“Qoftë i bekuar Zoti dhe Ati i Zotit tonë Jezus Krisht! Sipas mëshirës së Tij të madhe, Ai na ka rilindur për një shpresë të gjallë, nëpërmjet ringjalljes së Jezus Krishtit nga të vdekurit, për një trashëgimi që nuk prishet, nuk njolloset dhe nuk zbehet, e ruajtur në qiell për ju” (1 Pjetri 1:3–4).

Pjetri vërtet dinte të fliste me entuziazëm për shpresën e tij të gjallë. I gjithë ky kapitull është një ftesë e fuqishme për të ngritur sytë nga gjërat qiellore. Kur e lexoj këtë, dhe shumë pasazhe të tjera, ndalem dhe pyes veten nëse e njëjta gëzim buron edhe në zemrën time kur flas për qiellin. Ka kaq shumë shpërqendrime, kaq shumë fitore dhe humbje të vogla këtu në tokë që më tërheqin vëmendjen, saqë ndonjëherë harroj.

Ky kapitull i vë gjithçka në perspektivë.

Po vuan? Zoti po përsos besimin tënd.
Po shqetësohesh? Hidhi barrët e tua mbi Zotin.
Po tundohesh të jetosh si bota? Mos e bëj, sepse Zoti të ka bekuar dhe të ka thirrur.

Kjo jetë kalon, por ti je shpenguar për Zotin për përjetësinë.

Kur filloj ta humbas nga sytë shpresën time të gjallë, kthehem sërish te ky kapitull. Është e pamundur të mos dallosh gëzimin, urgjencën dhe vlerën që Pjetri i jepte perspektivës së përjetshme. Shpërblimi dhe suksesi i tij ishin të rrënjosura fort në jetesën për Jezusin në këtë jetë dhe në të qenët plotësisht me Jezusin në jetën që vjen.

Pjetri dinte dhe kishte parë gjëra që unë nuk i kam parë. Ai kishte ecur vërtet me Jezusin, ndaj ndoshta për të ishte më e lehtë të qëndronte i përqendruar. Nuk e di—ndoshta ishte po aq e vështirë për të sa është për mua. Gjëja e bukur është se ky vizion është shkruar për ne në këtë letër. Është një kapitull tek i cili kthehem vazhdimisht kur humbas pak drejtimin, kur përparësitë e mia duken të përziera. Pjetri e donte Jezusin në një mënyrë që e vinte Atë mbi gjithçka tjetër, dhe unë dua të jem edhe unë kështu.

“Edhe pse nuk e keni parë, ju e doni; edhe pse tani nuk e shihni, ju besoni në Të dhe gëzoheni me një gëzim të pashprehur dhe plot lavdi, duke marrë frytin e besimit tuaj: shpëtimin e shpirtrave tuaj” (1 Pjetri 1:8–9).