Rreth 20 vjet më parë, blemë një copë tokë dhe ndërtuam një shtëpi të rehatshme. Më pas shtuam një fushë volejbolli dhe, më vonë, një pishinë të vogël. Këto i dhanë familjes sonë çaste të bukura dhe na afruan më shumë me njëri-tjetrin.

Shtëpia e madhe na dha mundësinë të organizonim takime familjare, dhe u ri-afrova me tre motrat e mia, të cilat vinin shpesh në këto takime. Për herë të parë në jetën time, arrita të mbillja një kopsht me lule dhe një tjetër të vogël me perime, gjë që më gëzonte jashtë mase.

Me kalimin e kohës, fëmijët filluan të bëhen të pavarur dhe u larguan nga shtëpia. Kjo më la një boshllëk dhe ndjesinë e vetmisë. Nuk arrija më të shkoja të flisja me njerëz për Jezusin, si dikur, sepse tani jetojmë larg qytetit dhe mosha ime nuk më lejon të ec aq sa ecja më parë.

Në atë kohë, Zoti më tregoi se mund të më përdorte ende, nëse isha e gatshme të shkruaja dhe të ndaja përvojat e jetës sime. Bleva kompjuterin tim të parë dhe nisa të shkruaja, fillimisht me hezitim. Por me kalimin e kohës, kënaqësia për të shkruar u shtua gjithnjë e më shumë. Miqtë më tregonin sa të inkurajuar ndiheshin kur lexonin shkrimet e mia, dhe kjo më mbushte shpirtin me gëzim. Madje gjeta guximin të shkruaja edhe një libër të shkurtër të titulluar Mos Harro Kush Je, ku tregoj historinë time të jetës, udhëtimet nëpër botë gjatë viteve të rinisë si hippi, dhe mënyrën si Jezusi më kërkoi dhe më shpëtoi.

Gjithashtu iu bashkova kishës së lagjes dhe për katër vite vullnetarizova si mësuese e anglishtes për të rritur dhe fëmijë. Prej disa vitesh jam pjesë e një grupi terapie për prindër dhe familjarë të njerëzve me varësi apo vështirësi të sjelljes, ku shërbej si vullnetare. Këto angazhime të reja më kanë sjellë gëzim, miq të rinj, përvoja të vlefshme dhe mundësi të shumta për të mësuar.

Dy djem të mi ende jetojnë me mua, ndaj kujdesem për shtëpinë, gatuaj dhe qep. Në mbrëmje dal për shëtitje mes palmave, bisedoj me Krijuesin tonë dhe shijoj ngjyrat magjepsëse të perëndimit të diellit.

Kam përjetuar shumë ndryshime, por gëzimi i jetës më është ripërtërirë çdo ditë. Besoj se kjo ndodh sepse gjithmonë kam pasur Jezusin pranë, Ai që nuk ndryshon kurrë. Në të vërtetë, Ai është Ai që i jep kuptim jetës sonë!