Këto javët e fundit, e ndiej sikur Zoti vazhdimisht po më thotë “jo.” Duket sikur lutjet e mia nuk po mjaftojnë. Nuk po shoh përgjigje, ose kur i shoh, ato janë ndryshe nga çfarë kisha pritur. Ka qenë një provë e vërtetë për besimin tim.
Jam lutur vazhdimisht, por përgjigjet e Zotit më duken të paqarta. Ndihem sikur jam ulur në një orë algjebre, duke dëgjuar mësuesin, por thjesht nuk po e kuptoj. Të tjerët duket sikur po e marrin me mend saktë, po kuptojnë çdo gjë, ndërsa unë jam i hutuar dhe i zhgënjyer. Më kap ndjesia e dështimit.
Sikur të isha një fëmijë që kishte kaluar me lehtësi çdo lëndë matematike, derisa u ndesh me këtë “pengesë” që nuk e kupton dot. Ajo ndjenjë të copëton besimin në vetvete. Sikur të isha ai nxënës që hedh duart lart dhe shpërthen: “E urrej matematikën!”
Por në këtë rast, nuk është matematika apo algjebra ajo që më ngjall këtë ndjenjë. Po të përkthejmë në jetën reale, nuk është lutja ajo që urrej. Lutja ka qenë streha ime, fryma ime e përditshme. Është pjesë e imja, dhe mund ta imagjinoj se edhe fryma ime e fundit do të jetë një lutje.
Ajo që më frustron është mungesa e kuptimit — pse duhet të pres, ndërkohë që duket sikur të tjerët po ecin përpara me planet e tyre. Ndoshta është si të qëndrosh në një semafor të kuq, duke pritur që makinat të kalojnë e rruga të bëhet e sigurt për të vazhduar. E megjithatë, në shumë raste të jetës sime, kur kam kthyer kokën pas, jam ndier falënderuese që Zoti nuk m’i është përgjigjur lutjeve menjëherë. Vetëm më vonë kam kuptuar planin e Tij më qartë dhe kam parë drejtimin ku duhej të shkoja.
Në fund të fundit, gjithçka kthehet tek mirënjohja dhe besimi — mirënjohja që Zoti gjithmonë më ka treguar rrugën, dhe besimi se Ai do ta bëjë këtë përsëri, në kohën e Tij të përsosur. Ndërkohë, më mbetet të pres. Dhe ta falënderoj për të gjitha bekimet e shumta që ka derdhur në jetën time, duke besuar plotësisht se çdo gjë është në dorën e Tij të përsosur.
