Në fund të çdo viti, mendoj për zakonet e këqija që do të doja t’i lija pas dhe për ato të mirat që do të doja t’i zhvilloja. Para meje është si një “libër bosh” me 365 faqe, dhe dua të shkruaj historinë më të bukur të mundshme. Por, e gjej veten sërish në të njëjtin vend – po çfarë ndodh me ato zakone të vjetra që përpiqesha t’i hiqja edhe vitin e kaluar, pa shumë sukses?

Së fundi, gjeta një pikëpamje të re në një libër që më ndryshoi mënyrën e të menduarit për ndryshimin e qëndrueshëm në disa prej atyre zonave të vështira. Autori flet për tre shtresa në procesin e ndryshimit të një zakoni: rezultati—ajo që dëshiron të arrish; procesi—plani për ta realizuar; dhe identiteti—thelbi i asaj që beson për veten. Në vend që të fillojmë me atë që dëshirojmë (rezultatin), ai sugjeron që mund të fillojmë nga identiteti ynë, nga ajo që jemi ose duam të bëhemi. Ai e shpjegon këtë me një shembull të thjeshtë: dikush refuzon një cigare duke thënë, “Jo, faleminderit, po përpiqem të lë duhanin,” krahasuar me “Jo, faleminderit, unë nuk jam duhanpirës.” Frazën e dytë e bën shumë më të fuqishme—ajo përforcon identitetin e ri të personit.

Si të krishterë, identiteti ynë ka shumë aspekte: jemi tempulli i Tij (1 Korintasve 3:16), qytetarë të mbretërisë së Tij (Kolosianëve 1:13), nusja e Tij (Romakëve 7:4 KJV), bij të dritës dhe të ditës (1 Thesalonikasve 5:5), dhe shumë të tjera. Me hirin e Tij mund të “veshim Krishtin” (Romakëve 13:14) dhe të ecim në “jetë të re” (Romakëve 6:4).

Për shembull, supozojmë që këtë vit dua të jem më i sjellshëm me kolegët e mi. Prej kohësh kam vendosur të jem dëgjues më i mirë, më pak gjykues dhe të mos reagoj ashpër—por, sa e vështirë është! Tani më kujtohet se unë jam ambasador i Krishtit (2 Korintasve 5:20) dhe e përfaqësoj Atë te çdo person me të cilin punoj. Ambasadorët ndjekin akademi diplomatike për të mësuar si të përfaqësojnë vendin e tyre; unë mund t’i drejtohem Biblës për të kuptuar si ta përfaqësoj më mirë mbretërinë e Zotit. Ndërsa e përfaqësoj Atë, do të filloj natyrshëm t’i shoh kolegët e mi me sytë e Zotit, do t’i respektoj dhe do të dua t’i dëgjoj pa gjykim. Do të bëhem më i butë në përgjigjet e mia. Me kohën do të krijohen zakone të reja dhe, ndërsa afrohem më shumë me njerëzit me të cilët punoj, do të rritem edhe në njohjen e Zotit. Kjo është një situatë “fitore për të dyja palët” dhe një sfidë e mrekullueshme për vitin e ri!