Zoti i njeh dobësitë tona njerëzore, mangësitë personale dhe planin që ka për jetën tonë. Asgjë nuk është jashtë kontrollit të Tij dhe, me bashkëpunimin tonë, Ai mund të nxjerrë të mirë nga çdo situatë, edhe nga ato që duken të këqija. Në vend që të jenë pengesa në rrugën e jetës, problemet shpesh mund të shndërrohen në gurë shkeljeje drejt gjërave të mira. “Ne e dimë se për ata që e duan Zotin, të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë, për ata që janë thirrur sipas qëllimit të Tij” (Romakët 8:28).

Ja disa shembuj biblikë:

Jozefi i besoi Zotit në kohë të mira dhe të vështira dhe, në kohën e duhur, vështirësitë që kaloi e çuan në një pozitë ku mundi të ndihmonte familjen dhe kombin e tij (Zanafilla 37–47).

Vëllezërit e Jozefit e shitën fshehurazi si skllav në një vend të huaj, ku përfundoi në shërbim të Potifarit, një zyrtar i Faraonit dhe kapiten i rojës. Jozefi u dallua shpejt në detyrën e tij të re, por kur gruaja e Potifarit e akuzoi rrejshëm se kishte tentuar ta përdhunonte, ai u hodh në burg.

Edhe në burg, Jozefi u ngrit në një pozitë përgjegjësie. Kur interpretoi saktë ëndrrën e kupëmbajtësit të Faraonit, ky i fundit i premtoi se do t’i fliste Faraonit për lirimin e tij. Fatkeqësisht, kupëmbajtësi e harroi menjëherë premtimin dhe Jozefi mbeti në burg edhe dy vjet të tjera. Dukej sikur gjithçka vetëm sa po përkeqësohej për të.

Por kur vetë Faraoni pa dy ëndrra shqetësuese që askush nga njerëzit e tij të urtë nuk mund t’i shpjegonte, kupëmbajtësi u kujtua për Jozefin dhe ia përmendi Faraonit. Kur Jozefi i interpretoi saktë ëndrrat, Faraoni jo vetëm që e liroi nga burgu, por e bëri edhe kryeministrin e tij, të dytin në komandë mbi gjithë vendin e Egjiptit. Në këtë mënyrë, Jozefi u gjend në një pozitë ku mundi të shpëtonte Egjiptin, familjen e tij dhe shumë vende përreth nga një zi buke shtatëvjeçare dhe, më në fund, u ribashkua me familjen e tij.

Jozefi shpalli se Zoti kishte nxjerrë të mirë nga vepra e keqe e vëllezërve të tij, pavarësisht nga sprovat e shumta që kaloi ndërkohë.

“Ju kishit ndër mend të më bënit keq, por Zoti e ktheu këtë në të mirë, për të sjellë në jetë shpëtimin e shumë njerëzve” (Zanafilla 50:20).

Përmes vdekjes së Tij flijuese në kryq, Jezusi pagoi çmimin për mëkatet tona dhe e bëri të mundur që ne të gëzojmë jetën e përjetshme me Të (Mateu 27:11–54).

Udhëheqësit fetarë dhe civilë hebrenj e akuzuan Jezusin për blasfemi, vendosën që Ai duhej të vritej dhe e çuan te Ponc Pilati, guvernatori romak i Judesë. Pilati nuk gjeti asnjë arsye për ta dënuar Jezusin, por nga frika e turmës armiqësore që ishte mbledhur, ia la popullit vendimin për fatin e Tij. I nxitur nga udhëheqësit e tyre, turmat thërritën: “Kryqëzoje!”

Jezusi u tall, u godit dhe u pështy. Ai u fshikullua, dhe copat e mprehta të hekurit dhe kockës, të lidhura në majat e kamxhikut, ia copëtuan mishin. Një kurorë me ferra iu vu mbi kokë. Atij iu hoqën rrobat dhe, pasi ishte tepër i dobët nga gjithë këto tortura për të mbajtur kryqin e Tij deri në vendin e ekzekutimit, një kalimtar u detyrua ta mbante për Të.

Në Golgota, gozhda iu ngulën në kyçe dhe në këmbë, duke e fiksuar në kryq, ku u la të vdiste midis dy kriminelëve të zakonshëm. Jezusi qëndroi në kryq për gjashtë orë, ndërsa ushtarët hidhnin short për rrobat e Tij dhe kalimtarët e fyenin. Pothuajse të gjithë miqtë dhe ndjekësit e Tij e braktisën. Duke u ndier krejtësisht i vetëm, Ai i thirri Atit të Tij: “Zoti im, Zoti im, pse më ke braktisur?” Por në çastin e vdekjes së Tij, Ai shpalli: “U krye!” Me vdekjen dhe ringjalljen e Tij, mëkatet tona u shlyen. Shpëtimi kishte ardhur.

“Herodi Antipa, Ponc Pilati, guvernatori, johebrenjtë dhe populli i Izraelit u bashkuan të gjithë kundër Jezusit, shërbëtorit të shenjtë të Zotit, të cilin Ai e kishte vajosur. Por gjithçka që ata bënë ishte paracaktuar më parë, sipas vullnetit të Zotit” (Veprat e Apostujve 4:27–28).

Gjërat dukeshin sikur kishin shkuar tmerrësisht keq për Palin dhe Silën në Filipi (Veprat e Apostujve 16:16–40).

Kur Pali e çliroi një parashikuese fati nga demoni që e mbante të robëruar, zotërinjtë e zemëruar të asaj gruaje nxitën turmën kundër mësuesve të krishterë. I tërhoqën zvarrë para autoriteteve vendore dhe ngritën akuza të rreme kundër tyre. Zyrtarët i zhveshën, i rrahën, i lidhën me hekura dhe i hodhën në burg, duke shpërfillur të drejtat e tyre si qytetarë romakë.

Atë natë ndodhi një tërmet i fuqishëm që e tronditi burgun aq fort, sa muret u çanë dhe dyert u hapën, duke i liruar të burgosurit. Por Pali dhe Sila ia shpëtuan jetën rojtarit të burgut duke mos ikur nga vendi. Pastaj rojari i çoi në shtëpinë e tij, u shtroi për të ngrënë, u mjekoi plagët dhe dëgjoi me vëmendje atë që kishin për të thënë. Po atë natë, rojari dhe e gjithë familja e tij erdhën në besim tek Jezusi. Të nesërmen në mëngjes, Pali dhe Sila u liruan nga paraburgimi, me kërkesëfalje nga gjykata.

“[Rojari i burgut] dhe e gjithë familja e tij u gëzuan, sepse të gjithë kishin besuar në Zotin” (Veprat e Apostujve 16:34).