Sa herë që shoh zogj, më kujtohet mënyra se si Jezusi i përdori harabelat për të na treguar sa shumë na do Zoti. Ai tha: “A nuk shiten dy harabela për një qindarkë? E megjithatë, Ati juaj e di kur bie njëri prej tyre në tokë. Madje edhe fijet e flokëve në kokën tuaj janë të numëruara. Prandaj mos kini frikë! Ju vleni shumë më tepër se shumë harabela” (Mateu 10:29–31). Nëse Zoti kujdeset kaq mirë për zogjtë e vegjël, a nuk do të bëjë të njëjtën gjë edhe për mua e për ty?

Një ditë, një harabel i vogël hyri në shtëpinë time nga një dritare e hapur. Për ndonjë arsye nuk mund të fluturonte, kështu që nuk arrinte të dilte jashtë, sado që përpiqej. U përpoqa ta ndihmoja, por ishte shumë i frikësuar. Sa herë që i afrohesha, fshihej nën divan. Në fund hoqa dorë nga përpjekjet për ta shpëtuar. U luta për të, i dhashë pak ujë dhe e lashë të qetë.

Të nesërmen hapa dritaren, duke shpresuar se do ta gjente vetë rrugën drejt lirisë. Këtë herë gati sa ia doli, por ra përsëri dhe u kthye në vendin e tij të fshehtë. Ditën pasuese, pasi dëgjoi cicërimat inkurajuese të zogjve të tjerë, mori guximin të provonte edhe një herë dhe këtë herë ia doli të dilte jashtë.

Jam habitur kur kam dëgjuar se sa shumë njerëz kanë histori të ngjashme. Një mik imi më tregoi këtë:

Në Afrikën e Jugut, një çift zogjsh diellorë ndërtuan një fole jashtë dritares së dhomës sonë të gjumit. I shikonim teksa thurnin folenë me fije kashte. Zogu baba këndoi mbi fole ditën kur u vendosën vezët. Pastaj këndoi përsëri kur u çelën zogjtë e vegjël. Ne luanim muzikë instrumentale dhe ai këndonte bashkë me të.

Pastaj ndodhi tragjedia. Foleja ishte zhdukur! Kopshtari e kishte rrëzuar pa dashje. Me kujdes e rindërtova folenë dhe vendosa përsëri zogjtë e vegjël brenda.

Një ditë më vonë, për mrekulli, prindërit filluan t’i ushqenin sërish. Çdo ditë bëheshin më të fortë, derisa më në fund u larguan nga foleja. Një pasdite, zogu baba erdhi te dritarja sikur të thoshte: “Mirupafshim dhe faleminderit.” Unë iu përgjigja: “Mirupafshim, zogj të vegjël!”

Prandaj, sa herë që sheh një zog të vogël, mendo për sa shumë të do Zoti ty. Nëse ke një krah të thyer dhe ke nevojë për ndihmë, pusho në krahët e Krijuesit tënd derisa të jesh mjaftueshëm i fortë për të fluturuar sërish. Ai do të kujdeset për ty çdo ditë, derisa të kthehesh në shtëpi. Atëherë nuk do të jetë më “Mirupafshim, zog i vogël”, por “Mirë se erdhe në qiell!”