Në moshën shtatëdhjetë e pesë vjeçare, buzëqesh kur mendoj për kthesat e papritura që ka marrë jeta ime. Kur hyra në fushën misionare pesë dekada më parë, e përfytyroja jetën time si një rrugëtim të gjatë duke rritur një familje, duke i shërbyer Zotit dhe duke u shërbyer njerëzve. Ajo që nuk e imagjinoja ishte sa shpejt do të kalonin ato vite dhe sa e qetë do të bëhej një ditë shtëpia ime.

I rrita pesë fëmijë në Azinë Juglindore. I pashë të rriteshin mes fushave të orizit, rrugëve të fshatit dhe fqinjëve të dashur e mikpritës. Pastaj, njëri pas tjetrit, i pashë të largoheshin, duke u kthyer në Perëndim për studime universitare, për karrierë dhe, më pas, për të krijuar familjet e tyre. Çdo largim ishte njëkohësisht gëzim dhe dhimbje, krenaria e një nëne e ndërthurur me mallin e saj. Me kalimin e kohës, fillova të pyesja veten se çfarë mund të sillte kapitulli i ardhshëm i jetës sime.

Pikërisht kur mendoja se vitet e mia më të frytshme kishin mbetur pas, Zoti hapi dyer të reja që nuk i kisha pritur kurrë. «Mëshirat e Tij… përtërihen çdo mëngjes» (Vajtimet 3:22–23). Edhe thirrja e Tij përtërihet çdo mëngjes.

Sot ulem pranë fëmijëve me kancer që kanë nevojë për inkurajim dhe pranë jetimëve që kanë nevojë të kujtohen se janë të çmuar. Vizitoj fëmijë të varfër nëpër fshatra, të qeshurat e të cilëve mbushin dhoma pa energji elektrike, por që janë plot gëzim. Atëherë kuptoj se Zoti ka ende punë për mua.

Kur them: «Nuk është kurrë vonë për të filluar sërish», flas nga përvoja e një jete që është formësuar nga besnikëria e Zotit. Fjalët e Isaia 46:4 janë bërë shumë të çmuara për mua: «Edhe deri në pleqërinë tuaj dhe deri sa flokët t’ju zbardhen, Unë do t’ju mbaj; Unë ju kam krijuar, do t’ju mbështes, do t’ju mbaj dhe do t’ju çliroj.»

Moisiu ishte tetëdhjetë vjeç kur Zoti e thirri të përballej me Faraonin (Eksodi 7:7). Kalebi ishte tetëdhjetë e pesë vjeç kur kërkoi malin që Zoti i kishte premtuar (Jozueu 14:10–12). Ana, profetesha, i kaloi vitet e fundit të jetës duke shpallur Mesian (Luka 2:36–38). Shkrimi i Shenjtë nuk e paraqet kurrë pleqërinë si një stinë rënieje, por si një kohë kur besimi ka arritur pjekurinë e tij dhe vazhdon të thotë: «Ja ku jam, më dërgo!» (Isaia 6:8).

Të fillosh sërish do të thotë të përqafosh gjithçka që Zoti vendos përpara teje, duke besuar se të drejtët «do të japin ende fryt në pleqëri» (Psalmi 92:14).

Dikur kisha frikë se mos plakesha e vetmuar. Sot e di se nuk jam kurrë vetëm dhe se jeta ime nuk mbetet kurrë pa qëllim. Sa herë që hyj në një repart spitali ku fëmijët luftojnë për jetën e tyre, ose ulem në dyshemenë prej bambuje me familje fshatare, apo ngushëlloj një jetim, e ndiej Zotin të më pëshpërisë: «Ky është fillimi yt i ri.»

Pavarësisht moshës sonë, historia që Zoti po shkruan në jetën tonë nuk ka përfunduar ende.