Transformimi

Romakët 12:2 thotë: “Mos u përshtatni me mënyrën e të jetuarit të kësaj bote, por transformohuni përmes ripërtëritjes së mendjes suaj. Atëherë do të jeni në gjendje të dalloni cili është vullneti i Zotit, vullneti i Tij i mirë, i pëlqyer dhe i përsosur.”

Ne ose po jetojmë sipas modelit të botës, ose po transformohemi në atë që Zoti ka planifikuar për ne. Çështja është se diçka po na formëson. Gjithçka fillon me mendimet tona dhe më pas shfaqet në veprimet tona.

Kohët e fundit pashë një video të një gruaje që ngjitej në shkëmb. Ajo po e ngjiste murin e brendshëm të alpinizmit me lehtësi, duke thyer rekorde, dhe mendova sa e mrekullueshme ishte. Sa do të doja të isha në gjendje ta bëja edhe unë këtë, mendova me vete.

Nëse do të doja të bëhesha alpiniste, do të më duhej të ndryshoja disa gjëra në jetën time. Ka një palestër ku mund të stërvitesh, kështu që do të më duhej të merrja anëtarësim. Do të më duheshin edhe këpucët e duhura. Pastaj do të më duhej të shkoja realisht në palestër dhe me shumë gjasë do të turpërohesha keq në murin më fillestar. Me shumë mundësi, përpjekjet e para do të më sillnin ndonjë mavijosje, ndjesi poshtërimi dhe muskuj të dhimbshëm. Do t’i përqendroja stërvitjet e mia te muskujt dhe aftësitë që kërkon ky pasion i ri. Dhe e gjithë kjo do të bëhej duke hequr dorë nga aktivitete të tjera.

Do të ndërtoja gjithashtu miqësi me alpinistë të tjerë. Entuziazmi im për ngjitjen në shkëmb do të shfaqej patjetër në biseda dhe ndoshta do t’i bindja disa nga miqtë e mi të ngjiteshin bashkë me mua.

Nëse do t’i bëja të gjitha këto, brenda një viti a më shumë, nga një grua që mezi bënte një tërheqje në shufër, do të dilte dikush që ndoshta do të ishte në gjendje të ngjiste murin e nivelit të mesëm në palestër. Një ditë, identiteti im do të ishte “alpiniste”, edhe pse ende do të punoja në një zyrë.

Kur e shtroj kështu për veten time, bëhet shumë e qartë edhe sa shumë duhet ta riorientojë dikush jetën e tij nëse dëshiron vërtet të transformohet në një ndjekës të Jezusit. Kjo nuk është diçka pasive; nuk është diçka që thjesht ndodh vetvetiu.

Kohët e fundit i kam bërë vetes disa pyetje që ndoshta mund të jenë të dobishme edhe për ty. Pyetje si: A e pasqyron mënyra se si e kaloj kohën çdo ditë pasionin tim për të ndjekur Jezusin? Dhe çfarë po më formëson mua tani? Po, janë pyetje të vështira, por ia vlejnë përpjekjen, nëse dëshiron me të vërtetë transformimin.