Zakeu, personazhi kryesor i kësaj historie, ishte mjaft i njohur për famën e tij të keqe, sidomos kur krahasohej me figurat e shumta fetare që shëtisnin rrugëve të Jerikos, një qytet që njihej si “qyteti i priftërinjve”. Për takimin e tij me Jezusin lexojmë në Ungjillin sipas Lukës.

Zakeu nuk ishte thjesht një tagrambledhës, por një _krye_tag­rambledhës dhe një njeri shumë i pasur (Luka 19:1–2). Tagrambledhësit konsideroheshin ndër mëkatarët më të këqij në sytë e popullit hebre, sepse shfrytëzonin njerëzit duke mbledhur shuma më të mëdha sesa kërkonte pushteti romak dhe, për këtë arsye, shiheshin si grabitës të të varfërve. Zakeu jo vetëm që i taksonte njerëzit, por gjithçka që mblidhte mbi shumën e caktuar nga Roma e fuste drejt e në xhepin e vet.

Një ditë ndodhi diçka që ia ndryshoi plotësisht jetën dhe mënyrën e të parit të botës. Zakeu kishte dëgjuar për Jezusin dhe për mrekullitë e shumta që Ai kishte bërë. Jo vetëm kaq, por thuhej se Jezusi ishte mik i tagrambledhësve dhe i mëkatarëve (Mateu 11:19). Madje një nga ndjekësit e Tij më të afërt, Mateu, kishte qenë vetë tagrambledhës para se të bëhej dishepull i Jezusit (Mateu 9:9).

Prej kohësh, Zakeu kishte dëshiruar të takonte këtë “zdrukthëtar që ishte bërë profet”. Ndoshta ai pyeste veten: “A mund të jetë një njeri kaq fetar mik me dikë si unë, kur priftërinjtë dhe kaq shumë njerëz të qytetit tim më përbuzin? A do të më quante edhe mua mik Jezusi?” Ai nuk kishte miq të vërtetë dhe kishte kuptuar se pasuria e tij nuk i sillte kënaqësi të vërtetë dhe as paqe.

Pastaj, një ditë, Jezusi po kalonte nëpër Jeriko. Kur Zakeu mori vesh se Ai ishte në qytet, la gjithçka dhe vrapoi për të parë me sytë e tij se kush ishte Jezusi. Një turmë e madhe, me Jezusin në mes, po lëvizte ngadalë përgjatë rrugës, por Zakeu ishte aq i shkurtër sa nuk arrinte ta shihte.

Shpejt vuri re një fik të madh përpara turmës. Ndoshta nga ai pemë do të mund ta shihte Jezusin teksa kalonte dhe ta dëgjonte duke folur. Pa u shqetësuar se çfarë do të mendonin njerëzit për të, Zakeu vrapoi përpara turmës dhe u ngjit me shpejtësi në pemë (Luka 19:3–4). Kur Jezusi arriti te pema ku Zakeu kishte zënë vend, Ai u ndal, ngriti sytë dhe i tha: “Zake, zbrit shpejt, sepse sot duhet të qëndroj në shtëpinë tënde” (Luka 19:5).

Zakeu mbeti i shtangur. Ndërsa zbriste nga pema, i dukej e pabesueshme që të mos kishte ndodhur ndonjë gabim. Si mund ta dinte Jezusi emrin e tij? Ai zbriti menjëherë dhe me gëzim e shoqëroi Jezusin në shtëpinë e vet (Luka 19:6).

Kur e panë këtë, njerëzit që e ndiqnin filluan të murmurisnin me zemërim: “Si është e mundur? Jezusi ka shkuar të qëndrojë tek një njeri mëkatar dhe tagrambledhës!” (Luka 19:7). Por Jezusi e dinte saktësisht çfarë po bënte. Ai kishte parë përtej pamjes së jashtme të Zakeut dhe kishte dalluar urinë e thellë për të vërtetën dhe për shpëtimin që fshihej në zemrën e tij.

Në atë takim të vetëm me Jezusin, Zakeu zbuloi rrugën për të hyrë në Mbretërinë e Zotit. Ai e pranoi Jezusin në zemrën, jetën dhe shtëpinë e tij dhe u bë ndjekës i shembullit dhe i mësimeve të Tij.

Me entuziazëm tha: “Jezus, pikërisht tani po shpall se gjysmën e pasurisë sime do t’ua jap të varfërve! Dhe për këdo që kam mashtruar, premtoj t’ia kthej katërfish” (Luka 19:8). Çfarë angazhimi i jashtëzakonshëm dhe i kushtueshëm për një njeri që sapo kishte përjetuar një ndryshim kaq të thellë në jetë pas bisedës me Jezusin!

Atëherë Jezusi tha me zë të lartë, që ta dëgjonte edhe turma jashtë: “Sot shpëtimi ka ardhur në këtë shtëpi, sepse Biri i Njeriut erdhi për të kërkuar dhe për të shpëtuar atë që ishte e humbur” (Luka 19:9–10).

Sado i keq të kishte qenë Zakeu më parë, dashuria e Zotit ishte mjaft e madhe për ta falur. Në fakt, nuk lexojmë që Jezusi t’ia përmendë mëkatet e tij, sepse Zakeu tregoi frytin e dukshëm të pendimit përmes veprimeve të tij.

Meqë Zakeu “e pranoi Zotin me gëzim” (Luka 19:6), historia e tij ka jehuar ndër shekuj si një shembull se si Zoti mund ta ndryshojë jetën e çdo njeriu, pavarësisht së kaluarës, gabimeve apo vendimeve të këqija që ka marrë, kur ai ia dorëzon jetën Zotit. Në shëmbëlltyrën e deles së humbur, që Jezusi e tregoi si përgjigje ndaj ankesave se Ai i pranonte tagrambledhësit dhe mëkatarët, Ai theksoi “gëzimin e madh në qiell për një mëkatar të humbur që pendohet dhe kthehet te Zoti” (Luka 15:1–7).

Urojmë që gjithmonë të gëzohemi në dashurinë e madhe të Zotit për ne dhe në dëshirën e Tij për të kërkuar dhe për të shpëtuar çdo njeri që është i humbur dhe ka nevojë për Shpëtimtarin.