Më kujtohet se, kur isha fëmijë, pashë një film për marsianë që po pushtonin Tokën. U ndikova aq shumë, sa fillova të shihja marsianë në dollapin tim dhe në vende të tjera të shtëpisë. Nëna ime u shqetësua shumë dhe më çoi te pediatri. Këshilla e tij ishte e thjeshtë: “Po shikon shumë televizor! Kontrolloni sa kohë kalon përpara tij dhe çfarë po shikon.” Mamaja ime e mori seriozisht këtë këshillë dhe, vërtet, alienët u zhdukën.

Një herë tjetër, më pushtoi një frikë e madhe nga errësira. Por diçka brenda meje më tha: “Nëse e përballon, do të ikë!” Kështu, fillova ta detyroja veten të kaloja natën nëpër pjesë të shtëpisë me dritat e fikura. Dhe ajo frikë u zhduk.

Një herë pashë një ëndërr ku unë dhe një mik i mirë po vraponim në një fushë të hapur e të bukur, kur papritur më erdhi një mendim: “Kjo është shumë e bukur për të qenë e vërtetë, diçka e keqe do të ndodhë!” Në atë çast, u hap përpara nesh një çarje e madhe dhe unë u zgjova e tmerruar.

Kjo ëndërr më kujtoi historinë e Pjetrit, kur pati besimin të ecte mbi ujë drejt Jezusit në Detin e Galilesë. Por pastaj pa dallgët dhe filloi të fundosej. Ai i thirri Jezusit, i cili erdhi menjëherë në ndihmë. Pasi u kthyen sërish të sigurt në barkë, Jezusi i tha: “Pse ke kaq pak besim?” Të kesh frikë është pjesë e natyrës njerëzore, por në Bibël lexojmë vazhdimisht shprehje si “mos ki frikë” dhe të tjera të ngjashme.

Kur shkenca e psikologjisë nisi në shekullin XIX, besohej se ndjenjat i shkaktojnë mendimet. Më vonë, megjithatë, u arrit në përfundimin se mendimet i shkaktojnë ndjenjat. Bibla na udhëzon të mendojmë për gjithçka që është e vërtetë, e nderuar, e drejtë, e pastër, e bukur, e lavdërueshme, e shkëlqyer ose e denjë për lavdërim. (Shih Filipianëve 4:8.) Kjo është diçka që mësohet me praktikë dhe vjen me kalimin e kohës. Leximi i Biblës dhe mbushja e mendjes sonë me mendime dhe pamje pozitive është jashtëzakonisht e rëndësishme.

Po aq thelbësore është edhe mbrojtja që na jep armatura e Zotit, e përshkruar te Efesianëve 6:10–17. Kjo armaturë përfshin rripin e së vërtetës, parzmoren e drejtësisë, këpucët e ungjillit të paqes, mburojën e besimit, përkrenaren e shpëtimit dhe, së fundi por jo më pak e rëndësishme, shpatën e Frymës, Fjalën e Zotit. Me to mund të ecim përpara, të mposhtim frikërat dhe të udhëheqim të tjerët drejt mbretërisë së dashurisë së Zotit.