Unë ndalova së drejtuari makinën pas tërmetit shkatërrimtar prej 8.8 ballësh dhe cunamit që pasoi, të cilët goditën pjesën jug-qendrore të Kilit në vitin 2010. Për një vit të tërë, eca përgjatë bregdetit kilian—zona ku shumë rrugë ishin bërë të pakalueshme për automjete të zakonshme—duke shkuar nga një qytet në tjetrin me një program për të nxitur qëndrueshmërinë dhe rimëkëmbjen shpirtërore.

Mbaja në shpinë një çantë të mbushur me materiale që synonin t’i jepnin njerëzve ngushëllim dhe forcë. Në çdo zonë organizoja punëtori për fëmijë dhe të rritur që kishin përjetuar trauma. Një mikja ime, psikologe fëmijësh, merrej me pjesën më të thelluar të ndërhyrjeve. Udhëtoja nga një fshat në tjetrin (shpesh në këmbë) për të intervistuar dhe inkurajuar personelin e spitaleve, mësuesit, drejtorët e shkollave, policët, klerin, drejtuesit e institucioneve, banorët e kampeve të përkohshme, zyrtarët lokalë dhe autoritetet provinciale.

Kështu filluan katërmbëdhjetë vitet e mia të ecjes, udhëtimeve me autobus apo me çdo mjet transporti që mund të gjendej. Ishte një mënyrë e ngadaltë dhe e lodhshme për të udhëtuar, por më dha mundësinë të njihja shumë njerëz, të shijoja krijimin e Zotit dhe të ftohesha në shumë shtëpi për një vakt apo për të kaluar natën.

Sot, koha ka ndryshuar. Tani që jetoj në SHBA, më dhuruan një makinë në mënyrë që të mund të jem më efektive në punën vullnetare me fëmijët e shpëtuar dhe të braktisur në veri të Meksikës. Jeta ime është bërë më e shpejtë dhe më e ngarkuar.

Një ditë, mbeta e habitur kur pashë makinën pas meje të ndalej për të lejuar një tjetër makinë të hynte në krahun e kthesës nga një parking. M’u ndez një mendim: “Ai shofer ka vetëdije me dhembshuri.” Unë as nuk e kisha vënë re që dikush po priste të dilte nga parkingu. Ishte një moment ku kuptova se isha përqendruar vetëm te vetja, ndërsa shoferi pas meje po mendonte si të ndihmonte dikë tjetër.

Më pas reflektova për mënyrën se si “po drejtoja” jetën time. M’u kujtua pasazhi në Galatasve 5:22–23:

“Fryma e Shenjtë prodhon në jetën tonë fryte të tilla si dashuria, gëzimi, paqja, durimi, mirësia, mirësjellja, besnikëria, butësia dhe vetëpërmbajtja. Kundër këtyre gjërave nuk ka ligj!” (NLT).

E kuptova se është një gjë të tregosh këto cilësi në punën humanitare apo në programe që të bëjnë të dukesh mirë në sytë e të tjerëve. Por është shumë më sfiduese t’i shfaqësh në situatat e vogla të përditshme—në ato momente që duken pa rëndësi—siç bëri ai burrë me gjestin e tij të thjeshtë të kujdesit ndaj një drejtuesi tjetër.

Ashtu siç u zgjova ndaj vetëdijes me dhembshuri duke parë një akt mirësie, lutja ime është që edhe të tjerët ta vërejnë këtë tek unë, dhe ndoshta të gjithë ne të mund të ngadalësojmë pak ritmin e jetës, për t’u treguar më ndihmues ndaj njëri-tjetrit.