Jo shumë kohë më parë, aq sa ende duket sikur ka ndodhur dje, zona jonë u godit nga përmbytje të papara që morën jetë njerëzish, shkatërruan mjete jetese dhe lanë shumë familje pa shtëpi. Komunitetet u tronditën nga humbjet, familjet u përballën me dhimbjen e të dashurve të humbur ose të zhdukur që u rrëmbyen nga ujërat, dhe shiu vazhdonte të binte pa pushim.

Në fillim, lajmet vinin nga zonat më të goditura, disa orë larg nesh. Shteti, autoritetet federale, kishat lokale dhe organizatat humanitare u mobilizuan menjëherë. Pastaj erdhi lajmi se një qendër kujdesi afatgjatë për fëmijë dhe të rritur me aftësi të kufizuara të rënda, në zonën tonë, ishte përmbytur. Një nga punonjësit ishte rrëmbyer nga një valë e fuqishme uji. Banorët ishin shpëtuar përmes një operacioni ushtarak.

Komuniteti ynë reagoi menjëherë, duke siguruar furnizime, fonde dhe çdo mbështetje të nevojshme. Të gjithë banorët e qendrës u zhvendosën, një përvojë dyfish traumatike, sepse asnjëri prej tyre nuk mund ta kuptonte se çfarë kishte ndodhur. Dhimbja e tyre u bë dhimbja e gjithë komunitetit. Ishte e qartë: duhej ta rikthenim qendrën në funksion sa më shpejt!

Nuk do ta harroj kurrë momentin kur arrita në vendngjarje dhe pashë qindra vullnetarë nga qyteti ynë i vogël që kishin ardhur për të ndihmuar. Pastruam, larguam mbeturinat, sistemuam dhe riparuam për orë të tëra, të bashkuar rreth kësaj sfide.

U mblodhën aq shumë njerëz, sa puna që do të kishte zgjatur javë apo edhe muaj, përfundoi brenda pak ditësh. Banorët u kthyen në shtëpinë e tyre dhe stafi i ndihmonte të qetësoheshin pas asaj traume. Fola me drejtuesit e organizatës, të cilët më thanë se ishin thellësisht të prekur nga mënyra si komuniteti ynë ishte gjendur pranë tyre.

Jam vërtet mirënjohëse që patëm mundësinë të bënim një ndryshim për këta njerëz të dashur të prekur nga përmbytja. Por mësimi më i madh për mua ishte bukuria që lind kur bashkohemi. Komuniteti ynë u mbush me frymë uniteti, mirëkuptimi dhe me kujtesën se sa shumë gjëra na bashkojnë, pavarësisht atyre që shpesh theksohen si dallime mes nesh, si politika, feja apo raca.

Askush nuk i dëshiron fatkeqësinë askujt, por ka diçka të veçantë në qartësinë që ajo sjell. Papritur, gjërat e vogla që zakonisht na zënë mendjen humbasin rëndësinë e tyre. Lutem që kjo ngjarje të mbetet gjithmonë një kujtesë për mua dhe për komunitetin tonë, se ne dimë të bashkohemi dhe të ngrihemi mbi çështjet që duket se na ndajnë në kohë më të qeta.