Si të krishterë, jemi të thirrur dhe të dërguar nga Jezusi që të shpallim ungjillin dhe të ndajmë me të tjerët lajmin e mirë për mbretërinë e Zotit. Pas ringjalljes së Tij, urdhri i fundit që Jezusi u dha dishepujve ishte:
“Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj të gjithë kombet, duke i pagëzuar në emër të Atit, të Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë, duke i mësuar të zbatojnë gjithçka që ju kam urdhëruar” (Mateu 28:19–20).
Libri i Veprave përshkruan me hollësi rritjen e shpejtë të kishës së hershme dhe përhapjen e ungjillit në shumë vende, ndërsa ndjekësit e parë të Jezuit shpallnin me besnikëri lajmin e mirë. Në Veprat 8, për shembull, lexojmë për Filipin, një dishepull të Jezuit, i cili shkoi në qytetin e Samarisë dhe “predikoi lajmin e mirë për mbretërinë e Zotit dhe për emrin e Jezu Krishtit”, dhe si rezultat shumë njerëz u bënë të krishterë (Veprat 8:5–12).
Si të krishterë, secili prej nesh është thirrur të jetë dëshmitar në jetën e përditshme. Bibla na mëson se, përmes Krishtit, ne jemi pajtuar me Zotin—dhe pastaj kemi marrë shërbesën e pajtimit për të sjellë të tjerë në besimin tek Jezusi. Secili prej nesh është i thirrur të jetë ambasador i Krishtit dhe i mbretërisë së Zotit:
“Ne jemi, pra, ambasadorë të Krishtit, sikur Zoti vetë të bënte thirrje nëpërmjet nesh. Ju lutemi në emër të Krishtit: pajtohuni me Zotin” (2 Korintasve 5:18–20).
E vërteta e ungjillit dhe dashuria e Zotit janë nevoja më e madhe e çdo njeriu. Pa marrë parasysh etninë, pozitën shoqërore, bindjet apo kulturën, çdo njeri është krijuar sipas shëmbëlltyrës së Zotit (Zanafilla 1:27) dhe do të përballet me dhimbje e trishtime, mëkat e dështim, frikë e vdekje. Uria e njerëzve për të vërtetën, për qëllim, për gëzim dhe për paqe në mendje është vendosur nga vetë Zoti, i cili dëshiron t’i tërheqë të gjithë tek Vetja (Gjoni 12:32).
Bibla thotë se Zoti ka “vendosur përjetësinë në zemrën e njeriut” (Predikuesi 3:11). Çdo shpirt e ka të ngulitur ndjenjën se ekziston diçka më shumë se kjo jetë tokësore, e cila do të kalojë. “Sepse ç’është jeta juaj? Ajo është një avull që shfaqet për pak dhe pastaj zhduket” (Jakobi 4:14). Kjo ndjenjë i shtyn njerëzit të kërkojnë të vërtetat e përjetshme që i përgjigjen pyetjeve më të thella dhe u japin kuptim jetës mes sprovat dhe dhimbjeve.
Jezusi tha se Ai erdhi “të kërkojë e të shpëtojë atë që kishte humbur” (Luka 19:10). Ai madje bëri rrugë të gjatë, nën vapën e ditës, vetëm për të takuar një grua të huaj pranë pusit. Ajo, e mahnitur nga e vërteta që zbuloi përmes Tij, “la enën e ujit dhe shkoi në qytet duke u thënë njerëzve: ‘Eja, shihni një njeri që më tha gjithçka që kam bërë. Mos është ky Krishti?’” (Gjoni 4:29). Si pasojë, “shumë samaritanë nga ai qytet besuan në Të për shkak të dëshmisë së gruas” (Gjoni 4:39–42).
Apostulli Pal ishte një dëshmitar i madh, dhe Bibla përshkruan shpesh rrëfimin e tij personal të kthimit: “Kjo është ajo që më ndodhi mua.” (Shih Veprat 22:1–16.) Edhe ne, kur ndajmë besimin tonë, mund të tregojmë historinë e jetës sonë—si erdhëm tek Krishti. Shumë njerëz e pëlqejnë një histori, dhe tregimet e jetës janë shpesh dëshmi të fuqishme. Nëse dikush arrin të pranojë se jeta juaj është ndryshuar përmes besimit, atëherë një “fara e vogël” besimi është mbjellë edhe tek ata.
Prandaj, shpallni Krishtin dhe tregoni si Ai e ka ndryshuar jetën tuaj. Tregoni se Zoti i vërtetë është i mirë, i dashur, i dhembshur ndaj fëmijëve të Tij, se Ai urren luftën dhe e neverit varfërinë dhe shtypjen e të varfërve, dhe dëshiron që çdo zemër të shpëtohet e të afrohet tek Ai. Shpjegoni planin e shpëtimit të Zotit—se Ai dërgoi Birin e Tij në botë, dhe përmes jetës dhe vdekjes së Tij në kryq, ne mund të marrim dhuratën e shpëtimit (Gjoni 3:16–17).
Jezusi mësoi se të krishterët janë “drita e botës.” Ai tha se një qytet mbi kodër nuk mund të fshihet, dhe se një llambë nuk vihet nën tavolinë, por mbi të, që të ndriçojë gjithë shtëpinë (Mateu 5:14–15). Pasi e ke pranuar Jezusin si Shpëtimtar, je thirrur të “lesh dritën tënde të ndriçojë para të tjerëve, që ata të shohin veprat e tua të mira dhe t’i japin lavdi Atit tënd në qiell” (Mateu 5:16).
Edhe pse mund të ndjehemi të papërshtatshëm apo të pasigurt se si të ndajmë besimin tonë, Jezusi premtoi se ndjekësit e Tij do të marrin fuqinë e Shpirtit të Shenjtë për të qenë dëshmitarë. “Do të merrni fuqi kur Shpirti i Shenjtë të vijë mbi ju, dhe do të jeni dëshmitarët e Mi” (Veprat 1:8). Detyra jonë është të mbjellim farën e besimit dhe të tregojmë Fjalën e Zotit; Shpirti i Zotit është Ai që punon në zemrat e njerëzve.
Ne jemi thirrur të jemi lajmëtarë të Zotit, por vetëm Shpirti i Shenjtë mund të sjellë një njeri në vendimin për t’u lindur përsëri në mbretërinë e Zotit (Gjoni 3:3). Secili zgjedh vetë nëse do ta pranojë Krishtin. Pjesa jonë është të shpallim Fjalën dhe ta mbjellim në zemrat e gatshme.
Ndoshta nuk do të shohim gjithmonë frytin e dëshmisë sonë. Një njeri mund ta mbjellë farën, një tjetër ta ujisë, por Zoti është Ai që e bën të rritet (1 Korintasve 3:6–8). Ne jemi thirrur të bëjmë pjesën tonë: ta përgatisim tokën me lutje dhe ta mbjellim farën e Fjalës së Zotit. Vetëm Zoti mund ta bëjë atë të mbijë, të rritet dhe të japë fryt (shih Shëmbëlltyrën e Mbjellësit tek Luka 8:4–15).
Është po aq e rëndësishme të thellojmë dijeninë tonë mbi bazat e besimit dhe të rritemi në njohjen e Biblës, që të bëhemi “punëtorë të zotë, që shpjegojnë drejt fjalën e së vërtetës” (2 Timoteut 2:15). Kështu do të mund të përgjigjemi kur njerëzit pyesin dhe të ndajmë shkrimet me ta, duke qenë gjithmonë “të gatshëm t’i jepni përgjigje kujtdo që ju pyet për arsyen e shpresës që keni” (1 Pjetri 3:15).
Bibla mëson se “Zoti është dashuri” (1 Gjonit 4:8) dhe se “Zoti e deshi aq shumë botën, sa dha Birin e Tij të vetëm, që kushdo që beson në Të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme” (Gjoni 3:16). Si lajmëtarë të Tij, ne jemi thirrur ta ndajmë këtë dashuri me të tjerët. Mund ta pasqyrojmë dashurinë e Tij edhe përmes një fjale inkurajuese, një gjesti mirësie apo dhembshurie, që të tjerët të përjetojnë dashurinë e Zotit. Shën Augustini (354–430 pas Krishtit) ka shkruar: dashuria “ka veshë për të dëgjuar psherëtimat e dhimbjet e njerëzve. Ka duar për të ndihmuar. Ka këmbë për të shkuar me ngut tek të varfërit e nevojtarët.”
Jezusi erdhi “t’u shpallë të varfërve lajmin e mirë, të shërojë zemrat e thyera dhe të çlirojë ata që janë të shtypur” (Luka 4:18). Ai na ka thirrur, si të krishterë, të shpallim ungjillin në gjithë botën (Marku 16:15). Shpirti i Zotit do t’ju drejtojë tek ata që janë gati të përgjigjen, qoftë menjëherë apo më vonë. Dhe dashuria e Krishtit do të na shtyjë të ndajmë këtë mesazh (2 Korintasve 5:14).
Si ambasadorë të Krishtit, jemi thirrur të ndajmë dashurinë e Zotit me të gjithë, pa dallim gjendjeje ekonomike, botëkuptimi, besimi, etnie apo kulture. Le të bëjmë secili pjesën tonë për të shpallur lajmin e mirë dhe për të pasqyruar dritën e dashurinë e Zotit, që të tjerët të mund ta njohin Atë dhe ta pranojnë. “Dhe kjo është jeta e përjetshme: që të të njohin Ty, Zotin e vërtetë, dhe Jezus Krishtin që Ti ke dërguar” (Gjoni 17:3).