Jako chrześcijanie otrzymaliśmy od Jezusa misję i powołanie, aby głosić ewangelię i dzielić się z innymi dobrą nowiną o królestwie Bożym. Po zmartwychwstaniu Jezus dał swoim uczniom ostatnie polecenie: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem” (Mt 28:19–20).

Księga Dziejów Apostolskich szczegółowo opisuje szybki rozwój wczesnego Kościoła i rozprzestrzenianie się ewangelii w wielu miejscach, gdy pierwsi uczniowie Jezusa wiernie głosili dobrą nowinę daleko i szeroko. Na przykład w Dziejach Apostolskich 8 czytamy historię ucznia Jezusa, Filipa, który udał się do miasta Samarii i „głosił ludziom dobrą nowinę o królestwie Bożym i imieniu Jezusa Chrystusa”, co spowodowało, że wielu ludzi stało się chrześcijanami (Dz. A. 8: 5–12).

Jako chrześcijanie, każdy z was został powołany, aby być codziennym świadkiem w swoim życiu. Biblia uczy was, że dzięki Chrystusowi zostaliście pojednani z Bogiem – a w zamian otrzymaliście posługę pojednania, aby przybliżać innych do wiary w Jezusa. Każdy z was został powołany, aby być ambasadorem Chrystusa w królestwie Bożym: „Jesteśmy więc ambasadorami Chrystusa, jakby Bóg przez nas przemawiał. W imieniu Chrystusa prosimy was: pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5,18-20).

Prawda ewangelii i miłość Boga są największą potrzebą całej ludzkości. Niezależnie od pochodzenia etnicznego, pozycji społecznej, systemu wierzeń czy pochodzenia kulturowego, każdy człowiek został stworzony na obraz Boga (Ks. Rdz 1:27) i każdy doświadczy smutku i cierpienia, grzechu i porażki, bólu i strachu przed śmiercią. Głód prawdy, celu, radości i spokoju ducha, którego doświadczają ludzie, został stworzony przez Boga, który pragnie przyciągnąć wszystkich ludzi do siebie (Jana 12:32).

Biblia mówi, że Bóg „włożył wieczność w serce człowieka” (Księga Koheleta 3:11). Dał on każdej ludzkiej duszy świadomość, że istnieje coś więcej niż tylko ziemskie życie, które nieuchronnie przemija. „Czymże jest wasze życie? Jest ono nawet parą, która pojawia się na krótką chwilę, a potem znika” (List Jakuba 4:14). Ta świadomość sprawia, że ludzie poszukują wiecznych prawd, które odpowiedzą na wasze najgłębsze pytania i pomogą wam znaleźć cel i sens pośród wyzwań i smutków tego życia.

Jezus powiedział, że przyszedł, „aby szukać i zbawić to, co zginęło” (Łukasza 19:10), i pewnego razu przeszedł wiele kilometrów w upalnym dniu, aby dotrzeć do obcej kobiety przy studni. Kobieta ta była tak podekscytowana odkryciem prawdy dzięki temu nieznajomemu, że „zostawiła swoje wiadro, poszła do miasta i powiedziała ludziom: «Chodźcie, zobaczcie człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Czy to może być Chrystus?” (Jana 4:29). W rezultacie „wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło w Niego dzięki świadectwu tej kobiety” (Jana 4:39–42).

Apostoł Paweł był wielkim świadkiem, a Biblia opisuje, jak dzielił się swoją osobistą historią nawrócenia: „Oto, co mi się przydarzyło” (zob. Dzieje Apostolskie 22:1–16). Kiedy dzielisz się swoją wiarą z innymi, pomocne może być podzielenie się osobistym świadectwem o tym, jak doszedłeś do Chrystusa. Większość ludzi uwielbia historie, a historie z życia często są skutecznym świadectwem. Jeśli ludzie mogą przyznać, że twoje życie mogło zostać przemienione przez wiarę, to zasiano w nich ziarno wiary wielkości ziarenka gorczycy, które może przemienić również ich życie i sprawić, że uwierzą w Jezusa.

Głoście więc Chrystusa i opowiadajcie historię o tym, jak przemienił on twoje życie. Dzielcie się z innymi tym, że prawdziwy Bóg jest dobrym Bogiem, który jest miłosierny i kochający, troszczy się o swoje dzieci, nienawidzi wojny i potępia ubóstwo i ucisk ubogich oraz pragnie, aby każde serce zostało zbawione i przyciągnięte do Niego. Opowiadaj ludziom historię Bożego planu zbawienia, polegającego na wysłaniu Jego Syna na świat, aby poprzez Jego życie i śmierć na krzyżu dla naszego odkupienia abyśmy mogli otrzymać Jego dar zbawienia (Jana 3:16-17).

Jezus nauczał, że chrześcijanie są „światłością świata”. Dalej powiedział, że miasto położone na wzgórzu nie może być ukryte, a jeśli ludzie mają świecznik, nie stawiają go pod stołem, ale na stole, aby oświetlał cały dom (Mt 5:14-15). Kiedy już przyjmiesz Jezusa jako swojego Zbawiciela, jesteś wezwany, aby „świecić przed ludźmi, aby widzieli twoje dobre uczynki i chwalili Ojca twojego, który jest w niebie” (Mt 5:16).

Możemy czuć się nieadekwatni lub niepewni, jak dzielić się swoją wiarą, ale Jezus obiecał, że Jego naśladowcy otrzymają namaszczenie Jego mocą, aby pomóc im być Jego świadkami. „Otrzymacie moc, gdy Duch Święty zstąpi na was i będziecie moimi świadkami” (Dz. A. 1:8). Jeśli wykonamy swoją część zadania, zasiewając ziarna wiary i wskazując ludziom Słowo Boże, możemy ufać, że Duch Boży będzie działał w sercach i życiu ludzi poprzez świadectwo, którym się dzielimy.

Chociaż jesteście powołani, aby być posłańcami Boga, którzy wskazują drogę do zbawienia, tylko Duch Święty może działać w życiu i sercach ludzi i doprowadzić ich do decyzji o ponownym narodzeniu się do królestwa Bożego (Jana 3:3). To, czy ludzie zdecydują się uwierzyć i przyjąć Chrystusa, jest osobistym wyborem każdego z nich. Waszym zadaniem jest po prostu nieść Słowo Boże i zasiewać je w otwartych sercach.

Nie zawsze możecie sami zobaczyć żniwo lub wpływ, jaki wasze świadectwo wywiera na życie danej osoby, a wiele innych osób może odgrywać rolę w drodze kogoś do wiary. Jedna osoba może zasiać ziarno, inna może je podlewać, ale to Bóg sprawia wzrost (1 Kor 3,6-8). Każdy z nas jest powołany, aby wykonać swoją część zadania, przygotowując grunt, zmiękczając go modlitwą i siejąc ziarno Słowa Bożego. To od poszczególnych osób zależy, czy je przyjmą, a tylko Bóg może sprawić, że zapuści ono korzenie, wyrośnie i przyniesie owoce. (Zobacz przypowieść o siewcy w Ewangelii Łukasza 8:4-15).

Ważne jest również, abyś z czasem zdobywał jak najwięcej wiedzy na temat podstaw swojej wiary i pogłębiał swoją znajomość Biblii, aby stać się „dobrym pracownikiem, który prawidłowo wyjaśnia słowo prawdy” (2 Tymoteusza 2:15). Dzięki temu będziesz w stanie odpowiadać na pytania ludzi i dzielić się z nimi fragmentami Pisma Świętego oraz „zawsze być gotowym do udzielenia odpowiedzi każdemu, kto prosi cię o uzasadnienie nadziei, która w tobie jest” (1 List Piotra 3:15).

Biblia naucza, że „Bóg jest miłością” (1 List Jana 4:8) i „tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (Ewangelia Jana 3:16). Jako Jego posłańcy jesteśmy powołani, aby dzielić się Jego miłością z innymi, aby oni również mogli jej doświadczyć i poznać Go. Możemy zawsze odzwierciedlać Jego miłość wobec innych przez cały dzień, nawet jeśli czasami jest to tylko słowo zachęty lub akt życzliwości, współczucia lub troski, aby mogli doświadczyć miłości Boga. Święty Augustyn (354–430 r. n.e.) napisał kiedyś, że miłość „ma uszy, aby słuchać westchnień i smutków ludzi. Ma ręce, aby pomagać innym. Ma stopy, aby spieszyć z pomocą ubogim i potrzebującym”.

Jezus przyszedł, „aby głosić Ewangelię ubogim, leczyć złamanych na duchu i wyzwalać uciśnionych” (Łukasza 4:18). A wam jako chrześcijanom, powierzył zadanie głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom na całym świecie (Mk 16:15). Duch Boży poprowadzi cię do tych, którzy odpowiedzą na to przesłanie, czy to natychmiast, czy w przyszłości. Jego Duch da ci siłę, abyś opowiadał innym o Nim i dzielił się z nimi Jego miłością, „gdyż miłość Chrystusa nas przynagla” (2 Kor 5,14).

Jako ambasadorzy Chrystusa jesteśmy powołani, aby dzielić się Bożą miłością ze wszystkimi ludźmi, niezależnie od ich statusu społeczno-ekonomicznego, światopoglądu lub systemu wierzeń, pochodzenia etnicznego lub kulturowego. Niech każdy z nas wykona swoją część zadania, aby dzielić się dobrą nowiną ewangelii i odzwierciedlać Boże światło i miłość wobec innych, aby mogli oni poznać Go i przyjąć. „A to jest życie wieczne, aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga oraz Jezusa Chrystusa, którego posłałeś” (Ewangelia Jana 17:3).