Ne gëzohemi edhe në vuajtje, sepse dimë që vuajtja sjell qëndrueshmëri, qëndrueshmëria formon karakterin, karakteri lind shpresën, dhe shpresa nuk na zhgënjen, sepse dashuria e Zotit është derdhur në zemrat tona përmes Frymës së Shenjtë që na është dhënë. — Romakëve 5:3–5
Po të mundja të ulesha përballë vetes sime pesëmbëdhjetë vjet më të re dhe të tregoja se çfarë do të sillnin vitet në vijim, do të thoja diçka kështu:
Do të humbasësh një fëmijë, do të përballesh me një krizë shëndetësore me bashkëshortin tënd, do të jesh pa para dhe do të luftosh shumë financiarisht, do të largohesh nga një kishë dhe një komunitet të tërë, do të shohësh fëmijët e tu duke kaluar periudha të vështira gjatë adoleshencës, do të përballesh me sfida serioze në martesë, do të shpërngulesh pesë herë, do të ndryshosh vende pune vazhdimisht — dhe disa pjesë të këtij udhëtimi do të jenë jashtëzakonisht të ashpra dhe të vetmuara. Besimi yt do të tronditet. Do të kesh momente zemërimi të fortë.
Por çdo vit do ta mbyllësh më e lumtur, më e qetë dhe me një besim më të fortë se vitin paraardhës. Madje, do të arrish në një pikë ku vështirësitë nuk do të të tronditin më si më parë, sepse besimi yt do të ketë marrë rrënjë më të thella. Do ta dish nga përvoja se nëse qëndron me durim, shpresa jote nuk do të ketë qenë e kotë. Dhe kjo ndjenjë do të jetë jashtëzakonisht fuqizuese!
Ndoshta, nëse unë e re do ta kisha ditur këtë, nuk do të isha aq e frikësuar gjatë gjithë atyre kthesave të papritura. Ndoshta fillimet e reja nuk do të dukeshin aq të frikshme.
Reagimi im ndaj gjërave të vështira nuk është më si dikur. Tani kam më pak frikë, jam më pak e fiksuar pas mënyrës se si “duhet” të shkojnë punët, dhe kam më shumë besim në aftësinë e Zotit për të endur planin e Tij në realitet — pavarësisht sa të ngatërruara më duken fijet mua.
Vitin e kaluar, familja jonë u përball me dy situata që sollën ndryshime të mëdha në jetë. Mendonim se gjërat po shkonin në një drejtim, por papritur, pa asnjë paralajmërim dhe pa qenë në dorën tonë, gjithçka ndryshoi në mënyrë të menjëhershme. Sinqerisht, të dyja herët ishin shumë zhgënjyese dhe për një çast tronditën besimin dhe sigurinë tonë në dashurinë e Zotit. Por, kur hodhëm sytë pas në vitet që kishin kaluar, secili prej nesh mundi të thoshte me bindje: “Zoti ka qenë gjithmonë besnik. Mund t’i besojmë Atij! Nuk do të zhgënjehemi!”
Ne ende jemi duke jetuar këto histori, por më gëzon fakti që tani besimi dhe paqja na vijnë shumë më shpejt. E di se të gjitha përvojat e vështira që kemi kaluar na kanë sjellë deri këtu, dhe për këtë jam me të vërtetë mirënjohëse!