Njëzet vjet më parë pësova një aksident automobilistik. Fatmirësisht nuk ishte shumë i rëndë, por megjithatë la një gjurmë të thellë tek unë. Fillova të kisha frikë të udhëtoja me makinë, veçanërisht në autostrada. Mendimi për të hipur në një mjet më mbushte me ankth. Kjo ishte edhe më e vështirë, sepse isha e përfshirë në udhëtime humanitare për të sjellë ndihmë të domosdoshme në kampet e refugjatëve në Kroaci.

Zemra ime ishte e ndarë. Nga njëra anë ishte frika dhe dëshira për t’u mbrojtur, nga ana tjetër dëshira për të ndihmuar njerëz që po kalonin shumë më keq se unë. Zakonisht fitonte kjo e dyta, por të hipja në furgon më dukej si torturë. Përpiqesha të gjeja ndonjë justifikim që të shkonte dikush tjetër në vendin tim. Në fund, hipja gjithsesi dhe vuaja gjatë gjithë rrugës. Me sytë mbyllur më pushtonte një djersë e ftohtë. Ishte si një sulm paniku që zgjaste me orë të tëra.

Familja dhe bashkëpunëtorët e mi përpiqeshin shpesh të më ndihmonin, të luteshin për mua, të më ngushëllonin, çfarëdo që mundnin. Ndonjëherë dikush përpiqej ta minimizonte frikën time me fjalë si: “Po s’është asgjë, pse shqetësohesh kaq shumë?” Ndihesha shumë e vetmuar në dhimbjen time, sikur askush të mos e kuptonte vërtet atë që po përjetoja. Përveç kësaj, ndihesha edhe e turpëruar.

Kjo vazhdoi për disa vite. Me kalimin e kohës, sulmet e panikut u qetësuan, pa dyshim falë shumë lutjeve dhe inkurajimit të vazhdueshëm.

Një moment kthese që e kujtoj me shumë dashuri ishte kur gjendja ime u përkeqësua aq shumë sa më duhej të ulesha në sediljen e pasme të furgonit. Nuk mund ta shikoja fare rrugën përpara. Në një çast, djali im 14‑vjeçar u ul pranë meje dhe më pëshpëriti: “Vetëm ma mbaj dorën.” Ka qenë kaq e thjeshtë. Ia mbajta dorën gjatë gjithë udhëtimit. Nuk pati fjalë, vetëm ky gjest i vogël.

Lotët më rrodhën vetvetiu. Një djalë i ri kishte gjetur çelësin për të më prekur zemrën, për të më qetësuar dhe për të më ngushëlluar. Pa fjalë, pa gjykim, vetëm ndjeshmëri dhe ngrohtësi. Pikërisht këtë kisha nevojë, dhe kjo më ndihmoi në procesin e shërimit tim.

Sot ende udhëtoj në atë autostradë që dikur më shkaktonte kaq shumë dhimbje dhe frikë, dhe kujtoj se aty përjetova sa shumë dashuri dhe ngushëllim mund të sjellë mbajtja e dorës së dikujt. E megjithatë, ka një ndihmë edhe më të madhe në dispozicionin tonë kur shtrijmë dorën për të kapur dorën e Atit tonë. “Unë jam Zoti, Perëndia yt, që të kap dorën e djathtë dhe të them: ‘Mos ki frikë; unë do të të ndihmoj’” (Isaia 41:13).