„Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, otrzymać chwałę, cześć i moc, ponieważ Ty stworzyłeś wszystko, a dzięki Twojej woli wszystko istnieje i zostało stworzone” (Objawienie św. Jana 4:11).

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani do życia pełnego uwielbienia i oddawania Bogu chwały. Biblia wielokrotnie przypomina nam, jak ważne miejsce zajmują uwielbienie i oddawanie czci Bogu w naszej relacji z Panem. Czytamy w niej, abyśmy wchodzili do Bożych „bram z dziękczynieniem, a do Jego przedsionków z pieśnią pochwalną”, abyśmy „dziękowali Mu i błogosławili Jego imię” za Jego dobroć, niezawodną miłość i wierność, które trwają przez wszystkie pokolenia (Psalm 100:4–5).

Uwielbienie jest nieodłączną częścią wypełniania pierwszego i najważniejszego przykazania, które mówi, by kochać Pana całym sercem, całą duszą, całym umysłem i ze wszystkich sił (Ewangelia Mateusza 22:36–38; Ewangelia Marka 12:29–30). Chodzi tu o miłość głęboką, pełną i bezgraniczną, taką, w którą angażujesz całego siebie. To nasza płynąca z głębi serca odpowiedź na zaproszenie do nawiązania osobistej relacji z Bogiem. Ojcu tak bardzo zależy na bliskiej więzi z nami, że posłał swojego jedynego Syna, Jezusa, aby zniwelował przepaść oddzielającą Go od ludzkości (Ewangelia Jana 3:16). Tak wielka jest Jego miłość do nas! I właśnie taką miłością jesteśmy powołani kochać Go w naszej relacji z Nim (1 List Jana 4:19).

Nasza miłość do Boga sprawia, że pragniemy być coraz bliżej Niego (List Jakuba 4:8), budować z Nim głęboką więź i coraz bardziej upodabniać się do Niego (2 List do Koryntian 3:18). Dlatego postanawiamy regularnie poświęcać czas na przebywanie z Nim, modlitwę i czytanie Jego Słowa. Wyrażamy naszą miłość i wdzięczność poprzez uwielbienie i oddawanie Mu chwały, a także przez życie, które przynosi Mu cześć, wywyższa Go i rozsławia Jego imię (Psalm 34:3).

Podczas rozmowy z Samarytanką przy studni Jezus powiedział: „Nadchodzi jednak godzina, a nawet już jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i prawdzie, bo i Ojciec takich właśnie czcicieli szuka. Bóg jest duchem, więc ci, którzy Go czczą, powinni oddawać Mu cześć w duchu i prawdzie” (Ewangelia Jana 4:23–24). Z tych słów dowiadujemy się, że Bóg, który jest duchem, szuka ludzi pragnących uwielbiać Go w duchu i prawdzie. My, którzy kochamy Boga i chcemy Mu się podobać, również pragniemy oddawać Mu cześć całym sercem, całą duszą, całym umysłem i ze wszystkich sił, ponieważ właśnie tego On pragnie.

Tylko Bóg jest godzien naszego uwielbienia. Uwielbiać Go oznacza darzyć Go głęboką czcią i uznawać Jego prawdziwą wartość. To dostrzegać, wyrażać i otaczać szacunkiem Jego niezrównaną wielkość i doskonałość. „Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu, oddajcie Panu pokłon w świętej szacie!” (Psalm 29:1–2).

Podstawą Bożej godności i wielkości jest Jego natura i charakter, to, kim On jest. To On stworzył wszystko, co widzialne i niewidzialne (List do Kolosan 1:16). Jest wszechmocny, wszechwiedzący, niezmienny, nieskończony i wieczny. Jest obecny wszędzie. Jest mądrością, prawdą, wiernością, dobrocią, miłością, miłosierdziem, łaską, cierpliwością, świętością, sprawiedliwością i wszystkim, co doskonałe. My, stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, posiadamy jedynie niewielką miarę niektórych z tych cech. Bóg natomiast jest ich pełnią. Nieskończenie nas przewyższa i dlatego jest godzien uwielbienia. „Z Niego, przez Niego i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki!” (List do Rzymian 11:36).

Bóg jest nie tylko naszym Stwórcą, ale także Odkupicielem. Otworzył nam, grzesznym ludziom, drogę pojednania z Nim. Uczynił to przez ofiarną śmierć Jezusa na krzyżu, dzięki której zbawienie stało się dostępne dla wszystkich, którzy wierzą w Niego i przyjmują Go jako swojego Odkupiciela. Wybawia nas od grzechu i śmierci (List do Rzymian 5:10–11). Dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa mamy teraz przywilej i zaszczyt bezpośredniego przychodzenia przed oblicze Boga w modlitwie, uwielbieniu i oddawaniu Mu czci.

Im lepiej poznajemy Boga i rozumiemy Jego miłość, moc oraz wszystko, co dla nas uczynił i nieustannie czyni, tym wyraźniej dostrzegamy, że naszą właściwą odpowiedzią na Jego dobroć powinny być uwielbienie i wdzięczność.

Jak wyrażać uwielbienie

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani do uwielbiania Boga zarówno w osobistej modlitwie, jak i we wspólnocie. Bóg oczekuje, że będziemy czasem oddawać Mu cześć razem z innymi wierzącymi (List do Hebrajczyków 10:24–25), „śpiewając psalmy, hymny i pieśni duchowe, z wdzięcznością w sercach wobec Boga” (List do Kolosan 3:16). Kiedy gromadzimy się, aby wspólnie wielbić Pana i modlić się, Jezus obiecał: „Gdzie są dwaj albo trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośród nich” (Ewangelia Mateusza 18:20).

Jednak wspólne uwielbienie nie wystarczy. Jesteśmy również powołani do osobistego, indywidualnego oddawania Bogu czci. W Ewangeliach czytamy, że Jezus często wstawał wcześnie rano i udawał się na ustronne miejsce, aby spędzać czas sam na sam ze swoim Ojcem (Ewangelia Marka 1:35; Ewangelia Łukasza 6:12). Bliska relacja z Bogiem wymaga, abyśmy przebywali z Nim na modlitwie i w uwielbieniu, odpowiadali na Jego miłość miłością, czcią i szacunkiem, chwalili Go i dziękowali Mu, a także znajdowali w Nim swoją radość (Psalm 37:4).

Uwielbienie to coś więcej niż ustalona rutyna modlitwy, śpiewania i oddawania Bogu chwały. To duchowe wchodzenie w Bożą obecność. Uwielbienie stanowi fundament naszej relacji z Bogiem, a postawa wdzięczności powinna przenikać nasze nastawienie, sposób patrzenia na świat i nasze myśli (List do Filipian 4:8). Księga Psalmów jest pełna słów uwielbienia, które możemy powtarzać podczas naszych osobistych spotkań z Panem.

Wdzięczność również jest nieodłączną częścią uwielbienia. Wyrażamy ją, dziękując Bogu za Jego dobroć i niezliczone błogosławieństwa. Co więcej, jesteśmy zachęcani, aby zawsze dziękować Bogu za wszystko i w każdej sytuacji (List do Efezjan 5:20; 1 List do Tesaloniczan 5:18). Nasze życie powinno być „pełne wdzięczności” (List do Kolosan 2:7). Jest tak wiele powodów do wdzięczności! Kiedy świadomie je dostrzegamy i dziękujemy Panu za wszystkie otrzymane dobrodziejstwa, wdzięczność stopniowo staje się częścią naszej natury.

Uwielbienie powinno być obecne w naszej rozmowie z Bogiem przez cały dzień. Kiedy przyglądamy się Jego stworzeniu, możemy oddawać Panu cześć, chwalić Go i dziękować Mu za Jego niezawodną miłość i wspaniałe dzieła (Psalm 107:8). Kiedy rozważamy Jego Słowo, przypominamy sobie o błogosławieństwach, którymi nas obdarzył, o miłosierdziu, jakie nam okazał, i o łasce, której tak hojnie nam udziela, również wtedy możemy Go uwielbiać (Psalm 8:3–5).

Kiedy wysławiamy Jego moc, obecność i wszechwiedzę, przypominamy sobie, że On zawsze jest przy nas, wie o nas wszystko, stworzył nas i zna najgłębsze myśli oraz zamiary naszych serc. Świadomość tych prawd może umocnić nasze postanowienie, by jak najlepiej żyć zgodnie z Jego Słowem, traktować innych z miłością i postępować wobec nich tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani (Ewangelia Łukasza 6:31).

Jednym z ważnych sposobów oddawania czci Panu jest służenie Jemu i innym ludziom. Apostoł Paweł nazwał takie ofiary „świętymi i miłymi Bogu” oraz „prawdziwym i właściwym uwielbieniem” (List do Rzymian 12:1). W innym miejscu napisał: „Ta służba […] obfituje w liczne dziękczynienia składane Bogu” (2 List do Koryntian 9:12). Jezus zachęcał nas, abyśmy pozwolili świecić naszemu światłu przed ludźmi, tak by widzieli nasze dobre uczynki i oddawali chwałę Ojcu, który jest w niebie (Ewangelia Mateusza 5:16).

Uwielbienie nie jest jedynie czynnością, którą wykonujemy od czasu do czasu. To styl życia oparty na miłości do Boga, służeniu Mu i oddawaniu Mu chwały, a także na dzieleniu się Jego miłością i prawdą z innymi. Kiedy przychodzimy przed Jego oblicze z wdzięcznością i uwielbieniem, wyrażamy naszą głęboką miłość do Niego, darzymy Go czcią i szacunkiem, a naszym życiem przynosimy Mu chwałę, oddajemy Mu cześć w taki sposób, jakiego pragnie: w duchu i prawdzie.

Im częściej mówimy o tym, kim jest Bóg i czego dokonał, tym bardziej Jego obecność staje się rzeczywistością w naszym codziennym życiu. Coraz lepiej rozumiemy też, jak niezmierzona jest szerokość, długość, wysokość i głębokość Jego niezawodnej miłości do nas (List do Efezjan 3:18–19).