Kërkimi për lumturinë është një temë e zakonshme në artikuj, rrjete sociale, libra, podkaste, emisione televizive dhe filma. Mesazhi që shpesh përcillet është: ndiq ëndrrat e tua dhe kërko përmbushjen personale për të gjetur lumturinë. Por ne si të krishterë kemi zbuluar burimin e vërtetë të një gëzimi të qëndrueshëm—një gëzim që përballon stuhitë e jetës dhe mbetet i palëkundur edhe përballë rrethanave destabilizuese në botën tonë.

Edhe pse Jezusi e përmend gëzimin e Tij drejtpërdrejt vetëm dy herë në Ungjij (Gjoni 15:11; 17:13), gëzimi shtrihet në gjithë jetën e Tij dhe në mësimet e Biblës. Në Dhiatën e Re gjejmë 173 përmendje e shembuj të gëzimit, hare dhe kremtimit—dhe qindra të tjera në Dhiatën e Vjetër. Te Nehemia lexojmë: “Gëzimi i Zotit është forca jonë” (Nehemia 8:10). Në Psalme flitet për gëzimin e shpëtimit të Tij dhe për “plotësinë e gëzimit” që gjendet në praninë e Tij (Psalmi 51:12; 16:11).

Bibla na mëson se mbretëria e Zotit është drejtësi, paqe dhe gëzim në Frymën e Shenjtë (Romakëve 14:17). Kur apostulli Pal rendit frytet e Frymës, gëzimi vjen menjëherë pas dashurisë (Galatasve 5:22–23). Është e qartë se gëzimi është një pjesë themelore e jetës sonë të krishterë. Por çfarë është saktësisht ky gëzim për të cilin flitet?

Në anglisht, fjalët “joy” (gëzim) dhe “happiness” (lumturi) shpesh përdoren si sinonime. Por në greqishten e Dhiatës së Re, fjalët që lidhen me gëzimin dhe lumturinë nuk kanë kuptim aq të afërt, dhe termat për “lumturi” përdoren shumë rrallë. Fjalori i Dhiatës së Re të Vonë dhe Zhvillimeve të Saj e përkufizon gëzimin si “një gjendje e qëndrueshme mendore, e shënuar nga paqja” dhe “një mënyrë e sigurt e të shikuarit jetën, e rrënjosur thellë në besim, me një vetëdije të gjallë dhe besim tek Zoti sovran, i cili është zbuluar në Jezu Krishtin.”

Rrënjët e gëzimit

Thelbi i gëzimit tonë gjendet në shpëtimin tonë—dhuratë që kemi marrë përmes jetës, vdekjes dhe ringjalljes së Jezusit—dhe në sigurinë se emrat tanë janë shkruar në qiell (Luka 10:20). Ne gëzohemi sepse kemi shpresën e një trashëgimie të përjetshme, të cilën Zoti e ka vulosur duke na dhënë Frymën e Tij në zemrat tona (2 Korintasve 1:22).

Gëzimi ynë buron nga fakti që shohim përtej kësaj jete. Edhe pse përballemi me sprova e vështirësi, dimë se do të jetojmë përgjithmonë me Zotin. Jezusi është shembulli ynë: “Për gëzimin që i qe vënë përpara, duroi kryqin, paçka turpit, dhe tani është ulur në të djathtën e fronit të Zotit” (Hebrenjve 12:2).

Gëzimi ynë është edhe për shkak të pranisë së Zotit në jetën tonë përmes Jezusit, i cili mori formë njerëzore dhe banoi mes nesh (Gjoni 1:14). E gjithë ngjarja e lindjes së Tij është e mbushur me gëzim: kur Elizabeta dëgjoi zërin e Marisë, fëmija në bark i kërceu nga gëzimi (Luka 1:44); engjëlli u shpalli bariut: “Po ju sjell një lajm të mirë që do t’ju japë gëzim të madh” (Luka 2:10); dhe urtakët, kur panë yllin, “u gëzuan me një gëzim të madh” (Mateu 2:10). Prania e Zotit sjell gëzim për ata që besojnë.

Gëzimi dhe Fryma e Shenjtë

Kur Fryma e Shenjtë banon në ne, gëzimi bëhet pjesë e natyrshme e jetës sonë. “Dishepujt u mbushën me gëzim dhe me Frymën e Shenjtë” (Veprat 13:52). Pal thotë: “Zoti i shpresës ju mbushtë me gjithë gëzim e paqe në besim, që me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë të teproni në shpresë” (Romakëve 15:13). Adhurimi dhe lavdërimi i Zotit shpërthen në gëzim brenda nesh: “E adhuruan dhe u kthyen në Jerusalem me gëzim të madh” (Luka 24:52).

Shkaku i gëzimit tonë

Gëzimi ynë është i mbështetur tek besimi në Fjalën e Zotit nga Zanafilla deri në Zbulesë. Ai është Krijuesi ynë. Edhe pse njerëzimi ra në mëkat dhe u largua prej Tij, ne mund të pajtohemi me Zotin përmes vdekjes së Jezusit në kryq, që sjell faljen e mëkateve kur e pranojmë Jezusin në zemrat tona. Ne “rilindim për një shpresë të gjallë përmes ringjalljes së Jezus Krishtit prej së vdekurve” dhe për një trashëgimi të përjetshme, të ruajtur në qiell për ne (1 Pjetrit 1:3–5). Qielli përshkruhet si vend i gëzimit, dashurisë dhe paqes së përjetshme, ku nuk do të ketë më dhimbje, trishtim apo vetmi (Zbulesa 21:4).

Ky gëzim nuk varet nga rrethanat tona. Ai mund të lulëzojë edhe në mes të dhimbjes, humbjes dhe pikëllimit. Bibla thotë: “Ne gëzohemi në shpresën e lavdisë së Zotit. Por jo vetëm kaq; madje gëzohemi edhe në vuajtjet tona” (Romakëve 5:2–3). Nuk është e lehtë të gëzohemi në mes të dhimbjes, por ne thirremi: “Gëzohuni përherë në Zotin” (Filipianëve 4:4).

Kur dallgët e jetës na godasin, mund të gjejmë gëzim duke ditur se Zoti nuk do të na braktisë dhe ka një plan për ne, edhe kur ne vetë nuk e kuptojmë. Fjalët e Tij na japin ngushëllim dhe forcë për të përballuar vështirësitë. Fryma e Shenjtë përdor Shkrimin për të na folur në zemër, duke na dhënë shpresë dhe besim—hapa drejt gëzimit.

Të kultivosh gëzimin

Gëzimin e forcojmë duke qëndruar në Zotin dhe në Fjalën e Tij, që gëzimi i Tij të mbetet në ne dhe gëzimi ynë të jetë i plotë (Gjoni 15:10–11). Ai rritet edhe kur ushqejmë mirënjohjen, në çdo rrethanë ku ndodhemi: “Falënderoni në çdo gjë, sepse kjo është vullneti i Zotit në Krishtin Jezus për ju” (1 Thesalonikasve 5:18).

Thirrja për falënderim vlen pavarësisht nëse rrethanat tona janë të mira apo të vështira. Kjo nuk do të thotë që falënderojmë për vuajtjet, por që falënderojmë në mes të çdo situate, duke ditur se Zoti po punon për të mirën tonë dhe se hiri i Tij është i mjaftueshëm për të na mbajtur (2 Korintasve 12:9).

Gëzimi është përgjigja jonë ndaj pranisë së vazhdueshme të Zotit—ndaj dashurisë, bekimeve dhe premtimeve të Tij; ndaj marrëdhënies që kemi me Të dhe privilegjit për të qenë fëmijë të Tij (Gjoni 1:12–13). Të njohësh dhe të vlerësosh bekimet e Zotit na ndihmon të ecim në gëzimin e Tij çdo ditë dhe të kemi një qëndrim pozitiv ndaj jetës. Ndërsa e falënderojmë dhe e lavdërojmë, përjetojmë gëzimin që është trashëgimia jonë në Krishtin—dhe forca jonë!