Moisiu i tha Zotit: “Kur të shkoj te populli i Izraelit dhe t’u them: ‘Zoti i etërve tuaj më ka dërguar tek ju,’ dhe ata të më pyesin: ‘Si quhet Ai?’ çfarë do t’u them?” Zoti i tha Moisiut: “UNË JAM AI QË JAM.” Pastaj i tha: “Thuaju bijve të Izraelit: ‘UNË JAM’ më ka dërguar tek ju.” —Eksodi 3:13–14

Në fund të vitit 2019, pak përpara pandemisë, unë u shpërngula në një kontinent tjetër. Për të bërë këtë hap të madh, zvogëlova gjithë pasuritë e mia tokësore në një valixhe të vogël dhe një mesatare. Udhëtimi, megjithëse i dhimbshëm, qe çlirimtar — sepse hoqa dorë nga çdo rehati që njihja për të përqafuar një kontinent të ri, një jetë të re, dhe me shpresë, miq të rinj. Megjithatë, një gjë mbeti e pandryshuar: UNË JAM!

Asnjëherë më parë nuk e kisha kuptuar plotësisht pse Zoti i tha Moisiut se emri i Tij është “UNË JAM”, por tani mendoj se e kuptoj disi. “Unë jam” është një konstantë. Zoti po i thoshte Moisiut: “Unë nuk ndryshoj. Nuk kufizohem nga fjalët, kohët apo përshkrimet njerëzore.”

Nga momenti që vendosëm të bëjmë këtë lëvizje, kaloi plot një vit deri sa zbritëm në brigje të reja. Ishte e lodhshme dhe emocionuese njëkohësisht. Sot, mund të them se kemi arritur njëfarë stabiliteti. Është për shkak të shtëpisë? Apo makinës? Apo punës? Jo, jo në të vërtetë. Të gjitha këto janë të vlefshme dhe të nevojshme, por e vetmja gjë që ka mbetur e pandryshuar gjatë gjithë kohës është Jezusi — dhe Ai na udhëhoqi në çdo hap.

Teksa këto momente të rëndësishme po përmbusheshin, më pushtonte vetëm një mendim: sa e mrekullueshme është të mbështetesh tek UNË JAM dhe ta lësh Atë të vendosë kohën e duhur për gjithçka. Unë jam tipi që zakonisht nxiton — dua që gjërat të ndodhin tani. Por, nëse i vetmi konstant në jetën time nuk ndryshon kurrë, pse të nxitoj? Pse të dua diçka përpara kohës së saj? Pse të mos i besoj Atij sot, njësoj si dje?

Gjithmonë duam diellin, por siç na tregoi vera shkatërrimtare me zjarre në Australi, nxehtësia pa shi sjell tragjedi. Po ashtu, shiu pa diell përmbyt. Kështu që, kemi nevojë edhe për ndryshimet — si moti, që sjell ekuilibër, rritje dhe përparim. Por nëse kemi vetëm ndryshime, pa një spirancë, do të na hedhë era si një anije në mes të stuhisë. UNË JAM është vetë ajo spirancë — i pandryshueshëm, i qëndrueshëm, një pikë ku mund të kapemi fort, pavarësisht çfarë ndodh rreth nesh. Ky është ekuilibri që na nevojitet: të pranojmë erërat e ndryshme që sjellin diell, shi, stuhi e ylberë, por të kemi edhe qëndrueshmërinë e një guri që nuk lëviz, që na mban të sigurt në çdo rrethanë.

Kur mendoj për përgjigjen e Zotit ndaj Moisiut, dëgjoj sikur Ai thotë: “Unë jam spiranca jote. Unë jam garancia jote. Jam i vetmi që duhet të mbash vështrimin tek Unë. Nëse humb përqendrimin, mund të rrëzohesh; por nëse qëndron i përqendruar, atëherë fitorja është e sigurt.”
Për të qenë fitimtarë, duhet të mbajmë sytë te spiranca e fortë, te shpresa e qëndrueshme dhe te burimi i forcës që na mundëson të ndryshojmë kontinente, të fillojmë nga e para dhe të ecim përmes terreneve të paparashikueshme të jetës. “Unë jam Zoti, nuk ndryshoj” (Malakia 3:6).

Herën tjetër që dikush më pyet nëse shqetësohem për diçka, do të mund të përgjigjem:
“Pse të shqetësohem? UNË JAM nuk ndryshon.”

Mund të jem mirënjohëse kur dielli ndriçon,
Mund të jem mirënjohëse kur fryjnë stuhitë,
Kur vijnë sprovat apo kur shfaqen trishtimet,
Jam mirënjohëse, sepse e di: Unë e kam Atë, dhe Ai më ka mua.