai do të ishte ai që do ta shpengonte Izraelin. Veç kësaj, sot është dita e tretë që kur ndodhën këto gjëra” (Luka 24:19–21).

Kleopa dhe dishepulli tjetër kishin besuar te Jezusi dhe kishin shpresa të mëdha për Të dhe për shërbesën e Tij. Por pas arrestimit dhe kryqëzimit, ata ishin të zhgënjyer. Kishin kaluar tri ditë nga kryqëzimi, pikërisht tri ditët që Jezusi kishte paralajmëruar para ringjalljes së Tij (Luka 9:21–22; Mateu 20:17–19).

Pastaj i treguan Jezusit për gratë që kishin shkuar te varri dhe nuk e kishin gjetur trupin e Tij:

“Disa gra nga mesi ynë na habitën. Ato shkuan herët në mëngjes te varri dhe, duke mos e gjetur trupin e Tij, u kthyen duke thënë se kishin parë edhe një vegim engjëjsh, të cilët thanë se Ai është gjallë. Disa nga ne shkuan te varri dhe e gjetën ashtu siç kishin thënë gratë, por Atë nuk e panë” (Luka 24:22–24).

Pra, ata kishin dëgjuar për varrin bosh, për shfaqjen e engjëjve dhe për mesazhin se Jezusi ishte gjallë. Megjithatë, ata vetë nuk e kishin parë. Jezusi u tha: “O të pamend dhe të ngadalshëm në zemër për të besuar gjithçka që kanë thënë profetët! A nuk duhej që Krishti të pësonte këto dhe pastaj të hynte në lavdinë e Tij?” (Luka 24:25–26).

Ai u kujtoi se Shkrimet kishin folur qartë për vuajtjet dhe lavdinë e Mesisë (Isaia 53:5–7). “Duke filluar nga Moisiu dhe nga të gjithë profetët, ua shpjegoi në të gjitha Shkrimet ato që flisnin për Të” (Luka 24:27). Me durim dhe dashuri, Jezusi u tregoi se e gjithë Dhiata e Vjetër dëshmonte për Mesinë e premtuar.

Më vonë, ndërsa ishin ulur për të ngrënë bashkë, ata e njohën Jezusin. “Ai mori bukën, e bekoi, e theu dhe ua dha. Atëherë sytë e tyre u hapën dhe e njohën” (Luka 24:30–31). Sapo e njohën, Ai u zhduk nga sytë e tyre. Ungjijtë na tregojnë se pas ringjalljes Jezusi u shfaq dhe u zhduk disa herë mes besimtarëve (shih Luka 24:36; Gjoni 20:19).

Të mbushur me emocion, ata i thanë njëri‑tjetrit: “A nuk na digjej zemra brenda nesh kur na fliste në rrugë dhe na shpjegonte Shkrimet?” (Luka 24:32). Pa humbur kohë, u kthyen menjëherë në Jerusalem për t’u treguar apostujve se e kishin parë Zotin.

Por para se të flisnin, dëgjuan lajmin se Jezusi ishte shfaqur edhe para Simonit. “Gjetën të njëmbëdhjetët dhe ata që ishin me ta të mbledhur, të cilët thoshin: ‘Zoti u ringjall me të vërtetë dhe iu shfaq Simonit!’” (Luka 24:33–35).

Ndërsa po flisnin me gëzim për këto takime me Krishtin e ringjallur, “vetë Jezusi qëndroi në mes tyre dhe u tha: ‘Paqe me ju!’” Por ata u trembën, duke menduar se po shihnin një frymë (Luka 24:36–37).

Për t’i qetësuar, Jezusi u tha të shikonin duart dhe këmbët e Tij, plagët e kryqëzimit. Madje i ftoi ta preknin, që të kuptonin se kishte trup prej mishi dhe kockash dhe nuk ishte një frymë pa trup (Luka 24:38–40).

“Ndërsa ata ende nuk po besonin nga gëzimi dhe po mrekulloheshin, Ai u tha: ‘A keni këtu diçka për të ngrënë?’ Ata i dhanë një copë peshk të pjekur, dhe Ai e mori dhe hëngri para tyre” (Luka 24:41–43).

Duke kërkuar ushqim dhe duke ngrënë me ta, Jezusi tregoi qartë se nuk ishte një hije apo vegim. Ai ishte me ta, fliste me ta, hante me ta. Ringjallja e Tij ishte reale.

“Atëherë ua hapi mendjen për të kuptuar Shkrimet dhe u tha: ‘Kështu është shkruar: që Krishti duhej të pësonte dhe të ringjallej prej së vdekurish ditën e tretë, dhe që në emrin e Tij të predikohej pendimi dhe falja e mëkateve në të gjitha kombet, duke filluar nga Jerusalemi’” (Luka 24:45–47).

Pasi ua hapi mendjen për të kuptuar planin e Zotit, Jezusi ua besoi misionin: mesazhi i pendimit dhe i faljes duhet të shpallet kudo, në çdo komb. Ata do ta nisnin nga Jerusalemi dhe më pas do ta çonin Ungjillin në mbarë botën.

“Ju jeni dëshmitarë të këtyre gjërave” (Luka 24:48), u tha Ai. Dishepujt ishin dëshmitarë okularë të jetës, vdekjes, ringjalljes dhe ngritjes së Tij në qiell. Ata u dërguan të ndanin përvojën e tyre me Krishtin e gjallë. Ky mision vazhdon edhe sot. Si ndjekës të Jezusit, edhe ne jemi të thirrur ta shpallim Ungjillin kudo dhe kujtdo (Marku 16:15).

Le të jemi besnikë në ndarjen e këtij lajmi të mrekullueshëm: Ai u ringjall me të vërtetë!