Një të diel në mëngjes po përgatiteshim të dilnim nga shtëpia për klasën javore të shkollës së së dielës që organizojmë në një zonë shumë të varfër në periferi të qytetit tonë.

Teksa po vendosnim gjërat në makinë, vëllai im tha: “Nuk ndihem mirë për të shkuar.”

U habitëm. Nuk ishte fare si ai të donte të rrinte në shtëpi.

“Je sëmurë?”

“Jo, e kam fjalën që nuk kam një ndjesi të mirë për të shkuar sot në shkollën e së dielës. Sikur diçka nuk është në rregull.”

Atëherë m’u kujtua diçka. “Sa e çuditshme… mbrëmë pashë në ëndërr sikur ishim në shkollën e së dielës dhe ndodhi diçka e tmerrshme.”

U lutëm për këtë dhe ndjemë se Zoti po na drejtonte të mos shkonim atë javë. Edhe pse të zhgënjyer, kishim paqe në zemër. I hoqëm gjërat nga makina dhe qëndruam në shtëpi.

Të dielën pasuese, kur u afruam te ndërtesa ku zhvillojmë shkollën e së dielës, pamë shenja të qarta trazirash: njolla të zeza nga goma të djegura, xhama të thyer kudo dhe tela me gjemba. Një roje sigurie i armatosur, me pamje të ashpër, kaloi pranë nesh duke tundur një bombë molotovi në dorë.

I mblodhëm shpejt fëmijët dhe hymë brenda në oborr për të zhvilluar mësimin. Pyetëm një nga djemtë më të rritur se çfarë kishte ndodhur. Me sy të zgurdulluar, ai tha: “Disa njerëz po përpiqeshin të ndërtonin shtëpi atje, por nuk lejohen, prandaj të dielën e kaluar pati trazira. Qeveria thirri forcat e sigurisë për t’i kontrolluar.” Asnjë nga fëmijët nuk ishte lejuar të afrohej gjatë atyre ngjarjeve dhe, falë Zotit, të gjithë ishin të sigurt.

Sa mirënjohës ishim që kishim dëgjuar drejtimin e Zotit! Ka një paqe të veçantë kur e ndjek Zotin dhe përpiqesh me gjithë zemër të shkosh atje ku Ai të drejton. Ai kujdeset për ne me një dashuri të mrekullueshme. Këtë ma ka vërtetuar shumë herë. Por nuk do të mund t’i numëroja të gjitha mënyrat se si Zoti më ka mbrojtur, sepse ndoshta as gjysmën e tyre nuk i di!

Babai im këndonte shpesh një këngë që thoshte:

Vetëm Zoti e di sa herë jeta ime u rrezikua sot.
Një makinë e pakujdesshme mbeti pa karburant para se të vinte drejt meje.
Shmangie të padukshme rreth e rrotull, aksidente që nuk i mora vesh kurrë,
Dhe sytë e mi njerëzorë nuk i shohin duart që më çojnë në shtëpi.

Nuk duhet ta marrim kurrë si të mirëqenë mbrojtjen e mrekullueshme të Zotit. Mund të mos e dimë kurrë gjithçka që Ai bën për të na ruajtur, por dimë se jemi në duart e Tij, dhe kjo është siguria më e madhe në botë.