Babai im më tregoi dikur historinë e një mbreti që luante shah. Ndoshta e keni dëgjuar edhe ju?

Na ishte një herë një mbret që sfidoi një të urtë shëtitës në një lojë shahu. Ai i premtoi se, nëse do ta mundte, do t’i jepte çfarëdo shpërblimi që të dëshironte. I urti i tha mbretit se kërkesa e tij ishte shumë modeste. Duke qenë njeri me pak nevoja materiale, ai kërkoi vetëm pak oriz, por sasia do të përcaktohej sipas fushave të tabelës së shahut në këtë mënyrë: një kokërr orizi në katrorin e parë, dy në të dytin, katër në të tretin, tetë në të katërtin, gjashtëmbëdhjetë në të pestin, e kështu me radhë, duke u dyfishuar në çdo katror pasues.

Mbreti u gëzua nga kjo kërkesë kaq e thjeshtë dhe loja filloi. Siç ndodhi, mbreti humbi. Për ta mbajtur fjalën, urdhëroi të sillnin një thes me oriz dhe nisi të llogariste e të numëronte kokrrat. Por, pas pak, zbuloi se sasia përfundimtare e orizit që i detyrohej fituesit ishte më e madhe se gjithë orizi që kishte në mbretërinë e tij.

Kjo histori ka disa variante dhe përfundime të ndryshme, po ashtu edhe mësime të ndryshme që mund të nxirren prej saj, përveç atij matematikor mbi rritjen eksponenciale. Por arsyeja pse m’u kujtua ishte kjo: Ashtu si tabela e shahut ka 64 katrorë, edhe një vit ka 365 ditë, dhe secila prej tyre mbart mundësinë për rritje. Por, dhe këtu qëndron sfida, duhet të jemi të përkushtuar, të qëndrueshëm dhe këmbëngulës. Një kokërr orizi është pothuajse asgjë. Edhe duke u dyfishuar në çdo katror, pas 14 katrorësh do të arrinte vetëm rreth gjysmë kilogrami. Nuk duket shumë. Prandaj, kur i përkushtohemi diçkaje, qoftë krijimit të një zakoni të mirë, mësimit të një aftësie të re apo fillimit të një biznesi, është e lehtë të shkurajohemi nëse presim përparim shumë shpejt ose nuk shohim ndryshime të menjëhershme.

Bibla na mëson sa e rëndësishme është të jemi administrues të mirë të asaj që na është besuar dhe ta përdorim për ta shtuar e zhvilluar. Në shëmbëlltyrën e talenteve lexojmë se secilit i jepet një numër talentesh për t’i vënë në punë: «Njërit i dha pesë talente, një tjetri dy dhe një tjetri një, secilit sipas aftësisë së vet» (Mateu 25:15).

Kur zotëria u kthye, ai i shpërbleu dy shërbëtorët që i kishin investuar dhe shtuar talentet e tyre, duke u thënë: «Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik! Ishe besnik në pak gjëra, prandaj do të të besoj shumë. Hyr në gëzimin e zotërisë tënd!» (Mateu 25:23). Ndërsa ai që e fshehu talentin në tokë dhe nuk e lejoi të shtohej, u konsiderua një shërbëtor i pavlefshëm (Mateu 25:14–30).

Le të mos e nënvlerësojmë ndikimin e grumbulluar të hapave të vegjël që duken të parëndësishëm! Le të kemi durim, të jemi administrues të mirë të asaj që Zoti na ka besuar dhe ta shohim se si Ai e bën të rritet.