Çdo javë unë ofrohem si vullnetare për të shpërndarë donacione ushqimore në një organizatë bamirësie lokale. Sapo kisha mbaruar së shkarkuari ushqimet dhe hyra brenda për të plotësuar disa dokumente të nevojshme. Teksa po ecja në korridor, pashë një skenë që po zhvillohej para syve të mi. Ishte një familje emigrantësh që fliste spanjisht, dhe punonjësit e bamirësisë që flisnin anglisht duke përdorur shumë gjeste e shenja me duar. Ishte e qartë se asnjëri nuk po kuptonte tjetrin. Afërsa afrohesha, ndjeva edhe pak frustrimin e të dyja palëve.
Spanjishtja ime është shumë e kufizuar; megjithëse kuptoj diçka, ndihem jo rehat të flas më shumë se disa fjali të mësuara përmendësh. Por vendosa të bëja çfarë të mundja. U buzëqesha dhe fillova me përshëndetjen më të thjeshtë: “¡Hola!” Kaq mjaftoi që një prej punonjëseve të bamirësisë të merrte frymë e lehtësuar dhe të thoshte me gëzim: “Oh, fantastike! Flisni spanjisht?!” I shpjegova se dija vetëm pak, dhe ajo më pyeti nëse mund t’i ndihmoja të komunikonin.
Pyetjet e punonjëses ishin të thjeshta: “Sa fëmijë keni?” “A ju duhen materiale shkollore?” “Ku banoni?” Familja kishte një vajzë 11-vjeçare dhe kishin ardhur në SHBA vetëm dy javë më parë. I ndihmova të shpjegonin nevojat e tyre. U ngatërrova me atë pak spanjisht që dija, përdora kohët e gabuara të foljeve dhe bëra shumë gabime, por mirënjohja që shkëlqente në sytë e nënës ishte diçka që nuk do ta harroj kurrë. Ajo më tha se ishte e vështirë për ta që të mos mund të komunikonin. Ajo po kërkonte dëshpërimisht për një punë. Nuk kishin rroba për dimër.
Arrita të flisja pak me të për dashurinë dhe kujdesin e Zotit. Ajo më falënderoi me gjithë zemër dhe sytë iu mbushën me lot kur i thashë se do të lutesha për të dhe familjen e saj.
Ky veprim i vogël, megjithëse në fillim i ngurtë dhe i pasigurt, më gëzoi ditën me faktin se kisha mundur të ndihmoja dikë. Sepse u përpoqa t’i flisja në gjuhën e tyre, kjo preku zemrat e tyre dhe ishte një mënyrë për t’u dhënë pak ngushëllim dhe inkurajim që u nevojitej.