Falja nuk është kurrë e lehtë, por shpesh personi që na kushton më shumë ta falim është vetja jonë. Është kaq e thjeshtë të kujtojmë të gjitha ato raste kur kemi gabuar dhe kemi zhgënjyer veten apo të tjerët. Në fund të fundit, kush i di më mirë se ne vetë të gjitha hollësitë?

Gjithçka nis me një të vërtetë të thjeshtë: edhe pse kemi bërë një gabim, ai gabim nuk është identiteti ynë. Mund të ketë ndikuar në një farë mënyre tek rruga që ka marrë jeta jonë, por Zoti na ka premtuar se “të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirën e atyre që e duan Zotin” (Romakët 8:28). Ai mund t’i marrë edhe gabimet tona dhe t’i kthejë në bekim, nëse ia lejojmë!

Kur mbetemi të ngujuar në të shkuarën, nuk mund të ecim drejt së ardhmes që Zoti ka përgatitur për ne. Pendesa e sëmurë dhe vetë‑përçmimi janë si zinxhirë që na mbajnë të lidhur, duke na penguar të shohim dorën e Tij në jetën tonë.

Zoti nuk na dënon për dobësitë tona kur pendohemi me sinqeritet, dhe as ne nuk duhet të dënojmë veten. “Sa larg është lindja nga perëndimi, aq larg i largon Ai shkeljet tona prej nesh” (Psalm 103,12). “Nëse dikush është në Krishtin, ai është një krijesë e re. E vjetra ka kaluar; ja, çdo gjë është bërë e re” (2 Korintasve 5,17).

Kjo më kujton një nga tregimet e mia të preferuara nga Ungjijtë, tek Gjoni kapitulli 8. Farisenjtë sollën para Jezusit një grua të kapur në mëkat, për të parë nëse Ai do ta dënonte sipas ligjit të Moisiut, që kërkonte gurëzimin e saj. Por përgjigjja e Jezusit hyri thellë në ndërgjegjen e tyre: “Ai që është pa mëkat, le të jetë i pari që hedh gur mbi të.” Njerëzit u larguan një e nga një, duke filluar nga më të moshuarit. Kur të gjithë u larguan, Jezusi i tha: “Grua, ku janë ata? A nuk të dënoi askush?” Ajo u përgjigj: “Askush, Zot.” Dhe Jezusi i tha ato fjalë që më mbushin zemrën me shpresë: “As unë nuk të dënoj; shko dhe që sot e tutje mos mëkato më.” (Gjoni 8,3–11)

Sa herë të tundohesh të biesh poshtë nën peshën e fajit, kujto fjalët e Krishtit: “As unë nuk të dënoj.” Bibla thotë: “Mëshira e Tij është e amshuar” (Psalm 100,5). Lejoji mëshirës së Tij të të lajë, të të pastrojë nga faji, pendesa e dhimbshme dhe përçmimi ndaj vetes. “Sepse Zoti e deshi botën aq shumë” (Gjoni 3,16). Dhe Ai nuk deshi vetëm botën në përgjithësi—Ai të do ty, personalisht, me gjithë të metat që mund të kesh, dhe dëshiron që të jetosh një jetë plot gëzim dhe qëllim në Të.