Bibla na mëson që t’i afrohemi Zotit me lavdërim dhe mirënjohje (Psalmi 100:2–4). Fjalët hebraike dhe greke që janë përkthyer si “lavdërim” nënkuptojnë t’i japim Zotit lavdinë që i takon për cilësitë, veprat dhe karakteristikat e Tij—të bekojmë, të adhurojmë, të falënderojmë, të shprehim mirënjohje dhe vlerësim. Mund të shprehim rregullisht admirimin tonë, mirënjohjen, mahnitjen, dashurinë dhe respektin kur i afrohemi Atij me përulësi, duke kuptuar sa i madh dhe i dashur është Zoti ynë.

Mund të reflektojmë mbi atë që Zoti na ka zbuluar për Veten dhe natyrën e Tij përmes Fjalës së Tij—thatë është Atë, Bir dhe Shpirt i Shenjtë—Zot në Tre Persona. Ai na ka treguar si është, çfarë ka bërë, si mund të pajtohemi me Të, si ta kemi Shpirtin e Tij që banon tek ne. Nëpërmjet Fjalës së Tij na ka treguar se si ta njohim dhe ta duam Atë, si t’i besojmë, çfarë e kënaq Atë. Ai na ka shprehur dashurinë, besnikërinë dhe kujdesin e Tij për ne. Prandaj mund ta njohim, ta duam, të mbështetemi tek Ai, dhe të besojmë me siguri, t’i besojmë dhe t’i bindemi Fjalës së Tij.

Në jetën tonë të brendshme, në shpirtin tonë, mund ta adhurojmë Zotin duke mos harruar kurrë se Ai është Krijuesi i universit, që na njeh deri në detaje, dhe që përkundër madhështisë së Tij, na do secilin në mënyrë personale. Në Librin e Zbulesës, Jezusi na fton të kemi një marrëdhënie personale me Të kur thotë: “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas. Kushdo që dëgjon zërin tim dhe ma hap derën, do të hyj tek ai dhe do të ha me të dhe ai me mua.” (Zbulesa 3:20 NLT)

Në përgjigje të dashurisë së Zotit për ne, mund ta duam dhe ta lavdërojmë Atë nga zemra, me gjithë shpirt, mendje dhe forca (Marku 12:30).

Bibla na mëson të “i afrohemi Zotit dhe Ai do të na afrohet” (Jakobi 4:8). Çdo ditë mund të synojmë të qëndrojmë në praninë e Tij, të jetojmë me vetëdije për Zotin, për të gjithë atë që Ai është dhe që ka bërë. Mund t’i kujtojmë vetes cilësitë e Tij, fuqinë dhe dashurinë e Tij. Mund të përqafojmë bukurinë dhe madhështinë e krijimit të Tij, të vlerësojmë mirësinë e Tij ndaj çdo njeriu dhe të mahnitemi nga dashuria që Ai ka për secilin. Mund të jetojmë në ndjenjën e mirënjohjes për hirin dhe mëshirën që na ka dhënë përmes shpëtimit. Gëzohemi që jemi bërë pjesë e familjes së Tij falë vuajtjes dhe vdekjes së Jezusit në kryq. Dhe ndjejmë përulësi të thellë kur kuptojmë se Shpirti i Shenjtë banon brenda nesh (1 Korintasve 3:16).

E kuptojmë se Ai është personal dhe na ka krijuar edhe neve si individë që t’i përgjigjemi Atij në marrëdhënie personale. Mund të përpiqemi gjithmonë të forcojmë këtë lidhje, të kërkojmë praninë e Tij, ta duam, ta falënderojmë, të lutemi dhe ta dëgjojmë përmes leximit të Biblës dhe zërit të Tij të qetë që na flet. Mund të mëtojmë fjalët e psalmistit: “Një gjë i kam kërkuar Zotit, atë do ta kërkoj: të banoj në shtëpinë e Zotit gjithë jetën time, të shikoj bukurinë e Zotit dhe të meditioj në tempullin e Tij.” (Psalmi 27:4)

Në jetën tonë të jashtme, mund ta adhurojmë dhe lavdërojmë Zotin me veprat tona. E nderojmë kur ndjekim dhe zbatojmë udhëzimet e Fjalës së Tij, kur veprojmë sipas parimeve biblike në përditshmëri (Gjoni 14:15). Si qenie personale në marrëdhënie me Zotin, mund ta ndjekim duke kërkuar drejtimin e Tij në lutje, duke marrë vendime të mençura, dhe duke bërë atë që Ai na tregon. Ne jemi të ndryshëm në natyrë, dhe Zoti ka drejtim të veçantë për secilin prej nesh (Fjalët e Urta 3:5–6 NKJV). Tregojmë nderim kur i kërkojmë udhëzimin dhe e ndjekim atë me besim.

E adhurojmë Zotin kur jetojmë në mënyrë që pasqyron dashurinë e Tij dhe parimet e Fjalës së Tij. Bibla na nxit të lejojmë dritën tonë të shkëlqejë përpara të tjerëve, që ata të shohin veprat tona dhe të përjetojnë dashurinë e Zotit—dhe t’i japin Atij lavdinë (Mateu 5:16). Ndërveprimet tona të përditshme sipas parimeve të Fjalës së Tij, kur shihen nga të tjerët, mund të reflektojnë dritën e dashurisë dhe së vërtetës së Zotit dhe të tërheqin të tjerët tek Ai.

Zotin e lavdërojmë para të tjerëve edhe kur ndajmë lajmin e mirë të ungjillit, kur tregojmë dëshminë tonë personale si kemi ardhur te besimi në Krishtin. Kur ndajmë literaturë të krishterë, japim mësim, apo i tregojmë njerëzve në çfarëdo mënyre për Zotin dhe dashurinë e Tij për ta, ne po përmbushim Urdhërin e Madh që Jezusi u la ndjekësve të Tij (Mateu 28:19–20). E adhurojmë kur ndihmojmë njerëzit në nevojë, të vejat, jetimët, të varfrit—kur japim nga vetja në çdo mënyrë që pasqyron kujdesin e Tij për të tjerët (Jakobi 1:27).

Kur lutemi dhe i kërkojmë ndihmë, për vete apo për të tjerët, kur kërkojmë udhëzim, i japim lavdi dhe nder. Pohojmë besimin në kujdesin e Tij për ne, në të vërtetën e Fjalës së Tij dhe në besueshmërinë e premtimeve të Tij. Pranojmë nevojat tona me lutje, duke besuar se Ai dëgjon dhe përgjigjet (1 Gjonit 5:14–15). Kur rrëfejmë mëkatet tona, i nderojmë, duke pranuar gabimet dhe nevojën për faljen e Tij.

Lavdërimi i Zotit shfaqet kur i duam të afërmit tanë si veten; kur veprojmë ndaj të tjerëve siç do donim të na bënin neve (Luka 6:31); kur e tregojmë dashurinë me vepra dhe me të vërtetë (1 Gjonit 3:18); dhe kur duam, bindemi dhe nderojmë Zotin dhe bëjmë atë që thotë Ai, pasi kjo është detyra kryesore e njeriut (Predikuesi 12:13). Teologu J. I. Packer e ka përmbledhur kështu: “Të gjitha veprimtaritë e jetës duhet të synojnë t’i japin Zotit respekt, nder dhe kënaqësi—kjo është praktika e lavdërimit në nivel të jetës së përditshme.”

Kur jetojmë me vetëdijen që Zoti na ka krijuar sipas imazhit të Tij, kjo na motivon të ndjekim shembullin që na la Jezusi si dhe të jetojmë në mënyrë që i jep Atij lavdi. Por një jetë që i jep lavdi Zotit nuk është rrugë njëkahëse vetëm në drejtim të Tij—ka bekime që i marrim edhe ne, si në këtë jetë, ashtu edhe në jetën pas vdekjes. Siç lexojmë në Psalm: “Sigurisht që mirësia dhe mëshira do të më shoqërojnë ditët e jetës sime, dhe unë do të banoj në shtëpinë e Zotit përgjithmonë” (Psalmi 23:6).

Si të krishterë që kuptojmë se Zoti dëshiron ta jetojmë jetën në mënyrë të bekuar prej Tij dhe për t’i bekuar të tjerët, kemi mundësinë të përmbushim qëllimin që na ka dhënë Krijuesi ynë: të jetojmë në praninë e Tij, të përjetojmë gëzim dhe lumturi të përjetshme, gjithmonë duke i dhënë Atij lavdinë që meriton.