Jako zagorzały ogrodnik wiem, jak ogromne znaczenie dla roślin mają korzenie. Kiedy odcinam sadzonkę i od razu wsadzam ją do ziemi, rzadko się przyjmuje, najczęściej szybko więdnie. Ale jeśli najpierw włożę ją do wody, już po kilku dniach na łodydze pojawiają się korzenie. Gdy potem sadzę ją w ziemi, jest już umocniona i zaczyna rosnąć. To właśnie korzenie stanowią różnicę między życiem a śmiercią.
Biblia często mówi o korzeniach, posługując się różnymi obrazami. Gdy przyjmujemy Jezusa jako naszego Zbawiciela, jesteśmy wezwani, by „zapuścić w Nim korzenie i na Nim dalej się budować, umacniając się w wierze” (List do Kolosan 2:6-7). Trwać zakorzenionym w Jezusie oznacza trwać w Jego Słowie, ponieważ Jezus jest Słowem (Ewangelia Jana 1:1). Człowiek, który ma upodobanie w Słowie Bożym, jest jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, jego korzenie sięgają żyznej gleby, a ono wydaje owoc we właściwym czasie (Psalm 1:2-3). Wydawanie dobrego owocu to zarówno kształtowanie w sobie Bożego charakteru (List do Galatów 5:22-23), jak i prowadzenie innych do Jezusa (Księga Przysłów 11:30).
W przypowieści o siewcy Jezus mówi o ziarnach, które padły na grunt skalisty. Szybko wzeszły, bo ziemia była płytka. Lecz gdy wzeszło słońce, zostały spalone i uschły, ponieważ nie miały korzeni. Płytka gleba symbolizuje serca tych, którzy nie pozwalają, by Słowo Boże zapuściło w nich korzenie, dlatego w czasie próby odpadają. Dobra ziemia natomiast oznacza serca wierzących, którzy przyjmują Słowo i pozwalają mu wzrastać w swoim życiu. Tacy przynoszą obfity owoc ku chwale Boga (Ewangelia Mateusza 13:3-8, 18-23).
Najpewniejszym sposobem, by całkowicie usunąć roślinę z ziemi, jest wyrwać ją z korzeniami. W przypowieści o chwaście Jezus opowiada o rolniku, który zasiał na swoim polu dobre ziarno. Lecz przyszedł nieprzyjaciel i posiał chwast między pszenicą. Gdy rośliny zaczęły rosnąć, chwast również się pojawił. W czasie wzrostu pszenica i chwast są do siebie bardzo podobne. Dlatego rolnik postanowił pozwolić im rosnąć razem aż do żniwa, kiedy łatwo będzie je rozdzielić.
Jezus wyjaśnia tę przypowieść, mówiąc, że to On zasiał swoje dzieci na polu świata. Diabeł również zasiał wśród nich swoje dzieci. W czasie żniwa, przy powtórnym przyjściu Jezusa na końcu czasów, wyda On polecenie swoim aniołom, aby wyrwali z tego świata wszystkich czyniących zło. Wtedy dzieci Boże zajaśnieją jak słońce w królestwie swego Ojca (Ewangelia Mateusza 13:24-30, 37-43).
Oby każdy z nas przynosił owoc w tej części pola świata, w której Bóg nas zasadził.