Të tregosh durim në rrethanat e përditshme është mjaft sfiduese, por durimi gjatë sëmundjes dhe dhimbjes është një histori krejt tjetër.

Shumica prej nesh nuk jemi të pajisur natyrshëm me shumë durim. Duket se është një nga ato virtyte që na vë në provë dhe na afron më shumë me Zotin, një virtyt që duhet ta ushtrojmë vazhdimisht, si në gjërat e vogla, ashtu edhe në ato të mëdha.

Pesë muajt e fundit kam hyrë e dalë nga spitalet dhe shtrimi im më i fundit ka zgjatur tashmë dy muaj. Ata prej jush që e kanë përjetuar një shtrim të gjatë në spital e dinë se dy muaj mund të jenë vërtet rraskapitës. Infermierët hyjnë e dalin vazhdimisht për analiza dhe kontrolle, të zgjojnë në mes të natës ose në orën pesë të mëngjesit. Ushqimi është pa shumë shije dhe jo fort i këndshëm. Orët kalojnë ngadalë. Mjekët shpesh nuk japin aq informacion sa do të dëshiroje. Mjekë të rinj vijnë për praktikë dhe ti duhet t’u shpjegosh historinë tënde mjekësore herë pas here. Edhe bashkëdhomësit nuk janë gjithmonë të lehtë për t’u përballuar, pa përmendur shumë situata të tjera të pakëndshme.

Është thënë se: “Durimi do të thotë të qëndrosh aty ku je dhe të mos heqësh dorë, pikërisht kur ndihesh sikur do të largohesh me vrap.” Pas kaq shumë kohe në spital, mund t’ju siguroj se më vinte shumë të ikja. Por nuk kisha zgjidhje tjetër veçse të qëndroja.

Mendova me vete: Ose do ta lejoj këtë përvojë të më rëndojë shpirtin, ose do të përpiqem të nxjerr diçka të mirë prej saj. Kështu, u miqësova me bashkëdhomësit dhe infermierët, biseduam për tema të ndryshme, përfshirë edhe Biblën, dhe disa prej tyre pranuan Zotin në jetën e tyre. Vendosa që, në vend se të ankohesha për ushqimin, të përpiqesha ta pranoja me mirënjohje. Fillova t’i bëja me kënaqësi ushtrimet që më rekomandonin fizioterapistët. Ndonjëherë isha aq i përqendruar te dëshira për të dalë sa më shpejt nga spitali, saqë më pushtonte ankthi për të ardhmen. Por, siç thotë një shprehje: “Durimi nuk duhet të jetë asnjë grimë më i shkurtër se vuajtja.”

Është pjesë e natyrës njerëzore të dëshirojmë të arrijmë në Tokën e Premtuar pa kaluar më parë nëpër shkretëtirë. Por Zoti e di se kemi nevojë për ato kohë shkretëtire, sepse aty mësojmë ta presim Atë. Të presësh Zotin është një shprehje besimi dhe mirëbesimi tek Ai. “Prite Zotin! Ji i fortë, zemra jote le të marrë zemër! Po, prite Zotin!” (Psalmi 27:14).

Kam dëgjuar pa pushim zërin e Tij të qetë e të butë që më thoshte: “Më prit Mua. Ki durim. Unë jam duke vepruar për të mirën tënde.” Megjithatë, ishte e lehtë ta harroja këtë dhe të kthehesha në mënyrën time të paduruar të të menduarit. Me dashuri dhe mëshirë, Zoti më kujtonte përsëri e përsëri se kohët e Tij nuk janë të miat.

Pikërisht këtu hyn në veprim besimi, sepse, siç ka thënë Gjon Kalvini: “Nuk ka vend për besimin nëse presim që Zoti të përmbushë menjëherë atë që ka premtuar.”

Më në fund arrita ta kuptoja se shqetësimi im nuk do të më çonte askund. Vendosa t’i besoja Zotit dhe të mos brengosesha më për datën e daljes nga spitali. Kuptova sa e rëndësishme është ta jetosh jetën një ditë, madje edhe një orë, në të njëjtën kohë, duke jetuar në të tashmen.

Ditë pas dite kam mësuar dhe zbatuar disa mënyra praktike që mund t’ju ndihmojnë edhe ju, nëse ndonjëherë gjendeni në një situatë të ngjashme.

Lexoni Biblën. Veçanërisht Ungjijtë dhe Psalmet janë burim inkurajimi dhe force. Mësoni përmendësh një ose dy pjesë të preferuara, sidomos ato që ju japin zemër dhe shpresë në kohë vuajtjeje. Fjala e Zotit ka fuqi të jashtëzakonshme për të qetësuar një shpirt të trazuar.

Tregojuni të tjerëve për mrekullitë që Zoti ka bërë në jetën tuaj ose për bekimet që keni përjetuar, pavarësisht rrethanave të tanishme. Ndani dëshmi për mrekulli të së kaluarës ose për momentet kur prania e Tij u bë e dukshme në jetën tuaj.

Përfundoni atë libër që kishit dashur ta lexonit, por nuk kishit gjetur kohë.

Luani lojëra biblike ose lojëra të tjera me vizitorët tuaj. Kjo ju ndihmon ta largoni mendjen nga mendimet e dhimbshme për të ardhmen.

Nëse gjendja juaj e lejon, dërgojuni mesazhe të afërmve dhe miqve dhe përditësoni komunikimet tuaja. Edhe disa telefonata me miq të dashur mund ta lehtësojnë ndjeshëm shqetësimin.

Shikoni një film të mirë në telefonin, laptopin ose televizorin, nëse dhoma e spitalit ka një të tillë.

Çfarëdo që të bëni, mos rrini vetëm duke parë tavanin dhe duke u dëshpëruar. Gjeni një aktivitet ose argëtim të këndshëm që do t’ju sjellë gëzim dhe do t’ju ngrejë shpirtin.

Në fund, pikërisht kur isha pajtuar me mendimin se do të prisja edhe dy javë të tjera për të dalë nga spitali, mjeku erdhi dhe më tha se mund të lirohesha më herët. Haleluja!

Dikush më ka mësuar njëherë këtë mësim të çmuar: “Mos u dorëzo shumë shpejt. Mos e humb provimin duke dalë nga klasa para se të bjerë zilja në shkollën e Zotit, pikërisht kur Ai është gati të të kalojë në klasën tjetër.”

“Lum njeriu që qëndron i patundur në sprova, sepse, pasi ta ketë kaluar provën, do të marrë kurorën e jetës, të cilën Zoti ua ka premtuar atyre që e duan.” (Jakobi 1:12)